11. BÖLÜM – GECENİN SONU

Müzik hâlâ devam ediyordu.Lina ve Karan pistten ayrıldığında Duru hemen yanlarına geldi.— Nihayet!Lina güldü.— Ne nihayeti?Duru ellerini beline koydu.— Sizi izlemekten yoruldum.Karan kaşını kaldırdı.— Kim izliyor?Mert arkadan:— Hepimiz.Karan ona baktı.— Siz gerçekten işsizsiniz.Mert sırıttı.— Senin yüzünden eğleniyoruz.Lina kahkaha attı.— Duru, gel. Bir şeyler içelim.Duru:— Ben de tam onu diyecektim.Karan hemen:— Çok uzaklaşmayın.Lina döndü.— Yine mi?— Yine.— Karan, buradayız. Kaçmıyoruz.— Biliyorum.— O zaman?Karan birkaç saniye sustu.— Alışkanlık.Lina gülümsedi.— Kötü alışkanlık.Karan:— Belki.Duru Lina’nın koluna girdi.— Hadi gel. Yoksa bu ikisi yine tartışacak.Mert:— Ben de geliyorum.Karan:— Sen kal.Mert:— Neden?— Çünkü seni bir yere gönderirsem geri dönmüyorsun.Mert sırıttı.— Kıskandın mı?Karan:— Git.Mert kahkaha atarak Duru ve Lina’nın peşinden gitti.Üçü masaya oturdu.Duru Lina’ya baktı.— Sana bir şey söyleyeceğim.— Söyle.— Karan sana fena alıştı.Lina kaşlarını kaldırdı.— Nereden çıkardın?Mert araya girdi.— Çünkü adam seni gözünden ayırmıyor.Lina:— Belki güvenlik için.Duru:— Tabii.Mert:— Kesinlikle güvenlik.Lina ikisine baktı.— Siz bugün niye böyle oldunuz?Duru güldü.— Çünkü seni ilk defa Karan’ın yanında bu kadar rahat görüyoruz.Lina bir an sustu.Sonra:— Ben de fark ettim.Mert’in yüzündeki gülümseme kayboldu.— Neyini?Lina omuz silkti.— Onun yanında eskisi kadar gerilmiyorum.Duru gülümsedi.— Güzel.Lina hemen:— Ama yanlış anlama.— Ne?— Hâlâ sinir bozucu.Mert kahkaha attı.— İşte gerçek Lina.Karan biraz uzakta birkaç adamla konuşuyordu.Konuşmanın ortasında cebindeki telefon titredi.Ekrana baktı.Mert’in gönderdiği kısa mesajdı.“Bir sorun var.”Karan’ın yüzü bir anda değişti.Telefonu cebine koydu.Etrafına baktı.Kalabalığın içinde tanımadığı birkaç kişi vardı.Mert yanına geldi.— Karan.— Ne oldu?Mert sesini alçalttı.— Girişte iki kişi var. Davetli listesinde isimleri yok.Karan’ın bakışları sertleşti.— Emin misin?— Eminim.— Nerede?— Arka tarafta.Karan başını salladı.— Kimseye belli etme.Mert:— Tamam.Karan’ın gözleri hemen Lina’yı aradı.Onu Duru’yla konuşurken gördü.Rahat bir nefes aldı.Sonra Mert’e:— Lina’yı gözünün önünden ayırma.Mert başını salladı.— Tamam.Lina, Duru’nun anlattığı bir şeye gülüyordu.Bir anda Karan’ın yanlarına geldiğini gördü.— Ne oldu?Karan:— Hiç.Lina ona baktı.— Yalan söylüyorsun.— Neden?— Yüzünden belli.Karan birkaç saniye sustu.— Eve gitmemiz gerekebilir.Duru’nun yüzü düştü.— Daha erken.Mert:— Birazdan belli olacak.Lina Karan’a baktı.— Bir şey mi oldu?Karan doğrudan cevap vermedi.— Şimdilik hayır.Lina:— “Şimdilik” ne demek?Karan:— Bir şey çıkarsa sana söyleyeceğim.Lina gözlerini kıstı.— Yine mi benden bir şey saklıyorsun?Karan’ın yüzü yumuşadı.— Hayır.Bir an durdu.