Bölümler 26Şu an: 6. Bölüm
- 1 Giriş120 kelime
- 2 1. Bölüm1.283 kelime
- 3 2. Bölüm4.349 kelime
- 4 3. Bölüm2.806 kelime
- 5 4. Bölüm3.172 kelime
- 6 5. Bölüm3.835 kelime
- 7 6. Bölüm2.919 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 7. Bölüm1.116 kelime
- 9 8. Bölüm2.209 kelime
- 10 9. Bölüm1.688 kelime
- 11 10. Bölüm942 kelime
- 12 11. Bölüm881 kelime
- 13 12. Bölüm1.309 kelime
- 14 13. Bölüm1.493 kelime
- 15 14. Bölüm545 kelime
- 16 15. Bölüm1.243 kelime
- 17 16. Bölüm1.416 kelime
- 18 17. Bölüm441 kelime
- 19 18. Bölüm765 kelime
- 20 19. Bölüm1.515 kelime
- 21 20. Bölüm1.288 kelime
- 22 21. Bölüm1.816 kelime
- 23 22. Bölüm1.823 kelime
- 24 23. Bölüm1.063 kelime
- 25 24. Bölüm456 kelime
- 26 #SON
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Her son, fark edilmeyen bir başlangıcın gölgesidir."
Ellerimi giydiğim eşofmanın ceplerine yerleştirip yol boyu yürüdük, ne o bir şey dedi ne de ben. Burası Bursa' nın merkezine uzak kalıyordu. Sık sık gelemediğim için haftada bir kez gelir hem halamı görür hem de kafamı dinlerdim.
Halamın evi Dağyenice Göleti bölgesine yakındı. Yolda yürürken gözümüze mor bir çiçek takıldı.
Giray önündeki mor çiçeğin taç yapraklarına dokunmak için elini uzattığında aramızdaki iki adımlık mesafeyi kapatıp bileğini kavradım.
" Dokunma!"
Giray şaşkınlıkla bana bakıp olduğu yerden doğruldu.
" Neden?" diye sordu kaşlarını çatarak.
" O çiçeğin adı Yüksük otu. Zehirli bir bitkidir. Elini tahriş eder."
Yavaşça bileğini bırakmıştım.
" Hımm, sen nereden biliyorsun? "
" Bazı çiçek isimlerinin olduğu bir defterim var daha doğrusu defter annemindi. "
" Onları görmeye mi gideceksin bugün?" Mezarlığa dememişti.
" Evet, buraya her geldiğimde ziyaret ederim. "
Üzerime gitmemeye çalışıyordu ben de konuyu değiştirmek için onunla ilgili soru sormaya başladım.
" Senin çocukluğun nasıl geçti peki?"
Biliyordum. Malikâneye aldığım herkesin hayatını biliyordum ama sormak istedim. Onun ağzından dinlemek istedim.
" Benim senin gibi ihtişamlı bir hayatım olmadı. Sivas Zara' da doğup büyüdüm. Babam, annem ve bir kız kardeşim vardı. " Bunları da biliyordum.
Babası trafik kazası ile ölmüştü annesi iki yıl öncesine kadar meme kanserinden vefat etmişti. Kız kardeşi diş hekimi öğrencisiydi ve Diyarbakır' da okuyordu.
" Babam tır şoförüydü , ben 16 yaşındayken kaza yaptı. Okulu bırakmak zorunda kaldım çünkü aileme bakmam gerekiyordu.
Annem iki sene önce meme kanserinden dolayı hayatta kalmak için savaş veriyordu , kaybetti. Kız kardeşim; Sedef var bir de.
O da okumaya çok meraklıydı küçükken. Doktor olacağım diyordu hep. Sonra zaten diş hekimliği okumak için Diyarbakır' a gitti. "
Kız kardeşini seviyor olmalıydı çünkü gözleri parlıyordu.
" Uzun bir süre bir çok işte çalıştım. Garsonluk yaptım, inşaatta çalıştım. En sonda sizin Ankara'da ki otelinizde güvenlik olarak iş yaptım. "
" Gerisini biliyorsun zaten..."
