Bölümler 26Şu an: 10. Bölüm
- 1 Giriş120 kelime
- 2 1. Bölüm1.283 kelime
- 3 2. Bölüm4.349 kelime
- 4 3. Bölüm2.806 kelime
- 5 4. Bölüm3.172 kelime
- 6 5. Bölüm3.835 kelime
- 7 6. Bölüm2.919 kelime
- 8 7. Bölüm1.116 kelime
- 9 8. Bölüm2.209 kelime
- 10 9. Bölüm1.688 kelime
- 11 10. Bölüm942 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 11. Bölüm881 kelime
- 13 12. Bölüm1.309 kelime
- 14 13. Bölüm1.493 kelime
- 15 14. Bölüm545 kelime
- 16 15. Bölüm1.243 kelime
- 17 16. Bölüm1.416 kelime
- 18 17. Bölüm441 kelime
- 19 18. Bölüm765 kelime
- 20 19. Bölüm1.515 kelime
- 21 20. Bölüm1.288 kelime
- 22 21. Bölüm1.816 kelime
- 23 22. Bölüm1.823 kelime
- 24 23. Bölüm1.063 kelime
- 25 24. Bölüm456 kelime
- 26 #SON
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İki yorgun beden; iki yoğun mozaik:)
Araca bildiğimizde ben ön koltukta , arkada ise Alaz oturuyordu. Tim ' deyken giydiği kıyafetleri çıkarmış, sivil giysilerini giyinmişti. Malikâneye doğru gidiyorduk ve bugün gerçekten çok eğlendiğimi düşünüyordum.
Giray yine çok sessiz olduğumuzu düşündüğü için radyoya uzanıp bir şarkı açtı. Sessiz arabaya müzik sesi dolmaya başladı.
Şimdi bana öyle bi' şeyler
Söyle ki durup dururken
Tam hayattan vazgeçerken
Beni aşka inandır... 🎶
Şarkı zihnime doğru akarken, biraz önce yaşanan şeyler aklıma geldi.
Alaz ve Demir arasındaki garip bir gerginlik sıklıkla oluyor ve tim de bundan olumsuz etkileniyordu.
Gerginliğin benimle ilgili mi yoksa başka bir şeyden mı olduğuna tam anlam verememiştim.
Çünkü paranoyak bir şekilde davranmayı sevmiyordum ve genelde de ne bana ne de karşımdaki insana bjr fayda sağlamıyordu.
Malikâneye vardığımızda evimi dikkatle inceledim. Büyüktü, haddinden fazla büyüktü hemde... Ama bomboştu benim için neticesinde. Aslında yaşanan olaylardan sonra birçok iş birliği yaptığımız şirket üyeleri evi satın almak istemişti, ama kıyamamıştım.
İçinde; anıları ile yaşatmak zorunda kaldığınız, canınızdan da çok sevdiğiniz birileri varsa , o yer isterse küçük bir klübe olsun yine de vazgeçemiyordu insan.
Daldığım için Giray' ın kapımın önüne gelip açtığını fark etmemiştim.
Onu bekletmemek adına , araçtan indim ve bacağımın yukarısına sıyrılan elbisemi aşağı doğru indirdim.
Eve doğru yinelediğimde Alaz ve Giray da ardımdan geliyorlardı. İçeri girdiğimde Seniha Hanım beni görür görmez yanıma koşarcasına geldi.
Büyük bir sevinçle konuşmaya başladı. " Umay senin için mozaik pasta yapmıştım. Geçen sefer istemiştin ya yiyememiştin, şimdi yersin değil mi kuzum ?"
Konuşurken, kendinden gurur duyar gibi sözcüleri sıralıyordu. Onu bekletmek istemedim ve geniş tebessümü mü sunarak; " Olur , odama gönder, yerim Seniha abla. "
" Hemen gönderiyorum kuzum benim." Dedi sevinçle. Ve geldiği mutlulukla aynı şekilde mutfağa geri döndü.
Kendi odama çıktığımda ilk yaptığım ayağımdaki topukluları çıkartıp bir köşeye fırlatmak oldu. Gardırobuma ilerledim. Elime gelen lacivert şortumu aldım üzerine de beyaz bir tişört alıp hemen üstümü değiştirdim.
Yüzümü yıkayıp, saçlarımı taradıktan sonra , örgü yaptığım saçlarımı; sağ omzuma doğru bıraktım.
Kendimi yatağa atıp yüzüstü yatağa uzandım. Soğuk nevresimin sıcak bedenime değmesi ile içim bir hoş olmuştu.
Ardından bu rahatlığımı bozan kapımın tıklatılmasıydı. Kendimi yatağın üzerinde oturur pozisyona getirdim ve gelmesi için onay verdim kapının ardındakine.
Büyük ihtimalle Seniha Hanım bana mozaik pastamı göndermişti. Onayım ile kapı açılınca karşılaştığım beden beni şaşırtmıştı.
Giray altındaki siyah bol eşofmanı ve üzerindeki beyaz tişörtü ile içeri girmişti. Elinde iki tane mozaik pasta tabağı vardı ve kapıdan geçtiğinde ayağı ile kapıyı itti.
