Bölümler 26Şu an: 23. Bölüm
- 1 Giriş120 kelime
- 2 1. Bölüm1.283 kelime
- 3 2. Bölüm4.349 kelime
- 4 3. Bölüm2.806 kelime
- 5 4. Bölüm3.172 kelime
- 6 5. Bölüm3.835 kelime
- 7 6. Bölüm2.919 kelime
- 8 7. Bölüm1.116 kelime
- 9 8. Bölüm2.209 kelime
- 10 9. Bölüm1.688 kelime
- 11 10. Bölüm942 kelime
- 12 11. Bölüm881 kelime
- 13 12. Bölüm1.309 kelime
- 14 13. Bölüm1.493 kelime
- 15 14. Bölüm545 kelime
- 16 15. Bölüm1.243 kelime
- 17 16. Bölüm1.416 kelime
- 18 17. Bölüm441 kelime
- 19 18. Bölüm765 kelime
- 20 19. Bölüm1.515 kelime
- 21 20. Bölüm1.288 kelime
- 22 21. Bölüm1.816 kelime
- 23 22. Bölüm1.823 kelime
- 24 23. Bölüm1.063 kelime · Okuduğun bölüm
- 25 24. Bölüm456 kelime
- 26 #SON
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ㅤ
"Geçer elbet efendim.
Bazısı teğet geçer, bazısı deler geçer,
bazısı deşer geçer,
bazısı parçalar geçer; ama mutlaka geçer..."
Düşünsene; canını ver diyecek bir adama hiç düşünmeden canını veriyorsun. Önünde bir adam var, sevdiğin, ölüp bittiğin, yeri geldiğinde adını bile unutturacak bir adam var.
Sen nefes almak istiyorsun; her şeye rağmen, herkese rağmen, hatta kendine bile rağmen. Ama alamıyorsun işte. Olmuyor. Yapamıyorsun.
Sen her türlü işkenceyi çekiyorsun, değer diyorsun,onun için ölmeye bile değer diyorsun... Ama bir bakmışsın yaşayamadan ölmüşsün.
Ne uğruna peki, kim uğruna mesela? Sorarlar insana. Değdi mi derler. Ufak ufak yok oluşuna değdi mi? Böyle çok mu sevdin diye sorarlar adama.
Yüzümde bir yanık izi, ayağımda yediğim kırbaçlar, dudağımda ve kaşımda aldığım her darbenin patlak izleri, demir zincirlerin oluşturduğu kolumda ve bacağımda bıraktığı morluklar, dağılmış saçlarım, yediğim tokatların izleri, bir pisliğin tenimde bıraktığı başka bir pislik... Sayayım mı daha?
Bir şey değiştirecek mi peki konuştuklarım? Sustuklarım ya da bir şey değiştirecek mi?
Güldüm. Hayır. Kahkaha attım. Öyle bir kahkaha attım ki, kasıla kasıla hem de. Öyle bir güldüm ki şu bulunduğum cehennem duvarlarının her yerinde gülüşüm yankılanacak şekilde. Öyle güldüm işte.
Demir' in gözleri değdi bir an gözlerime. Bu da benim felaketimdi işte...
Neden peki? Benim acımayan, kanamayan tek bir yerim bile yokken, onun... Burnu bile kanamamıştı.
Demir' in burnu bile kanamamıştı. Ya, Demir'in , burnu,bile, ka- na-ma-mış- tı. Benim yaramın olmadığı yer yoktu. Onunsa yarasının olduğu tek bir yer bile... Yoktu...
Bir insanın nasıl olurdu da tüm öfkesi, nefreti, hüznü tek bir bakışa kurban giderdi? Bu haksızlık değil miydi? Bu kadar çok sevmek yasaklanmalıydı...
Üzerindeki siyah kumaş pantolonu, bembeyaz ; hiç kir tutmamış gömleği, tertemiz tıraşıyla iyiydi. Gözleri bile yorgun görünmedi gözüme. Ya da ben öyle görmek istiyordum...