Sadık abi onun güvenilir biri olduğunu söylemişti o zamanlar ben de onu işe almıştım.
" Ama sen bunların hepsini biliyorsun zaten değil mi?" Çalışanlarım işe başladıktan sonra onlarla ilgili birçok şeyi bildiğimi biliyorlardı.
" Ama bir dakika. Sen zaten cevabını bildiğin soruları sormayı seversin değil mi Umay?" Hafif gülümsediğinde bundan pek de memnun olmadığını gördüm.
" Bana bilmediğim bir şey anlat o zaman Giray." dedim tatlılıkla.
" Kimse pek bilmez ama... Küçükken veteriner olmak isterdim. "
" Gerçekten mi , ne güzel. "
" Ya ya güzel tabii. Sokakta bulduğum yaralı hayvanları eve getirir iyileştirmeye çalışırdım. Kafaya bak.
Annemden yemediğim dayak kalmamıştı. " O kadar özlemle anlatıyordu ki sesi sanki farklı biri gibi geliyordu. Söylediklerine kıkırdadıktan sonra yavaş gözlerle bana döndü.
" Gelecek sene sınav senen Umay, sen ne olmak istiyorsun?"
Bunu ilk defa biri sormuştu.
" Beyin cerrahlığı." dedim düz bir sesle.
" Sen de doktor olmak istiyorsun öyle mi , ne güzel. "
" Ya ya güzel tabii ..." dedim onu taklit ederek. Bu yaptığımı fark edip gülmüştü.
" Okulda en yakın arkadaşım ben de beyin cerrahı olmak istiyorum deyince kızın saçını başını yolmuştum. Daha ilk okuldaydık düşünsene. "
Söylediklerime epey bir gülmüştü.
" Artık eve dönelim,mi Nalin merak etmesin bizi. dedikten sonra başı ile onlayladı.
Yolda giderken taşlardan yapılmış bir çeşme gördük eski bir çeşmeydi. Elimle çeşmeyi gösterip Giray' a doğru döndüm.
" İçer miyiz?" Bakışları bir süre çeşmede oyalandıktan sonra,
" İçelim bakalım. " Dedi.
Çeşmenin önünde durduğumuzda avuçlarımı birleştirip su içtim daha doğrusu içmeye çalıştım çünkü üstüm sırılsıklam olmuştu eğildim yerden bakınca çeşmenin sağ tarafında üstte bir şeyler kazıtılmıştı.
Avucuma biraz daha şu aldığımda Giray bana dikkatle bakıyordu.
Elime aldığım su ile yontulmuş yere su tutup elimle temizledim. Yavaş yavaş ne olduğu belirginleşiyordu.
Biraz daha temizleyince üzerindeki iz tamamen ortaya çıkmıştı şimdi ne olduğu çok barizdi. Gördüğüm şekil elimin havada asılı kalmasına sebep olmuştu. Çınar ağacı motifiydi.
Elle çizilmiş gibiydi ama çınar ağacı olduğu çok barizdi. Başımı geriye atıp çeşmenin yapılış tarihine baktığımda 2023 tarihini gösteriyordu.
Şu an kendimi çok paranoyak hissettiğim için düşüncelerimin saçma olduğuna karar verdikten sonra Giray' a döndüm bana dikkatle bakıyordu ve bir kaşı yukarı doğru kalkmıştı. Ona baktığım an gözlerini kaçırdı.
" Gidelim mi artık?" deyip rahatsız olduğunu belli eder gibi bakıyordu. Onun bu tavrına anlam veremediğim için bir şey söylemedim. Aklıma bir anda Alaz düştü.
O yanımda olsaydı büyük ihtimalle her şeyi tek tek sorardı;
Bu neydi, sizinle ilgili mi, acaba kim yapmış, sanki sen gör diye yapmışlar... Eminim bunları sorardı.
Alelacele buraya geldiğim ve telefonumu onun cebinde unuttuğum için büyük ihtimalle benden haber alamadığı için öfkeliydi. Belki Giray'la iletişime geçmiştir diye merakımı dindirmek istedim.