Bana gülümseyerek baktığında kaşlarımı çatmıştım. Ve içimde tutamadığım için doğrudan söyledim.
" Sen bana gece on iki çayına mı geldin Giray?" Dedim dalga geçerek. Hâlinden pek bir memnun gibiydi.
" Hayır. İçine zehir kattım da sen ölmeden önce vasiyetini sormak istedim. " Dedi büyük bir ciddiyetle.
Gülüşüm ile karşılık verdim bu esprisine. " Tüm malvarlığımı Giray Arslan' a devrediyorum, vasiyetimdir. " Dedim ona uyarak.
Söyleyiş biçimime fazlaca gülmüştü yatağıma oturup bir tatlı tabağını benim önüme, diğerini kendi elinde tutmuş ve yemeye başlamıştı.
Elindeki pastadan koca bir parçayı ağzına atıp çiğnedikten sonra sohbet etmeye başladık. Şuan ki hâliyle gerçekten 5 çayına gelmiş komşulara benziyordu.
" Ee ne düşünüyorsun Kunduz hakkında? Şaşırdın değil mi hepimizi bir arada görünce?" Şaşırmam onları fazlasıyla mutlu etmişti bariz bir şekilde.
" Çok gevşek davrandığınızı düşünüyorum bazen. Umarım operasyonda da böyle değilsinizdir. " Dedim şüpheyle.
" Nasıl ki böyle gevşek hâlleri varsa bir o kadar da sağlam hâlleri var dert etme sen , iyi ekibiz , sahada göreceksin zaten. " Dedi yok sesiyle.
" Benim görevim ne ?" Dedim aniden. Gerçekten merak etmiştim çünkü.
" Söyleyemem , sır " dedi saçma bir hâle girerek.
Kendimi tutamayarak sorma gereği duydum;
" Niçin sırmış , öğreneceğim zaten yarın?"
" He , ne güzel söylüyorsun işte yarın öğreneceksin. " alayla konuşup ağzına son tabaktaki tatlı dilimini attığında ben de tatlımın çoğunu bitirmiştim.
Beni bir süre dikkatle inceledikten sonra sanki kendine bir şeyler itiraf etmek istiyor gibiydi;
" Böyle karşılıklı mozaik yemeler falan, son zamanda bana en iyi gelen şey sanırım. " Dedi kendine inanamayarak.
" Sık sık tekrarlarız o zaman Giray." Dedim büyük bir tebessümle. Bazen abime benzetiyordum. Dışarıdan soğuk görünür ama içi peluş ayıcık gibi sıcacıktı.
Aynı tebessüm ile bana karşılık verince tabağımdaki son dilimi de ağzıma atmıştım. Tabağımı alıp kendi boş tabağının üzerine bıraktığında aynı babacan tavırla konuşmaya devam etti.
" Bak Umay, farkındayım bir anda böyle bir durumla karşı karşıya gelmek hiç de kolay bir şey değil. Ama senden sadece ön yargını kaldırmanı istiyorum. Ekibe çok mesafeli bakma, eminim sen de onlara rahat bir şekilde alışacaksın. Hem bir sıkıntı çıkarsa, durum ne olursa olsun bana söylemekten çekinme , olur mu?"
Bu tavrı çok hoşuma gitmişti. Sanki , sürekli dik tutmaya çalıştığım sırtımı , birileri tutmuş gibi rahatlamıştım. Garip bir sıcaklık hissetmiştim içimde.
" Her zaman Giray." dedim söylediklerini onaylayarak.
" Yat dinlen sen de. Yarın resmi anlamda ilk görevini yapacaksın. Ayık ol haa." dedi esprili bir dille.
" Tamam , saat kaçta gitmemiz gerek peki?"
" Öğleden sonra çıkarız, çok uzun bir operasyon değil zaten, yani sen uzatmazsan eğer." Bir kaşını yukarı kaldırıp imayla yüzüme bakmıştı.
" Hallederiz." Dedim büyük bir özgüvenle. Bu hâlim de onu güldürmüştü.
" Hadi ufaklık, yat güzellik uykuna şimdi." Dedi beni ayarlayarak.
" Bana ufaklık deme Giray Arslan , yoksa seni pişman ederim. " Dedim yalandan bir sinirle. Gram hâlim yoktu oysaki. Market önlerinde duran hareketli balon gibiydim şuan. Sinirim en fazla onu keyiflendirirdi.
" Tsma bir şey demedim say. " Yalandan bir korkuyla gözlerini fal taşı gibi açmıştı.
Ben hemen yatağa uzanmak istiyordum çünkü bedenimin acilen gevşemesi gerekiyordu.
Giray da bunu fark edecek olmalıydı ki " İyi geceler Umay." Dedikten sonra odadan çıktığı an, banyoya koştum hemen dişlerimi fırçalayıp tekrar kendimi yatağa sırtüstü yatırdım ve kendimi uykunun sıcak kollarına bıraktım.
***
Bölüm etkileşimi
