10. BÖLÜM – DAVET

Lina, odasının önünde durup aşağıdan gelen sesleri dinledi.Ev normalden daha kalabalıktı.Kapılar açılıp kapanıyor, insanlar konuşuyor, telefonlar susmuyordu.Sonunda dayanamadı ve merdivenlerden aşağı indi.Salona girdiğinde ilk gördüğü kişi Mert oldu.Mert elindeki telefonla bir şeyler yapıyordu.Lina kaşlarını çattı.— Ne oluyor?Mert başını kaldırdı.— Ne?— Ev niye insan dolu?Mert etrafına baktı.— İnsan dolu mu?Lina gözlerini devirdi.— Mert, burada normalde beş kişi yaşıyor. Şu an yirmi kişi var.Mert güldü.— Bu daha bir şey değil.— Nasıl yani?— Bu gece davet var.Lina’nın yüzü düştü.— Hangi davet?Duru koltuktan seslendi.— Yeraltı dünyasının daveti.Lina dönüp ona baktı.— Sen bunu nasıl bu kadar normal söylüyorsun?Duru omuz silkti.— Ben Karan’ın yanında takılmaya başladığımdan beri normal kavramımı kaybettim.Lina güldü.— Ben gitmiyorum.Mert:— Gideceksin.— Hayır.— Karan öyle dedi.— Karan bana sormadı.Tam o sırada arkadan Karan’ın sesi geldi.— Şimdi soruyorum.Lina arkasını döndü.Karan merdivenlerin başında duruyordu.— Gidecek misin?Lina kollarını bağladı.— Nereye?— Davete.— Gitmek istemiyorum.Karan birkaç saniye ona baktı.— Gitmek zorunda değilsin.Lina şaşırdı.— Gerçekten mi?— Gerçekten.Duru hemen Mert’e baktı.— Bu kadar kolay mı?Mert başını salladı.— Şüpheli.Lina da Karan’a şüpheyle baktı.— Bir şartın var.— Var.— Neymiş?— Benim yanımdan ayrılmayacaksın.Lina kahkaha attı.— İşte çıktı.Karan’ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.— Tehlikeli bir yere gidiyoruz.— Biliyorum.— O zaman?Lina iç çekti.— Tamam. Geliyorum.Duru hemen ayağa kalktı.— O zaman hazırlanıyoruz!— Sen niye hazırlanıyorsun?— Çünkü ben de geliyorum.Mert:— Ben zaten geliyorum.Lina ikisine baktı.— Harika. Başımda üç koruma.Karan:— Dört.Lina kaşlarını kaldırdı.— Dördüncü kim?Karan:— Ben.Duru gülmeye başladı.— Bu gece çok eğleneceğiz.Yaklaşık bir saat sonra Lina odasından çıktı.Kırmızı, şık bir elbise giymişti. Saçlarını açık bırakmış, makyajını da sade tutmuştu.Merdivenlerden aşağı inerken Duru onu görünce bir anda sustu.— Oha.Lina güldü.— Ne?— Hiçbir şey.Mert de başını kaldırdı.— Vay.Lina:— Siz niye böyle bakıyorsunuz?Duru:— Karan’ı düşünüyorum.— Ne alakası var?Duru cevap vermeden Karan’a baktı.Karan salonda telefonuyla konuşuyordu.Duru hafifçe:— Şimdi görürsün.Lina anlamadı.Karan başını kaldırdı.Gözleri Lina’ya geldi.Konuştuğu kişiyle cümlesinin ortasında sustu.Lina bunu fark etti.— Ne oldu?Karan telefonu kulağından indirdi.— Bir dakika.Karşıdaki kişi bir şey söyledi.Karan:— Sonra konuşuruz.Telefonu kapattı.Mert başını eğip gülmemeye çalışıyordu.Karan Lina’nın yanına geldi.Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Lina:— Ne?— Hiç.— Niye bakıyorsun?— Bakamaz mıyım?Lina gözlerini kıstı.— Bakıyorsun işte.Karan başını hafifçe yana çevirdi.— Güzel olmuş.Lina’nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.— Teşekkür ederim.Duru Mert’in kulağına eğildi.— Kıpkırmızı oldu.Mert:— Duyacak.Karan:— Duydum.