" Evdekilerin burada kaldığımdan haberleri var mı?"
" Alaz' ı soruyorsan, aradı. İyi olduğunu söyledim ama nerede olduğumuzu söylemedim. "
" Sinirli miydi peki?" Şuan hiç yok ben Alaz' ı sormadım yok öylesine sordum demiyeceğim çünkü gayet de onu sorduğumu biliyordu.
" Bence yine cevabını bildiğin bir soru soruyorsun. " Evet, kızmıştı gidince çok kötü olacaktı, lânet olsun ki bunu da biliyordum.
Evin önüne geldiğimizde ne ara geldiğimi bile fark etmemiştim hava kararmaya başlamıştı sanırım çok oyalanmıştık.
Evin tam önünde durduğumuzda Giray' a döndüm.
" Bir şeyler atıştırıp üstümü değiştirdikten sonra beni mezarlığa götürüp buraya geri döneceksin telefonunu bana ver ben geleceğim zaman sana haber vereceğim. Sonra malikâneye döneriz. "
" Emredersiniz Umay Hanım. " Hâlâ nerede durması gerektiği yeri çok iyi biliyordu.
Önceden de söylemiştim ; yanıma çelimsiz bir insan görebilirsiniz, yanımda çok konuşan biri de görebilirsiniz ama benim yanımda hiçbir zaman aptal birini göremezsiniz. Çünkü ben aptal birini yanımda barındırmazdım...
***
Tabağımdaki yaprak sarması ve içli köfteye bakınca içim gidiyordu. Kaç gündür doğru düzgün bir şey yemediğim için çok açtım ve Nalin bunu fark ettiği için yiyebileceğim şeyler yapmıştı.
" Ne ara yaptın bunları sen?" diye sordum
" 3-4 saattir yoksunuz Umay farkında mısın?"
Anlamamış gibi yaparak güldüm.
" O kadar oldu mu ya? " dedim sahte bir şaşkınlıkla. Göz devirmekle yetindi Nalin.
" Ha bu arada dolanırken bir çeşme gördük kirini temizleyince üzerinde elle yontulmuş bir çınar ağacı motifi gördüm.
O motif ne zamandan beri var Nalin?" Bir an bakışları yanımda oturan Giray' a değdi hemen bakışlarını bana çevirdi;
" Biliyorsun Umay çok kalmıyorum burada geldiğim zamanlar da annemle ilgilendiğim için dışarı pek çıkmam. Bir kere tek gördüm ama yine de öyle bir şey üzerinde var mıydı hiç dikkat etmedim açıkçası. "
Yalancı.
" Anladım. Öyle önemli bir şey değildir bence ama yine de şaşırdım. " Benden böyle bir soru beklemediği için bir an donmuştu.
" Neyse ne. Birazdan çıkacağım bana dolabından bir elbise verir misin ziyaretten sonra eve döneceğim beni böyle eşofmanla görseler yadırgarlar. "
" Tabii veririm. "
" Ben duş alayım sen de yatağın üzerine bırakırsın. " Ağzı dolu olduğu için baş parmağını tamam şeklinde kaldırdı.
Masadan kalkıp banyoya girdim. Ilık bir duş aldıktan sonra dişlerimi fırçalayıp çıktım çok geç olmadan gitsem iyi olacaktı.
Üzerimdeki havluyla odaya girdiğimde yatağın üzerinde siyah bir elbise duruyordu. Benim kendi kıyafetlerime benziyordu aslında. Onu da alıp giyindim.
Saçlarımı taramak için makyaj masanın önüne geldiğimde masada duran şeyler dikkatimi çekmişti sabah geç uyandığım için dikkatli bir şekilde incelememiştim.
Masada bir fotoğraf çerçevesi duruyordu. Halam, Nalin ve yanlarında bir adamın olduğunu tahmin ettiğim biri daha vardı fakat o kısım yırtılmıştı.
Fakat her kimse o kişinin giydiği siyah tişörtün altında siyah oklar görünüyordu. Daha çok pusulaya benziyordu ama tam çıkartamadım.