Farklı bakıyordu. Endişeli, yorgun, pişman... Çok pişman... Gözleri dolmuştu... Ağlayacak mıydı? O kadar şey olmuştu, şimdi mi ağlayacaktı?
Sırası mıydı gerçekten? Benim önümde... Sırası mıydı?! Ben her şeyden böyle vazgeçmeyi kabul etmişken...
Sırası mıydı?..
" Vay, vay ,vay..." Caner alkış tutarak yanıma yanaştı. Kulağımın dibine kadar geldi. İğrenç sesi doldu kulağıma. Zihnim yine başka bir anıya çekti beni... O pis görüntü gitmedi gözümün önünden...
Yine midem bulanıyordu. Gözlerimi yaşadığım her şeyin ağırlığıyla kapattım. Her iki gözümden yaşlar süzüldü yaralı yanaklarıma. Ve bir daha yarama tuz bastı bedenim.
Bir kez daha canımı yaktı...
Son bir kez daha...
" Hâlâ kıyamıyorsun bakmaya öyle mi?" güldü. Komik miydi? Bir başkasının acısı bu kadar gülünç müydü? Yabancılaştım yine... Bir kez daha yabancılaştım bu dünyaya. Ben buraya ait olamazdım...
Gözlerimi öfkeyle açtığımda başımı meydan okurcasına kaldırdım. Her ne olursa olsun dik durmalıydım. Ne yaşamış olursam olayım. Dimdik durmalıydım.
Sonuna kadar... Son nefesime kadar...
Caner bunu fark etmiş olacak ki yavaş adımlarla tekrar yanıma geldi. Benim ve Demir'in arasında durdu. Bir karaçalı misali.
Ama bir tek farkımız vardı Tahir ile Zühre ' den;onlar birdiler. Ben vardım ve bir de Demir vardı işte... O kadar...
“Ne oldu?” Caner başını hafifçe eğerek yüzüme baktı. “Yine mi bakamıyorsun?” öfkelenmiştim. Yumruğumu sıktım.
“Kes sesini.”
“Yoksa ne olacak?” dedi sırıtarak.
İğrençti...
Cevap vermedim.
Caner’in bakışları Demir’e kaydı. Ardından yeniden bana döndü.
“Garip değil mi?” dedi. “Bunca şeyden sonra ona bakamıyorsun.”
Evet! Ne kadar da garipti öyle değil mi(!) Ne işse artık... Bakamıyordum...
Kaşlarımı çattım.
Caner birkaç saniye sustu. Sonra yüzünde o iğrenç gülümseme yeniden belirdi.
“Hatırlıyor musun?” dedi. “Geçen sefer ona bir seçim yaptırmıştım.” dedi başıyla Demir' i işaret ederek.
Kalbim istemsizce sıkıştı.
Hatırlamaz olur muydum?
“Birini seçti.”
Bakışlarımı kaçırdım.
Caner bunu fark etmiş olacak ki güldü.
“Ve o kişi sen değildin.”
“Yeter!" elimi sus dercesine kaldırdım.
“Demir seni seçmedi, Umay.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Bunu bana tekrar ettirme.”
“Niye?” dedi sakince. “Canını mı acıtıyor?”
“Hayır.”
“Yalan.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Bence asıl komik olan şu…” dedi. “O gün seni seçmediği hâlde hâlâ ona kıyamıyorsun. Kıyar mısın yoksa?” pis pis sırıttı yine.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Çünkü aptalsın belki de.”
Bu kez cevap verdim. Başımı iyice doğrultup Caner' in tam gözlerinin içine baktım.
“Belki.”
Caner’in yüzündeki gülümseme bir anlığına silindi.
“Ne?” şaşkınlığını gizleyememişti.
“Belki aptalım.”