İkisi birden sustu.Lina gülmeye başladı.— Hadi gidelim.Davet, şehrin dışında büyük bir konakta yapılıyordu.Kapıda birçok araç vardı.İçeri girdiklerinde müzik sesi ve kalabalık hemen dikkat çekti.Karan önden yürürken insanlar ona selam veriyor, bazıları yanına gelip kısa konuşmalar yapıyordu.Lina etrafa bakıyordu.Duru kulağına eğildi.— Burası bayağı kalabalıkmış.— Evet.— Korktun mu?Lina:— Hayır.— Ben korktum.Lina güldü.— Az önce yeraltı dünyasının daveti diyordun.— Havalı görünmeye çalışıyordum.Mert arkadan:— Başarısız oldun.Duru dönüp ona baktı.— Sen sus.Lina gülerek Karan’ın yanına geldi.— Herkes seni tanıyor.— Çoğunu tanıyorum.— Hepsi senden mi korkuyor?Karan:— Bazıları.Lina:— Senin bundan hoşuna gidiyor mu?Karan ona baktı.— Hayır.— Hiç belli olmuyor.— İnsanların benden korkması hoşuma gitmiyor.Lina birkaç saniye onu izledi.— Bazen düşündüğümden farklısın.Karan:— Bazen mi?— Çoğu zaman.Karan hafifçe gülümsedi.Bir süre sonra Karan, Mert’le konuşmak için birkaç adım uzaklaştı.Duru hemen Lina’nın koluna girdi.— Gel.— Nereye?— Bir şeyler içmeye.— Ben burayı hiç bilmiyorum.— Ben biliyorum.— Sen de ilk defa geliyorsun.Duru durdu.— Detaylara takılma.Lina kahkaha attı.Tam o sırada yanlarına biri geldi.— Merhaba.Lina dönüp baktı.Genç bir adamdı.— Merhaba.— Ben Emir.— Lina.Emir gülümsedi.— Seni daha önce burada görmedim.— Çünkü daha önce gelmedim.— Anladım.Duru birkaç saniye onları izledi.Sonra Lina’nın kulağına:— Ben Mert’in yanına gidiyorum.Lina:— Beni bırakıyor musun?— Beş dakika.— Duru!Duru gülerek uzaklaştı.Emir:— Arkadaşın eğlenceliymiş.Lina:— Fazlasıyla.Emir gülümsedi.— Karan’la mı geldin?Lina:— Evet.— Yakın mısınız?Lina ne diyeceğini düşünürken arkasından Mert’in sesi geldi.— Aman.Duru:— Ne oldu?Mert:— Karan bunu görmesin.Duru dönüp baktı.Karan birkaç metre ötede durmuştu.Lina’yı ve Emir’i görüyordu.Yüzü değişmemişti.Ama Mert onu tanıyordu.— Eyvah.Duru:— Ne?Mert:— Birazdan kıyamet.Duru gülmeye başladı.— Kıskandı mı?Mert:— Hem de çok.Emir Lina’yla konuşmaya devam ediyordu.— Dans ediyor musun?Lina güldü.— Bazen.— O zaman bir dans?Lina cevap vermeden önce Karan yanlarına geldi.— Lina.Lina ona baktı.— Efendim?Karan, Emir’e döndü.— Bir sorun mu var?Emir şaşırdı.— Hayır. Sadece konuşuyorduk.— Gördüm.Lina Karan’a baktı.— Sen niye geldin?— Seni arıyordum.— Buradaydım.— Şimdi gördüm.Emir hafifçe gülümsedi.— Ben Emir.Karan:— Biliyorum.Emir:— Nereden?Karan:— Bilmem gereken şeyleri bilirim.Lina hemen araya girdi.— Karan.— Ne?— Çok garip davranıyorsun.— Nasıl?— Böyle.— Nasıl yani?Lina gülmemek için kendini tuttu.— Kıskanıyorsun.Karan’ın yüzü bir anda ciddileşti.— Hayır.Mert uzaktan bağırdı:— Yalan!Karan gözlerini kapattı.Duru kahkahaya boğuldu.Lina da gülmeye başladı.— Mert!Mert:— Ne? Gerçeği söylüyorum!Karan başını iki yana salladı.— Benim arkadaşlarım neden böyle?Duru:— Çünkü seni tanıyoruz.Karan Lina’ya baktı.— Kıskanmıyorum.Lina:— Tamam.Karan:— Gerçekten.Lina:— Tamam dedim.— O zaman neden gülümsüyorsun?