Bir de eski bir saat daha vardı ama durmuştu 03 .17' yi gösteriyordu. Üstelemenin gereksiz olduğunu düşündügümden ötürü umursamadım.
Nalin ' in verdiği topukluları giymiştim ama ayağıma büyük gelmişti. Sorun etmemiştim.
Saçımın ıslaklığını havluyla alıp taradım ve odadan çıktım. Nalin buraya geldiğimde giydiğim elbise ve takıları da almam için yatağa bırakmıştı hatta bir poşete de bırakmıştı ama almak istemedim.
Odadan çıktığımda Giray yoktu. Büyük ihtimalle dışarıda beni bekliyordu. Nalin ise büyük bir fincanda kahvesini yudumluyordu.
Akşama doğru hava epey serinlemişti yine de umursamadım. Sıcaktan ziyade soğuğa gayet dayanıklı bir bedene sahibim.
" Neden kıyafetlerini almadın?" dedi Nalin şaşırarak.
" İstemiyorum burada kalsın." geçiştirmek istemiştim.
" Umay bari takıları al. Ben ne yapayım öyle pahalı bir şeyi. "
" Nasıl ne yapayım takarsın işte."
Söylediğim komik gelmiş olacak ki ;
"Aynen aynen takarım evin içinde, ya da vazgeçtim yurtta takarım. " Anlatma şekli komik geldiği için yarım bir ağızla güldüm.
" Üf! Sat o zaman Nalin ne yaparsan yap işte onları görmek dâhi istemiyorum. "
" Giray seni dışarıda bekliyor. Daha fazla bekletme istersen. "
Birlikte kapıya doğru yürüdük dışarı çıktığımızda Giray arabaya doğru yaslanmıştı. Ve elinde yarım bir sigara duruyordu. Sigara içtiğini bilmiyordum. Ama tiryakisi değildi büyük ihtimalle çünkü şimdiye kadar hiç içtiğini görmemiştim.
Ona baktığımızda elindeki yarım sigarayı usulca ayağının önüne atıp söndürdü.
Nalin ile vedalaştıktan sonra araca bindik çıkmadan önce halamla da vedalaşmıştım. Daha fazla uzatmadan bu sefer Giray ' ın yanındaki koltuğa oturmaya karar verdim.
Mezarlığa doğru yaklaştığımızda Giray sonunda konuşmaya başladı.
" Torpidoda telefonum var onu çıkar yanına al Umay. " Dediğini yapıp elimi torpido gözüne uzattım ve telefonu elime aldım. Ekranı açtığımda şifre yoktu. Açıklama gereği duyduğu için yoldan kısa bir süre gözünü ayırdı.
" Şifresi yok, senin için kaldırdım. " Bunu soracağımı anlaması iyiydi.
Mezarlığın önüne geldiğimizde hava kararmıştı ama idare edebilirim diye düşündüm. Tam arabadan ineceğim sırada Giray çok hafif bileğimi tutmuştu.
Sıkıntılı bir nefes verdi.
" Umay, gelmemi istemediğine emin misin? Ben seni nasıl burada tek bırakıp gideyim ! En azından dışarı tarafta bekleyeyim. "
" 5 yaşında bir çocuk değilim Giray bunu kaç defa daha anlatmamı istersin ? "
" Ben sana çocuksun demiyorum ki! Ama oraya tek gitmen ne kadar güvenli acaba?"
" Bir de hayaletler var seni korkutur de tam olsun Giray!"
" Tamam, bir şey demiyorum en fazla yarım saatin var haberin olsun Umay. "
" Ne münasebet! Sen bana emir vermezsin. "
" Hıhı evet ondan , çekilebilirsin Umay. "
Eliyle git der gibi yaptığında saçını başını yolmamak için insanüstü bir çaba gösteriyordum. Bu hâlim onu keyiflendirdiği için gülmüştü.
" Geri dön Giray " dedim dişlerimin arasından.
Aniden ciddi hâline büründü.