— Bu kez sadece seni gereksiz yere korkutmak istemiyorum.Lina birkaç saniye ona baktı.Sonra başını salladı.— Tamam.Tam o sırada salonun diğer tarafından bir adam hızla geçti.Mert onu gördü.Karan da gördü.Adam arka kapıya yöneldi.Karan hemen peşinden gitti.Lina ne olduğunu anlamadan ayağa kalktı.— Karan!Karan dönmedi.Lina onun arkasından birkaç adım attı.Duru kolundan tuttu.— Dur.— Ne oluyor?— Bilmiyorum.Mert geri dönüp Lina’nın önünde durdu.— Burada kal.Lina kaşlarını çattı.— Bana çocukmuşum gibi davranmayın.— Davranmıyorum.— O zaman ne olduğunu söyle.Mert birkaç saniye sustu.— Karan’ın işi.Lina:— Ben de Karan’ın işinin tam ortasındayım artık.Mert cevap veremedi.Birkaç dakika sonra Karan geri geldi.Yüzü ciddi ama sakindi.Lina hemen yanına gitti.— Ne oldu?— Bir şey yok.— Yine “bir şey yok.”— Gerçekten yok.Lina ona baktı.— Bana söylemiyorsun.Karan:— Çünkü çözüldü.— Ne çözüldü?Karan birkaç saniye sustu.— Biri buraya girmemesi gereken insanları sokmaya çalışmış.Lina:— Neden?— Bilmiyoruz.Lina’nın yüzü ciddileşti.— Beni mi arıyorlardı?Karan:— Bilmiyorum.Lina:— Karan.— Lina.İkisi birkaç saniye birbirine baktı.Sonra Karan daha yumuşak bir sesle konuştu.— Bu gece burada kalmak istemiyorsan hemen çıkabiliriz.Lina:— Sen kalacak mısın?— Hayır.— O zaman ben de kalmıyorum.Karan’ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.— Tamam.Dışarı çıktıklarında hava serinlemişti.Lina arabaya binmeden önce konağa son kez baktı.Karan yanına geldi.— Yoruldun mu?— Biraz.— Pişman mısın?Lina düşündü.— Hayır.Karan:— Neden?Lina gülümsedi.— Çünkü senin kıskançlığını gördüm.Karan gözlerini devirdi.— Hâlâ onu mu konuşuyorsun?— Evet.— Kıskanmadım.— Tabii.Karan başını iki yana salladı.— İnatçısın.Lina:— Sen de.Karan:— Benim inadımın sebebi var.Lina:— Benimkinin de.Karan:— Nedir?Lina arabaya binerken ona baktı.— Seni sinirlendirmek eğlenceli.Karan istemeden güldü.— Bunu bilerek yapıyorsun.Lina:— Evet.Arabada Duru, Lina’nın yanında oturuyordu.Mert önde, Karan direksiyondaydı.Duru hâlâ geceyi konuşuyordu.— Emir’in yüzünü gördün mü?Lina gülmeye başladı.— Sen sus.— Karan resmen adamı bakışlarıyla gönderdi.Mert:— Ben uyarmıştım.Karan:— Yeter.Duru:— Bak yine sinirlendi.Lina gülüyordu.— Karan, gerçekten kıskandın mı?— Hayır.— Tamam.— Lina.— Ne?— Bir daha sorma.Lina gülümseyerek camdan dışarı baktı.— Tamam.Birkaç saniye sessizlik oldu.Sonra Lina’nın telefonu titredi.Ekranda:Bilinmeyen NumaraLina’nın kaşları çatıldı.Mesajı açtı.“Babanın sakladığı şeyleri Karan sana anlatmadı.”Lina’nın gülümsemesi anında kayboldu.Bir mesaj daha geldi.“Çünkü gerçeğin tamamını o da bilmiyor.”Lina’nın nefesi kesildi.— Karan…Karan dikiz aynasından ona baktı.— Ne oldu?Lina cevap vermedi.Telefonu yavaşça ona uzattı.Karan mesajları okudu.Yüzündeki ifade değişti.