6. BÖLÜM– SINIRDA

Lina, Karan’la yaptığı telefon konuşmasından sonra uzun süre uyuyamadı.Karan’ın son cümlesi aklından çıkmıyordu.“Benim hayatım sandığından daha karanlık.”Lina gözlerini kapattı.— Öğrenirim, demiştim.Kendi kendine fısıldadı:— Öğreneceğim.Tam o sırada telefonu çaldı.Duru.Lina aramayı açtı.— Ne var?— Hazırlan.— Saat kaç farkında mısın?— Farkındayım. O yüzden hazırlan.— Nereye gidiyoruz?Duru birkaç saniye sustu.— Sana bir şey göstereceğim.Lina şüpheyle kaşlarını çattı.— Duru…— Lina, hadi. Beş dakikaya aşağıdayım.Telefon kapandı.Lina derin bir nefes aldı.Bir süre sonra hazırlanıp aşağı indi.Duru arabada onu bekliyordu.Lina kapıyı açıp bindi.— Eğer yine başımı belaya sokacak bir yere götürüyorsan—— Söz, bu sefer eğlenceli olacak.Lina gözlerini devirdi.— Senin “eğlenceli” dediğin şeylerden korkuyorum.Yaklaşık yarım saat sonra eski bir binanın önünde durdular.Bina dışarıdan terk edilmiş gibiydi.Ama içeriden gelen kalabalık sesi bunun tam tersini söylüyordu.Lina arabadan indi.— Duru…— Hadi.İçeri girdiklerinde Lina’nın yüzündeki ifade değişti.Büyük bir salon insanlarla doluydu.Ortada bir ring vardı.Etrafında yüzlerce kişi toplanmıştı.Lina Duru’ya döndü.— Burası neresi?Duru gülümsedi.— Dövüş gecesi.Lina’nın gözleri büyüdü.— Sen ciddi misin?— Gayet.— Ben buraya neden geldim?Duru cevap vermek yerine ringi gösterdi.— Birazdan anlarsın.Salonun ışıkları bir anda söndü.Kalabalık sustu.Sonra ringin üzerine tek bir ışık düştü.Anons başladı.— Sıradaki karşılaşma için hazır mısınız?Kalabalık bağırmaya başladı.Lina istemsizce ringe baktı.Ve birkaç saniye sonra onu gördü.Karan.Siyah kıyafetleriyle ringe çıkıyordu.Lina’nın yüzündeki şaşkınlık bir anda öfkeye dönüştü.— Duru…Duru’nun gülümsemesi kayboldu.— Evet.— Sen bunu biliyordun.— Evet.— Ve beni buraya özellikle getirdin.— Evet.Lina gözlerini Karan’dan ayırmadı.Karan da tam o sırada kalabalığın arasından Lina’yı gördü.Bir an durdu.Yüzündeki ifade değişmedi.Ama gözleri değişti.Lina bunu fark etti.Karan’ın bakışı açıkça şunu söylüyordu:Burada ne işin var?Lina da gözlerini kısmıştı.Asıl sen ne yapıyorsun?Zil çaldı.Rakibi ringin ortasına çıktı.Kalabalığın sesi yükseldi.Karan ise hâlâ Lina’ya son bir kez bakıyordu.Sonra rakibine döndü.İlk hamle rakibinden geldi.Karan son anda yana çekildi.Rakibinin hamlesi boşa çıktı.Kalabalık bağırdı.Karan sakinliğini korudu.Rakibi yeniden saldırdı.Bu kez Karan hamleyi karşıladı ve onu geri çekilmeye zorladı.Lina gözlerini kırpmadan izliyordu.Karan’ın hareketlerinde gereksiz hiçbir şey yoktu.Sakin.Kontrollü.Tehlikeli.Rakibi bir anda hızlandı.Karan’ın omzuna gelen darbe onu birkaç adım geriye itti.Lina istemsizce öne çıktı.— Karan…Duru ona baktı.— İyi.