" Emredersiniz Umay Hanım. " dedikten sonra geri döndü.
Annemlerin mezarının bulunduğu noktadaydım. Üçünün de mezarı yan yana duruyordu ölüm tarihleri de üstünde yazıyordu.
Aslında her ne kadar karanlık düşünseniz de öyle değildi. Aydınlıktı aslında.
Toprağın üstünde zambaklar vardı hem de bir sürü. Ay ışığı vuruyordu. Ben karanlığın en dibini o sandıkta görmüştüm,en karanlığı ben ailemi toprağa verirken görmüştüm.
Ve en karanlığı bunların hepsinie öz babamın sebep olduğunu görmüştüm. Var mıydı daha ötesi?
Yoktu...
Anımsadıkça olan biteni öfkem genzimi yakıyordu. Kaan Âgahoğlu yazan mezar taşının önüne geçtim.
Bir avuç toprak aldım elime; genzim yanıyordu baba...
" Değdi mi baba?" Cevap gelmedi.
" Üç kuruş için mi bunca şey?" Cevap gelmedi tekrar.
Avazım çıktığı kadar bağırdım.
" Nasıl kıydın!" Öyle bir bağırdım ki içim acıdı yine.
" Sen sevgili karına nasıl kıyabildin! " Tekrar bağırdım mezarına doğru.
" Hani çok seviyordun, hepsi yalan mıydı!" Belki de çocukluğumda gördüğüm en gerçekçi şey , annem ve babamın birbirine olan sevgileriydi. O bile bir yalandı , ne gerçekti ki o zaman...
" Hepiniz beni bırakıp gittiniz" dedim öfkeyle
" Beni şu koskoca cihanda yalnız başıma bıraktınız!" Hâlâ aklım almıyordu...
" Ben ne yaptım ki, ben ne suç işledim de böyle bir başıma kaldım!" Tüm öfkemi kustum. Eğer kusmasaydım , kendi kusmuğumda boğulacaktım. Çok bile tutmuştum içimde.
Gökten yırtılır gibi bir ses geldi, yağmur yağacaktı ; umrumda değildi...
" Bana koca bir hiç bıraktınız , koskoca bir hiç uğruna yaşıyorum ben..." Bazen öyle büyük bir boşluk oluyordu ki içimde tarif edemem...
Daha fazla ayakta duramadı yorgun bedenim... Yere yığıldım... Bu yüzden istemedim Giray ' ın gelmesini. Beni bu hâlde görüp acımasını; hiç istemedim.
Yağmur damlaları değdi soğuk tenime. Severdim yağmuru. Her yağmur yağdığında etrafıma bakardım; tüm insanlar başlarını öne eğmiş, kaçışıyorlar ; sanki herkes hatasını kabullenmiş gibi...
Babamın mezarındaki toprağı sert bir şekilde yana savurdum. Bir şey değmişti tenime acıtmıştı. Sonra metal bir ses geldi ama umursamadım.
" Sen bu toprağı da kirlettin!" Dedim öfkeyle. Elimi geri çektiğimde bileğime doğru kan aktığını gördüm.
" Tek yaptığın canımı yakmak Kaan Âgahoğlu, sen bir mezarı bile hak etmiyorsun. " Bir insan nasıl olur da üç kuruş için ailesini mal gibi satardı...
Benim tanıdığım babam satmazdı...
Ama Kaan Âgahoğlu kendi çıkarı için yapabilmişti.
Yorgunlukla başımı eğdim. Yağmur şiddetini artırmıştı. Hıçkırarak ağlamaya başlamıştım. Elimi yumruk yapıp soğuk ve ıslak toprağa vurdum.
" Çocukluğumu çaldın" bir kere daha çelimsizce toprağa vurdum;
" Annemi , abimi aldın benden" hayatı yarım kalmıştı onların insan en çok buna ağlıyordu.
" Abimin gençliğini aldın sen" dediğimde sesim titriyordu.
" Sen benim can evimi , annemi aldın benden. " Hıçkıra hıçkıra söylemiştim bunları. Gözyaşlarım yağmura karışıyordu. Yüzüm yanıyordu ağlamaktan, dudaklarım hepten şişmişti.
