5. BÖLÜM SÖYLENMEYENLER

Lina
Evin kapısını açtığımda içeriden konuşma sesleri geliyordu.Annem salondaydı.Babam koltukta oturmuş gazetesine bakıyordu. Arda ise televizyonun karşısına yayılmıştı.Normal bir akşamdı.En azından dışarıdan öyle görünüyordu.Benim elimde ise hayatımı değiştirebilecek bir dosya vardı.Evlilik sözleşmesi.Çantamı odama bırakıp salona girdim.Annem hemen bana baktı.“Geç kaldın.”“Biraz işim vardı.”Babam gazeteyi indirdi.“Kim bıraktı seni?”Bir an durdum.“Karan.”Babamın yüzündeki ifade değişti.Çok kısa sürdü.Ama gördüm.“Karan mı?”“Evet.”Arda hemen lafa girdi.“Kim bu Karan?”“Sen sus.”“Niye? Ben de merak ettim.”Annem babama baktı.Babam ise gözlerini benden ayırmıyordu.“Onu nereden tanıyorsun?”İşte o an kararımı verdim.Bu gece her şeyi anlatmayacaktım.Ama yalan söylemek de istemiyordum.“Bir süredir tanıyorum.”Babam ayağa kalktı.“Ne demek bir süredir?”Annem de şaşkınlıkla bana baktı.Ben derin bir nefes aldım.“Ben Karan’la evleneceğim.”Salonda bir anda sessizlik oldu.Arda’nın ağzı açık kaldı.Annem bana baktı.“Ne?”Babamın yüzü bembeyaz olmuştu.“Lina…”“Evet.”“Sen ciddi misin?”“Ciddiyim.”Annem ayağa kalktı.“Sen ne zaman tanıştın bu çocukla da evlenmeye karar verdin?”“Bir süredir görüşüyoruz.”Bu tamamen yalan değildi.Ama gerçek de değildi.Annem yanıma geldi.“Sen ona âşık mısın?”Boğazım düğümlendi.Çünkü bu soruya vereceğim cevap, bütün hikâyeyi değiştirebilirdi.“Evet.”Kelime ağzımdan çıkar çıkmaz babam gözlerini kapattı.Sanki bu cevabı duymaktan korkuyormuş gibi.Arda şaşkın şaşkın bana baktı.“Abla… sen âşık mı oldun?”“Evet.”Arda’nın yüzünde kocaman bir şaşkınlık oluştu.Annem ise sarılıp bana sıkıca sarıldı.“Mutluysan ben de mutluyum.”Gözlerimi kapattım.İçimde garip bir suçluluk vardı.Çünkü annem gerçekten âşık olduğumu sanıyordu.Oysa elimde hâlâ Karan’ın hazırladığı sözleşme vardı.Babam ise sessizdi.Bana baktı.“Bu evliliği yapmadan önce onunla benim konuşmam gerekiyor.”Kalbim hızlandı.“Neden?”“Çünkü sen benim kızımsın.”Sesinde garip bir şey vardı.Korku.Babam Karan’dan korkuyor muydu?