— Hiç iyi görünmüyor.Karan başını kaldırdı.Gözleri doğrudan Lina’yı buldu.Sanki ona sessizce:Geri çekil.diyordu.Lina ise kıpırdamadı.Karan’ın bakışları sertleşti.Sonra tekrar rakibine döndü.Rakibi üzerine geldi.Karan bu kez bekledi.Son anda yana çekildi.Rakibi dengesini kaybetti.Karan kontrollü bir hamleyle onu yere indirdi.Hakem hemen araya girdi.Zil çaldı.Kalabalık ayağa kalktı.Karan kazanmıştı.Ama o kalabalığın hiçbirini umursamıyordu.Ringden iner inmez gözleri Lina’yı aradı.Buldu.Doğrudan onun yanına geldi.— Burada ne işin var?Lina kollarını göğsünde birleştirdi.— Sana aynı soruyu sorabilirim.— Lina.— Hayır. Bana sürekli ne yapmam gerektiğini söylüyorsun. Ama sen insanların önünde dövüşüyorsun.Karan’ın çenesi gerildi.— Burası senin bulunman gereken bir yer değil.— Bunu sen belirleyemezsin.— Belirlemek zorundayım.Lina bir adım yaklaştı.— Neden?Karan cevap vermedi.Lina gözlerini kıstı.— Yine bir şey saklıyorsun.— Burada konuşmayacağız.— Neden?Karan kalabalığa baktı.Bir adam birkaç saniyedir onları izliyordu.Karan onunla göz göze geldi.Adam hemen arkasını dönüp kalabalığın arasına karıştı.Karan’ın yüzü değişti.Mert’e döndü.— Şu adamı bulun.Mert başını sallayıp uzaklaştı.Lina bunu gördü.— Kimdi o?— Bilmiyorum.— Yalan söylüyorsun.Karan ona döndü.— Bu sefer değil.Lina sustu.Karan’ın sesi alçaldı.— Duru seni dışarı çıkaracak.— Hayır.— Lina.— Hayır dedim.Karan derin bir nefes aldı.— Beni dinle.— Dinlemek zorunda değilim.— Biliyorum.Bu cevap Lina’yı şaşırttı.Karan devam etti:— Zaten seni zorlamak istemiyorum. Ama burada kalırsan seni korumam zorlaşır.Lina’nın bakışları değişti.— Demek mesele bu.— Ne?— Beni korumaya çalışıyorsun.Karan cevap vermedi.Lina bir adım daha yaklaştı.— Peki neden?Karan birkaç saniye sustu.Sonra:— Çünkü artık sen de bu işin içindesin.Lina’nın kalbi hızlandı.— Ben hiçbir şey istemedim.— Biliyorum.— O zaman beni neden içine çekiyorsun?Karan’ın bakışları Lina’nın üzerinde kaldı.— Çünkü seni dışarıda bırakmaya çalıştım.Lina sessiz kaldı.— Ve? diye sordu.Karan’ın sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.— Başaramadım.Bir an boyunca ikisi de konuşmadı.Lina ilk kez verecek cevap bulamadı.Karan geri çekildi.— Git artık.Lina ona baktı.— Bu konuşma burada bitmedi.— Biliyorum.Lina kapıya doğru yürüdü.Tam çıkacakken durdu.Arkasını döndü.Karan hâlâ ona bakıyordu.Lina hafifçe gülümsedi.— Bir gün bütün sırlarını öğreneceğim.Karan’ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.— O gün geldiğinde bazı cevapları duymak istemeyebilirsin.Lina başını kaldırdı.— Buna sen karar veremezsin.Karan sustu.Lina son kez ona baktı.— Ayrıca benden korkmamı bekleme.Karan’ın cevabı sakindi.— Senden korkmanı istemiyorum.Lina kapıdan çıktı.Duru onun peşinden gitti.Karan ise olduğu yerde kaldı.Mert birkaç dakika sonra yanına geldi.— Adamı bulamadık.Karan’ın gözleri kapıya çevrildi.— Biliyorum.— Lina’yı takip edenlerden biri olabilir mi?Karan bir süre sessiz kaldı.Sonra tek bir cümle söyledi:— Artık Lina’yı yalnız bırakmayacağız.Çünkü o gece Karan bir şeyi anlamıştı.Lina’nın onun dünyasına girmesi artık geri döndürülebilecek bir şey değildi.Ve asıl tehlike, Karan’ın düşmanlarının Lina’yı fark etmiş olmasıydı.