Elimin tersiyle gözlerimi silince elime akmış maskara değdi. Hiçbir şey umrumda değildi şuan.
Ellerim titriyordu yine bir panik atağa doğru gittiğimi biliyordum fakat sorun şu ki burada hemen şuan can versem de hiçbir şey umrumda olmazdı.
Ellerimi gözlerime bastırdım ve omuzlarım ağlamaktan sarsılıyordu, gözümü oymak ister gibi bastırıyordum.
Bir anda yok bir erkek sesi duydum :
" Henüz geç değil Umay." Hiç duymadığım bir sesti hatta başta gerçek mi hayal mi ayırt edemedim.
Acıyan gözlerimi açtığımda, gözlerim bulanıklaşmıştı. Önce önümde bir karaltı gördüm ama net değildi. Bana doğru geldiğini gördüğümde ağlamam durmuştu, korkmuştum çünkü.
Yavaş yavaş görüntü netleşiyordu fakat hâlâ adamın yüzünü net göremiyordum. Bana yaklaştıkça birer birer görüyordum. Uzun bir boyu vardı karaltının , takım elbise giymişti. Gittikçe bana yaklaşıyordu.
Yüzünü görebileceğim yakınlığa geldiğinde köyü gözleri gözlerime değmişti. Kemikli bir yüzü vardı. Korktuğumu belli etmemek için avuçlarımla kendimi yere çiviledim.
" Sen kimsin?" dedim en klasik hâliyle.
Önümde bir anda eğildiğinde ürkmüştüm. Dikkatle gözlerime bakıyordu. Birden elleri boynundaki kravata doğru gitti. Tek hamlede siyah kravatı çıkardı ve düğümünü açtı.
Bunları yaparken bile gözlerini benden ayırmıyordu. Bir eli kravatı tutarken diğer eliyle bileğimi tutmuştu ve kravatı elime , kesilen yerin üzerine bağlıyordu. Ne tepki vereceğimi bilemedim.
Bunun için bakışlarını benden çekip bileğime indirdiğinde gözüme, kemerinin arasına sıkıştırdığı gri silahı gördüm. Kendimi korumak için o silahı almalıydım.
" Kimsin dedim. " Sorumu yinelediğimde elimle işi bittiği için ayağa kalmıştı. Ben de hemen onun ardından kalkmıştım.
" Laf uzatmayı pek sevmem Umay. Kuzey Demir Karayel, tanıştığıma memnun oldum. "
Ben hiç memnun olmamıştım. Elini sıkmam için uzatmıştı fakat elini sıkmak gibi bir niyetim hiç yoktu.
Uzattığı eline bomboş bakarken dudağının köşesi kıvrıldı ve elini tekrar geri çekti.
" Ne istiyorsun!" dedim büyük bir öfkeyle.
" Ortaklık" dedi tek solukta. Ne ortaklığı istiyordu bu adam , adımı nereden bildiğini en baştan sorgulamayı bırakmıştım.
Karşımdaki adama alay dolu bakmıştım.
" Karşılığında?" dedim ben de tek solukta.
" Gerçekler . " Dedi beni yanıtlayarak.
Bana doğru birkaç adım attığında tam önümde durdu ve üzerindeki ceketi çıkartıp omuzlarıma bıraktı. Evet, elime fırsat geçti.
Ceketi omuzlarıma bıraktığı sırada önündeki metal silahı hızla çekip birkaç adım geriye çekilmiştim. Yaptığım şey çok ani olduğu için bir an şaşırdı.
" Hızlısın ... " Dedi. Silahı ona doğru çevirmiştim.
" Sevdim..." Dedi ağzının içinden.
" Kural -1..." Dedim soğuk ve mesafeli sesimle ;
" Belinde emanet varken; karşında baban bile dursa ona beş adımdan daha fazla yaklaşma. " dedim kin dolu bir sesle.