— Çünkü kıskanmadığını kanıtlamaya çalışıyorsun.Karan birkaç saniye sustu.Sonra:— Dans edecek misin?Lina kaşlarını kaldırdı.— Belki.Karan Emir’e baktı.Sonra Lina’ya.— Benimle et.Lina’nın yüzünde şaşkın bir gülümseme oluştu.— Sen dans eder misin?— Gerektiğinde.Mert:— Bu gece gerçekten çok şey görüyorum.Duru:— Ben de.Lina elini uzattı.— Tamam.Karan elini tuttu ve onu kalabalığın olduğu tarafa götürdü.Müzik devam ederken Lina Karan’a baktı.— Sen gerçekten kıskandın.Karan:— Hayır.— Karan.— Lina.— Yüzünden belli oluyordu.— Benim yüzümden hiçbir şey belli olmaz.Lina gülümsedi.— O zaman seni biraz daha tanımam lazım.Karan ona baktı.— Belki.Lina:— Ama sana bir şey söyleyeyim.— Ne?— Kıskançlığın komik.Karan kaşını kaldırdı.— Komik mi?— Evet.— Güzel.— Neden güzel?Karan’ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.— Çünkü ilk defa senin benimle dalga geçtiğini görüyorum.Lina güldü.— Alışırsın.Karan:— Sanırım alışacağım.Müziğin arasında ikisi birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra Lina:— Bu gece düşündüğümden daha eğlenceli oldu.Karan:— Emir sayesinde mi?Lina kahkaha attı.— Hâlâ onu mu düşünüyorsun?Karan cevap vermedi.Lina gülerek başını iki yana salladı.— Tamam, tamam. Kıskanmadın.Karan:— Kesinlikle.Lina:— Tabii.Uzaktan Mert ile Duru onları izliyordu.Duru:— Bunlar daha ne kadar birbirlerine “kıskanmadım” diyecek?Mert:— Bence sabaha kadar.Duru:— Bahse giriyorum.Mert:— Ben de.İkisi el sıkıştı.Ve gecenin ilerleyen saatlerinde Lina’nın başına geleceklerden henüz hiçbirinin haberi yoktu.
10. BÖLÜM — DAVET
Lina, odasının önünde durup aşağıdan gelen sesleri dinledi.Ev normalden daha kalabalıktı.Kapılar açılıp kapanıyor, insanlar konuşuyor, telefonlar susmuyordu.Sonunda dayanamadı ve merdivenlerden aşağı indi.Salona girdiğinde ilk gördüğü kişi Mert oldu.Mert elindeki telefonla bir şeyler yapıyordu.Lina kaşlarını çattı.— Ne oluyor?Mert başını kaldırdı.— Ne?— Ev niye insan dolu?Mert etrafına baktı.— İnsan dolu mu?Lina gözlerini devirdi.— Mert, burada normalde beş kişi yaşıyor. Şu an yirmi kişi var.Mert güldü.— Bu daha bir şey değil.— Nasıl yani?— Bu gece davet var.Lina’nın yüzü düştü.— Hangi davet?Duru koltuktan seslendi.— Yeraltı dünyasının daveti.Lina dönüp ona baktı.— Sen bunu nasıl bu kadar normal söylüyorsun?Duru omuz silkti.— Ben Karan’ın yanında takılmaya başladığımdan beri normal kavramımı kaybettim.Lina güldü.— Ben gitmiyorum.Mert:— Gideceksin.— Hayır.— Karan öyle dedi.— Karan bana sormadı.Tam o sırada arkadan Karan’ın sesi geldi.— Şimdi soruyorum.Lina arkasını döndü.Karan merdivenlerin başında duruyordu.— Gidecek misin?Lina kollarını bağladı.— Nereye?— Davete.— Gitmek istemiyorum.Karan birkaç saniye ona baktı.— Gitmek zorunda değilsin.Lina şaşırdı.— Gerçekten mi?— Gerçekten.Duru hemen Mert’e baktı.— Bu kadar kolay mı?Mert başını salladı.— Şüpheli.Lina da Karan’a şüpheyle baktı.— Bir şartın var.— Var.— Neymiş?— Benim yanımdan ayrılmayacaksın.Lina kahkaha attı.— İşte çıktı.Karan’ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.