— Bu numarayı daha önce gördün mü?— Hayır.Karan birkaç saniye ekrana baktı.Sonra:— Başka mesaj var mı?Lina telefonu kontrol etti.— Yok.Karan:— Mert.— Efendim?— Arabayı durdur.Mert şaşırdı.— Neden?Karan cevap vermeden önce tekrar mesajlara baktı.Özellikle ilk cümleye.Babanın sakladığı şeyleri…Karan’ın aklına yıllar önce gördüğü bir görüntü geldi.Lina’nın babası.Eski bir ofis.Masasının üzerinde kilitli, kahverengi bir dosya.Karan o dosyayı yıllar önce bir kez görmüştü.Selim’in odasında.Ama babası o gün dosyanın ne olduğunu hiç açıklamamıştı.Karan bunu Lina’ya hiç anlatmamıştı.Çünkü o dosyanın babasının eski işlerinden biri olduğunu düşünmüştü.Şimdi ise ilk kez bundan emin değildi.Karan’ın sesi alçaldı.— Lina…Lina ona baktı.— Ne?Karan birkaç saniye sustu.— Babanın eski ofisinde hiç kilitli bir dosya gördün mü?Lina’nın yüzü değişti.— Ne dosyası?— Kahverengi.Lina başını yavaşça iki yana salladı.— Hayır.Sonra düşündü.— Ama…Karan:— Ama ne?Lina kaşlarını çattı.— Babamın çalışma odasında yıllardır açılmayan eski bir çekmece vardı.Karan’ın bakışları sertleşti.— Nerede?— Alt tarafta. Hep kilitliydi.— Baban hiç açtı mı?— Ben çocukken bir kere gördüm.Karan:— İçinde ne vardı?Lina’nın sesi kısıldı.— Bilmiyorum.Bir an sustu.— Ama babam beni görünce çekmeceyi hemen kapatmıştı.Karan hiçbir şey söylemedi.Lina onu dikkatle izledi.— Sen bunu neden soruyorsun?Karan’ın cevabı gecikti.— Çünkü babanla ilgili bildiğim bazı şeylerin… eksik olduğunu düşünüyorum.Lina’nın gözleri büyüdü.— Bana her şeyi anlattığını söylemiştin.Karan başını kaldırdı.— Bildiğim her şeyi anlattım.— Ama sen de bilmiyorsun.Karan sustu.Bu kez cevap veremedi.Tam o sırada Lina’nın telefonu tekrar titredi.İkisi birden ekrana baktı.Yeni mesaj:“Babanın sakladığı şey para değildi.”Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.“İsimlerdi.”Lina’nın yüzü bembeyaz oldu.Üçüncü mesaj geldi.“Ve o isimlerden biri Karan’ın babasına aitti.”Arabanın içi sessizliğe gömüldü.Mert başını yavaşça Karan’a çevirdi.Karan’ın bakışları telefonda donmuştu.Lina fısıldadı:— Senin baban mı?Karan cevap vermedi.Çünkü artık mesele yalnızca Lina’nın babasının geçmişi değildi.Babası, Selim Demir ve yıllar önce yaşanan her şey aynı dosyanın içinde birleşiyor olabilirdi.Karan gözlerini kaldırdı.Uzakta siyah araç hâlâ onları takip ediyordu.— Mert…— Efendim?Karan’ın sesi buz gibiydi.— O arabayı gözden kaçırma.Sonra Lina’ya baktı.— Eve gitmiyoruz.Lina şaşkınlıkla:— Nereye gidiyoruz?Karan birkaç saniye sustu.— Babanın eski ofisine.Lina’nın kalbi hızlandı.Çünkü ilk kez, yıllardır cevaplanmayan soruların cevabının kendi ailesinin içinde saklı olabileceğini anladı.Ve Karan da ilk kez babasının geçmişinde kendisinden saklanan bir şey olduğundan şüpheleniyordu.Bölüm burada bitti.