Karan
Aynı saatlerde şehrin başka bir yerinde…Şehrin kalabalığından uzakta, dışarıdan terk edilmiş gibi görünen büyük bir binanın kapıları açıldı.İçeride onlarca adam vardı.Karan içeri girdiğinde herkes ayağa kalktı.“Patron.”Karan hiçbir şey söylemeden ilerledi.Mert hemen arkasından geldi.Büyük masanın başına geçildi.Mert önündeki dosyayı açtı.“Şehirdeki üç bölge hâlâ bizim kontrolümüzde.”Karan sessizce dinliyordu.“Karşı taraftan hareket var.”“Kim?”“Rauf’un adamları.”Karan’ın bakışları sertleşti.“Ne istiyorlar?”“Bizi zayıflatmak.”Karan sandalyeye yaslandı.“Beni zayıflatmak istiyorlarsa yanlış kişiyi seçmişler.”Masadaki herkes sustu.Çünkü Karan Demir yalnızca zengin ve güçlü bir iş adamı değildi.Yeraltında herkes onun adını biliyordu.Karan Demir, Demirhan adlı yeraltı örgütünün başındaydı.Şehirdeki birçok kişi bu örgütün varlığından bile haberdar değildi.Haberi olanlarsa adını yüksek sesle söylemezdi.Karan’ın karşısında oturan adamlardan biri konuştu.“Patron, bir de Lina Aras meselesi var.”Karan’ın bakışları anında ona döndü.“Onun adını burada bir daha böyle söyleme.”Adam sustu.Karan ayağa kalktı.“Lina bu işin içine çekilmeyecek.”Mert ona baktı.“Peki evlilik?”Karan birkaç saniye sessiz kaldı.“Evlilik olacak.”“Gerçekten mi?”“Anlaşmalı.”Mert hafifçe gülümsedi.“Patron, bu kızın anlaşmaya uyacağını hiç sanmıyorum.”Karan ona baktı.“Ben de.”“Peki neden kabul etti?”“Kabul etmedi.”Mert şaşırdı.“Ne?”“Henüz.”Karan masasındaki dosyaya baktı.“Kararı ona bıraktım.”Mert başını salladı.“İlk defa.”Karan cevap vermedi.Çünkü aklında Lina’nın yüzü vardı.Onun ailesine söylediği şeyden haberi yoktu.Lina’nın “Âşığım” dediğini de bilmiyordu.Ama bunu öğrendiğinde bile vereceği tepkiyi kendisi de bilmiyordu.
Lina
Gece odama çıktığımda telefonum çaldı.Karan.Bir süre ekrana baktım.Sonra açtım.“Alo?”“Baban benimle konuşmak istiyor.”Şaşırdım.“Sen nereden biliyorsun?”“Baban aradı.”Kalbim hızlandı.“Ne zaman?”“Beş dakika önce.”“Ne konuştunuz?”“Yarın görüşmek istiyor.”Yatağın kenarına oturdum.“Karan…”“Ne?”“Ben aileme senden bahsettim.”Karşı tarafta birkaç saniye sessizlik oldu.“Ne söyledin?”“Evleneceğimizi.”“Anlaşmalı olduğunu?”“Hayır.”Karan’ın sesi değişti.“Lina.”“Ne?”“Neden?”Bir an sustum.Sonra dürüstçe söyledim.“Çünkü aileme ‘anlaşmalı evlilik yapacağım’ deseydim hiçbir zaman kabul etmezlerdi.”“Peki ne söyledin?”Gözlerimi kapattım.“Âşık olduğumu söyledim.”Uzun bir sessizlik oldu.Karan’ın nefes alışını bile duyabiliyordum.Sonunda konuştu.“Bunu bir daha kimseye söyleme.”“Niye?”“Çünkü insanlar buna inanırsa, senin gerçekten benim hayatımın içinde olduğunu düşünür.”“Zaten evleneceğiz.”“Lina…”“Ne?”Karan’ın sesi ilk defa eskisi kadar sert değildi.“Benim hayatım düşündüğünden çok daha karanlık.”Bir süre sessiz kaldım.“Biliyorum.”“Hayır.”Sesi ağırlaştı.“Bilmiyorsun.”Telefonu elimde sıkıca tuttum.“Öğrenirim.”Karan cevap vermedi.Ben de telefonu kapatmadan önce son bir şey söyledim.“Yarın babamla konuşacaksın.”“Evet.”“Ve Karan?”“Ne?”“Eğer gerçekten evleneceksek…”Bir an durdum.“Beni yarı yolda bırakma.”Karşı tarafta uzun bir sessizlik oldu.Sonra tek bir cümle söyledi:“Ben başladığım hiçbir şeyi yarım bırakmam.”Telefon kapandı.Ben yatağa uzandım.Ama uyuyamadım.Çünkü artık yalnızca bir evlilik anlaşmasının değil…Karan Demir’in karanlık dünyasının da içine girmiştim.