— Tehlikeli bir yere gidiyoruz.— Biliyorum.— O zaman?Lina iç çekti.— Tamam. Geliyorum.Duru hemen ayağa kalktı.— O zaman hazırlanıyoruz!— Sen niye hazırlanıyorsun?— Çünkü ben de geliyorum.Mert:— Ben zaten geliyorum.Lina ikisine baktı.— Harika. Başımda üç koruma.Karan:— Dört.Lina kaşlarını kaldırdı.— Dördüncü kim?Karan:— Ben.Duru gülmeye başladı.— Bu gece çok eğleneceğiz.Yaklaşık bir saat sonra Lina odasından çıktı.Kırmızı, şık bir elbise giymişti. Saçlarını açık bırakmış, makyajını da sade tutmuştu.Merdivenlerden aşağı inerken Duru onu görünce bir anda sustu.— Oha.Lina güldü.— Ne?— Hiçbir şey.Mert de başını kaldırdı.— Vay.Lina:— Siz niye böyle bakıyorsunuz?Duru:— Karan’ı düşünüyorum.— Ne alakası var?Duru cevap vermeden Karan’a baktı.Karan salonda telefonuyla konuşuyordu.Duru hafifçe:— Şimdi görürsün.Lina anlamadı.Karan başını kaldırdı.Gözleri Lina’ya geldi.Konuştuğu kişiyle cümlesinin ortasında sustu.Lina bunu fark etti.— Ne oldu?Karan telefonu kulağından indirdi.— Bir dakika.Karşıdaki kişi bir şey söyledi.Karan:— Sonra konuşuruz.Telefonu kapattı.Mert başını eğip gülmemeye çalışıyordu.Karan Lina’nın yanına geldi.Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Lina:— Ne?— Hiç.— Niye bakıyorsun?— Bakamaz mıyım?Lina gözlerini kıstı.— Bakıyorsun işte.Karan başını hafifçe yana çevirdi.— Güzel olmuş.Lina’nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.— Teşekkür ederim.Duru Mert’in kulağına eğildi.— Kıpkırmızı oldu.Mert:— Duyacak.Karan:— Duydum.İkisi birden sustu.Lina gülmeye başladı.— Hadi gidelim.Davet, şehrin dışında büyük bir konakta yapılıyordu.Kapıda birçok araç vardı.İçeri girdiklerinde müzik sesi ve kalabalık hemen dikkat çekti.Karan önden yürürken insanlar ona selam veriyor, bazıları yanına gelip kısa konuşmalar yapıyordu.Lina etrafa bakıyordu.Duru kulağına eğildi.— Burası bayağı kalabalıkmış.— Evet.— Korktun mu?Lina:— Hayır.— Ben korktum.Lina güldü.— Az önce yeraltı dünyasının daveti diyordun.— Havalı görünmeye çalışıyordum.Mert arkadan:— Başarısız oldun.Duru dönüp ona baktı.— Sen sus.Lina gülerek Karan’ın yanına geldi.— Herkes seni tanıyor.— Çoğunu tanıyorum.— Hepsi senden mi korkuyor?Karan:— Bazıları.Lina:— Senin bundan hoşuna gidiyor mu?Karan ona baktı.— Hayır.— Hiç belli olmuyor.— İnsanların benden korkması hoşuma gitmiyor.Lina birkaç saniye onu izledi.— Bazen düşündüğümden farklısın.Karan:— Bazen mi?— Çoğu zaman.Karan hafifçe gülümsedi.Bir süre sonra Karan, Mert’le konuşmak için birkaç adım uzaklaştı.Duru hemen Lina’nın koluna girdi.— Gel.— Nereye?— Bir şeyler içmeye.— Ben burayı hiç bilmiyorum.— Ben biliyorum.— Sen de ilk defa geliyorsun.Duru durdu.— Detaylara takılma.Lina kahkaha attı.Tam o sırada yanlarına biri geldi.— Merhaba.Lina dönüp baktı.Genç bir adamdı.— Merhaba.— Ben Emir.— Lina.Emir gülümsedi.— Seni daha önce burada görmedim.— Çünkü daha önce gelmedim.— Anladım.Duru birkaç saniye onları izledi.Sonra Lina’nın kulağına:— Ben Mert’in yanına gidiyorum.Lina:— Beni bırakıyor musun?— Beş dakika.