7. BÖLÜM–AYNI ÇATI

Lina eve döndüğünde gece çoktan ilerlemişti.Duru arabayı durdurduğunda Lina birkaç saniye boyunca camdan dışarı baktı.Aklında hâlâ Karan vardı.Dövüşü.Bakışları.Ve özellikle son söylediği cümle.“Artık Lina’yı yalnız bırakmayacağız.”Lina çantasını aldı.— Ben çıkıyorum.Duru başını salladı.— Yarın konuşuruz.Lina arabadan indi.Tam apartmanın kapısına yönelmişti ki telefonu çaldı.Ekranda tek bir isim vardı.Karan.Lina birkaç saniye telefona baktıktan sonra açtı.— Ne oldu?Karan’ın sesi her zamanki gibi sakindi.— Eve girdin mi?— Daha girmedim.— O zaman beni dinle.Lina kaşlarını çattı.— Yine emir mi?— Bu sefer değil.Kısa bir sessizlik oldu.— Bu gece kendi evinde kalma.Lina şaşırdı.— Ne?— Benim evime gel.Lina birkaç saniye konuşamadı.Sonra şaşkınlığını gizlemeden:— Sen ciddi misin?— Evet.— Karan, ben senin evinde neden kalayım?— Çünkü bugün seni gören insanlar vardı.— Beni gören herkes düşmanın mı?— Hayır.— O zaman?Karan’ın sesi biraz daha sertleşti.— Ama hangisinin düşman olduğunu bilmiyoruz.Lina sustu.Karan devam etti:— Bir gece.— Bir gece mi?— Şimdilik.Lina derin bir nefes aldı.— Peki.Karan birkaç saniye sessiz kaldı.Sanki onun kabul edeceğini beklemiyordu.— Hazırlan. Seni almaya geleceğim.— Gerek yok. Kendim gelirim.— Lina—— Karan, araba kullanabiliyorum.Karan’ın kısa bir sessizliğinden sonra:— On dakika içinde aşağıda ol.Telefon kapandı.Lina telefonuna bakıp başını iki yana salladı.— İnanılmaz bir insan…Karan’ın evi şehrin daha sakin bir bölümündeydi.Büyük, yüksek duvarlarla çevriliydi.Kapının önünde güvenlik vardı.Lina arabadan indiğinde ilk dikkatini çeken şey evin büyüklüğü değil, sessizliği oldu.Burası bir evden çok korunaklı bir konak gibiydi.Geniş taş merdivenlerden yukarı çıktılar.Kapı açıldığında Lina içeriyi gördü.Salon genişti.Duvarlarda koyu renkli tablolar, büyük pencerelerin önünde ağır perdeler vardı.Mobilyalar sade ama dikkat çekiciydi.Her şey düzenliydi.Fazlasıyla düzenli.Lina etrafına bakarken:— Burada hiç kimse yaşamıyor gibi, dedi.Karan arkasından yürüyordu.— Yaşıyorum.Lina ona döndü.— Ona şaşırmadım.Karan kaşını kaldırdı.— Ne demek o?— Ev çok sessiz.— Sessizliği seviyorum.Lina tekrar etrafa baktı.Salonun bir köşesinde kitaplık vardı.Karan’ın hayatına hiç uymadığını düşündüğü birkaç kitap dikkatini çekti.Lina kitaplara yaklaştı.— Bunları gerçekten okuyor musun?— Hepsini.— Şaşırdım.— Neden?Lina ona baktı.— Seni daha çok dosya, telefon ve sürekli konuşan adamlarla çevrili sanıyordum.Karan’ın dudaklarının kenarı çok hafif kıvrıldı.— Yanlış tahmin.Lina ilk kez onun yüzünde böyle küçük bir değişiklik görüyordu.Ve nedense hoşuna gitmişti.Bunu fark edince hemen başka tarafa baktı.Ne saçmalıyorum ben?Karan Lina’ya kalacağı odayı gösterdi.Oda genişti.Büyük bir pencerenin önünde şehir ışıkları görünüyordu.Lina pencereye yaklaştı.Aşağıdaki bahçeye baktı.— Güzelmiş.— Beğendin mi?— Fena değil.Karan kapının yanında durdu.— Bir şeye ihtiyacın olursa bana söyle.Lina ona döndü.— Sen nerede kalıyorsun?— Karşı taraftaki oda.— İyi.Karan kapıdan çıkacakken Lina seslendi.— Karan.Durdu.— Teşekkür ederim.Karan ona baktı.— Ne için?Lina omuz silkti.— Bilmiyorum. Bugün için.Karan başını hafifçe salladı.— İyi geceler, Lina.— İyi geceler.Karan çıktı.Kapı kapandı.Lina yatağın kenarına oturdu.Birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra kendi kendine fısıldadı:— Bu adam neden sürekli aklımda?Cevabını bilmiyordu.Belki de Karan’a duyduğu şey sadece meraktı.Belki de onu çözmeye çalışmaktan ibaretti.Henüz aşk değildi.Bunu biliyordu.Ama Karan’ın yanında hissettiği o garip güven duygusu, zamanla başka bir şeye dönüşebilecek kadar güçlüydü.Ertesi sabah Lina erkenden uyandı.Aşağı indiğinde mutfaktan ses geldiğini duydu.Karan oradaydı.Üzerinde sade siyah bir tişört vardı.Elinde kahve fincanı bulunuyordu.Lina birkaç saniye onu izledi.Dün gece ringde gördüğü adamla şu an karşısındaki adam aynı kişi gibi görünmüyordu.Burada daha sakindi.Daha sessizdi.Hatta bir anlığına sıradan biri gibi görünüyordu.Karan onun baktığını fark etti.— Bir sorun mu var?Lina hemen bakışlarını kaçırdı.— Yok.— Bayağıdır bakıyorsun.— Seni inceliyordum.Karan kaşını kaldırdı.— Neden?Lina hiç düşünmeden cevap verdi:— Çözmeye çalışıyorum.Karan hafifçe gülümsedi.— Başarabildin mi?Lina başını iki yana salladı.— Hayır.— O zaman daha çok zamanın var.Lina istemsizce gülümsedi.Karan da onu birkaç saniye izledi.İkisinin arasında kısa bir sessizlik oluştu.Ama bu kez sessizlik rahatsız edici değildi.Lina o an fark etmeden Karan’a karşı içinde küçük bir şeyin değiştiğini hissetti.Henüz adı konulacak kadar büyük değildi.Henüz aşk değildi.Sadece…Karan’ı gördüğünde içinin eskisi kadar sertleşmediğini fark etmişti.Ve bu, Lina’nın hiç alışık olmadığı bir histi.