Bu yaptığım çok normalmiş ve biz yağmurdan ıslanmıyormuşuz gibi gereksiz bir rahatlikla ellerini cebine atmıştı.
" Şimdi ; ne istediğin, veya teklifin umurumda bile değil , defol git buradan. " dedim büyük bir sakinlikle.
" Bence umurunda olmalı Umay, tek başına yürüyemezsin , izin ver de sana yardım edeyim. " dedi ciddiyetle.
" Sana buradan git dedim , yoksa seni..."
Kısa bir kahkaha atıp cümlemi böldü.
" Ne yaparsın, vurur musun? " Dedi alayla. Saygısızlık. Tahammül edemeyeceğim tek şey olabilirdi ve sabrım taşıyordu.
" Vuramayacağımı mı düşünüyorsun ? " Dedim alayla.
" Sen vurabileceğini zanne-" devamını getirmesine izin vermeden sol omzunu sıyıracak şekilde vurmuştum.
Silahın tok ve gürültülü sesi dağılmıştı gökyüzüne. Madem beni tanıyordu. Daha iyi tanısaydı o zaman.
Hafif geriye omzu düşerken yüz ifadesi sabitti. Ya gerçekten çok acımamıştı ya da çok iyi rol yapıyordu.
Ruh hastası herif gözlerini kapatıp aynı hızla açmıştı koyu kahve gözleri bana dönerken kahkaha atmamaya çalışıyor gibiydi.
" Cesur bir kızsın. " Dedi. Aklıma yine o adamın sesi doldu. Bu aralar haddinden fazla doluyordu. " Sen cesur bir kızsın Umay... Senin yerinde kim olsa bırak koskoca otel zincirinin başına geçmeyi, buraya gelmeye bile cesaret edemezdi..."
Herkes onun gibi konuşuyordu. Giray, Nalin şimdi de bu adam. Artık dayanamıyordum. Sanki her şey beni o adama itiyordu.
" Kes! Onun gibi konuşmayı bırakın artık, sus! " Başkası olsa kim diye sorardı lânet olası bu adam sormadı...
" O da mı aynısını söyledi, bak sen..." Biliyordu. Onu tanıyordu. Bunu da dalga geçerek söylemişti. Resmen benim aklımla oyun oynuyorlardı.
" Ne istiyorsunuz benden , çocuk gibi oynamayı bırakın benimle!" Bira daha devam ederse bu olay delirmeme ramak kalmıştı. Aklıma bu sefer de başka bir ses doldu.
" Çocuk değilim ben ! "
" Ben sana çocuksun demiyorum ki!" ...
" Çocuk olduğunu düşünmüyorum ." dedi beni yerle yeksan ederken.
" Ne o ? Başka sesler mi geldi aklına ?"
Utanmazsam oturup ağlayacaktım. Benimle alay ediyorlardı. Birileri benimle çok kötü alay ediyordu.
Cevap veremedim. Çünkü söyleyecek hiçbir şeyim yoktu.
" Çok soru birikti kafanda değil mi Umay?" Dedi anlayışlı bir sesle.
Kelimeleri tek tek bastırıp söyledim:
" Sana ne istiyorsun dedim."
" Dedim ya ; ortaklık" dedi hızla.
" Düşmanımı bilmeden dostumu seçemem." dediğimde usulca yanıma yaklaşmıştı.
Sol omzundan beyaz gömleğine kan akıyordu. Daha yakınıma gelip daha sessiz konuştu.
" Sorun şu ki Umay... İkisi de benim..."
***
DİPNOT: Kitabımızın asıl şekli yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Umay için bir şeyler değişecek. Belki de Giray ' ın dediği gibi kuzgun gerçekten değişimdi. Bölümler ilerledikçe her boşluk birer birer kapanacak.
Bu arada bir sonra ki bölümleri daha kısa olacak haberiniz olsun :)
Şuan saat kaçta bakıyorsunuz bilmiyorum ama ben bu bölümü yazdığımda gece; 01.54 bundan ötürü hepinize iyi geceler dileklerimi sunuyorum. İyi kalın...
Bölüm etkileşimi