— Duru!Duru gülerek uzaklaştı.Emir:— Arkadaşın eğlenceliymiş.Lina:— Fazlasıyla.Emir gülümsedi.— Karan’la mı geldin?Lina:— Evet.— Yakın mısınız?Lina ne diyeceğini düşünürken arkasından Mert’in sesi geldi.— Aman.Duru:— Ne oldu?Mert:— Karan bunu görmesin.Duru dönüp baktı.Karan birkaç metre ötede durmuştu.Lina’yı ve Emir’i görüyordu.Yüzü değişmemişti.Ama Mert onu tanıyordu.— Eyvah.Duru:— Ne?Mert:— Birazdan kıyamet.Duru gülmeye başladı.— Kıskandı mı?Mert:— Hem de çok.Emir Lina’yla konuşmaya devam ediyordu.— Dans ediyor musun?Lina güldü.— Bazen.— O zaman bir dans?Lina cevap vermeden önce Karan yanlarına geldi.— Lina.Lina ona baktı.— Efendim?Karan, Emir’e döndü.— Bir sorun mu var?Emir şaşırdı.— Hayır. Sadece konuşuyorduk.— Gördüm.Lina Karan’a baktı.— Sen niye geldin?— Seni arıyordum.— Buradaydım.— Şimdi gördüm.Emir hafifçe gülümsedi.— Ben Emir.Karan:— Biliyorum.Emir:— Nereden?Karan:— Bilmem gereken şeyleri bilirim.Lina hemen araya girdi.— Karan.— Ne?— Çok garip davranıyorsun.— Nasıl?— Böyle.— Nasıl yani?Lina gülmemek için kendini tuttu.— Kıskanıyorsun.Karan’ın yüzü bir anda ciddileşti.— Hayır.Mert uzaktan bağırdı:— Yalan!Karan gözlerini kapattı.Duru kahkahaya boğuldu.Lina da gülmeye başladı.— Mert!Mert:— Ne? Gerçeği söylüyorum!Karan başını iki yana salladı.— Benim arkadaşlarım neden böyle?Duru:— Çünkü seni tanıyoruz.Karan Lina’ya baktı.— Kıskanmıyorum.Lina:— Tamam.Karan:— Gerçekten.Lina:— Tamam dedim.— O zaman neden gülümsüyorsun?— Çünkü kıskanmadığını kanıtlamaya çalışıyorsun.Karan birkaç saniye sustu.Sonra:— Dans edecek misin?Lina kaşlarını kaldırdı.— Belki.Karan Emir’e baktı.Sonra Lina’ya.— Benimle et.Lina’nın yüzünde şaşkın bir gülümseme oluştu.— Sen dans eder misin?— Gerektiğinde.Mert:— Bu gece gerçekten çok şey görüyorum.Duru:— Ben de.Lina elini uzattı.— Tamam.Karan elini tuttu ve onu kalabalığın olduğu tarafa götürdü.Müzik devam ederken Lina Karan’a baktı.— Sen gerçekten kıskandın.Karan:— Hayır.— Karan.— Lina.— Yüzünden belli oluyordu.— Benim yüzümden hiçbir şey belli olmaz.Lina gülümsedi.— O zaman seni biraz daha tanımam lazım.Karan ona baktı.— Belki.Lina:— Ama sana bir şey söyleyeyim.— Ne?— Kıskançlığın komik.Karan kaşını kaldırdı.— Komik mi?— Evet.— Güzel.— Neden güzel?Karan’ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.— Çünkü ilk defa senin benimle dalga geçtiğini görüyorum.Lina güldü.— Alışırsın.Karan:— Sanırım alışacağım.Müziğin arasında ikisi birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra Lina:— Bu gece düşündüğümden daha eğlenceli oldu.Karan:— Emir sayesinde mi?Lina kahkaha attı.— Hâlâ onu mu düşünüyorsun?Karan cevap vermedi.Lina gülerek başını iki yana salladı.— Tamam, tamam. Kıskanmadın.Karan:— Kesinlikle.Lina:— Tabii.Uzaktan Mert ile Duru onları izliyordu.Duru:— Bunlar daha ne kadar birbirlerine “kıskanmadım” diyecek?Mert:— Bence sabaha kadar.Duru:— Bahse giriyorum.Mert:— Ben de.İkisi el sıkıştı.Ve gecenin ilerleyen saatlerinde Lina’nın başına geleceklerden henüz hiçbirinin haberi yoktu.