Gözlerimi Demir’e çevirdim. Duygudan yoksun bir şekilde bakmaya uğraştım.
“Çünkü sevmek, irade işi değildir. Düşmek... Bilinçsizce yapılır. Tıpkı aşka düşmek gibi..."
Sakınmadım sözümü.
Bu lânet olası adam niye tek kelime etmiyordu?! Niçin susuyordu?!
Sustuğu yetmemiş miydi zaten?!
Caner birkaç saniye boyunca yalnızca bana baktı. Yüzündeki ifade değişmişti. Az önceki alaycı gülümsemesinden eser yoktu.
Sonra başını hafifçe yana eğdi.
“İlginç.”
Tek kelime.
Ne demek istediğini anlamadım.
“Ne?” dedim bomboş.
Cevap vermedi. Bakışları üzerimde gezindi. Ardından Demir'e çevrildi.
Sonra yeniden bana baktı.
“Öyleyse…” dedi yavaşça. “Madem iraden yok.”
Bir adım geri çekildi.
“Madem düşmek bilinçsizce oluyor…”
Elini ceketinin içine attı. Kalbim sıkıştı.
Caner'in elinde beliren silahı gördüğümde gözlerim istemsizce ona kilitlendi. Elindeki silahı bana doğru uzattı.
“Bakalım,” dedi.
Silahı elimde tutabilmek için bütün gücümü toplamam gerektiğini biliyordu. Biliyordu çünkü ellerimin titrediğini,görüyordu.
“Sevgin ne kadar iradesizmiş.”
Silaha baktım.
Sonra Demir'e.
Ve ilk defa, az önceki kadar kolay nefes alamadığımı fark ettim.
Yutkunamadım...
Nefes alamadım...
Vücudum titremeye başladı. Sağ gözümden bir yaş döküldü. Sakin bir düşüştü bu.
Kolay değilmiş. İnsanın bir şeyleri kabullenebilmesi... Hiç kolay değilmiş hatta. Çabuk vazgeçiyor gibi görünüyordum belki dışardan. Ama içimde fırtınalar vardı. Dinmek bilmeyen fırtınalar...
Çabuk gözden çıkarıyor gibi görünüyordum evet. Ama kimse bilmiyordu, gözden çıkarmamak için gösterdiğim insanüstü çabayı...
Çok çabaladım. Yemin ederim. Çok çabaladım. Haddinden fazla ölüp dirildim ben... Yetmez miydi? N'olur yetsindi artık... Benim... Kalmamıştı mecalim...
Son bir defa daha baktım silaha. Gözümdeki yaşları iteleyip aldım onun elinden. Caner de beklemiyordu bu ani çıkışımı.
Başımı daha dik tutmaya çalıştım. O gözlerle denk geldim yine. Ağlama isteği doldu içime.
Bir kez...
Son bir kez sarılsaydım...
Geçerdi belki özlemim...
Geçer miydi?...
Namlunun ucunu Demir' e doğrulttum. Vermiştim kararımı. Bitirecektim... Onun için de benim için de en iyisi buydu...
Bitmesiydi...
Şaşırmadı. Baştan aşağı süzdü beni. Özlemle... Veda ediyor gibiydi... Konuşmadı... Yalnızca dili konuşmadı ama.
Ben her zerremle hissettim onu.
Tetiği çektim.
Bu koskoca yerden yalnızca bu ses doldu kulağıma.
Güldü. Gülüşünü unutmuştum. Çok güzel gülüyordu.
Çaresiz... Eğdi başını önüne...
Onu öldürecektim, evet. Nefesini kesecektim.
Ama...
Yokluğumla...
Elimdeki silahı başıma dayadım.
" Özür dilerim..." dedim dudağımı oynatarak.
Anladı...
Tek bir kurşun...
" Umay!" sevgili sevgilimin ve Caner' in sesleri doldu kulağıma.
Merminin soğukluğunu hissettim bedenimde...
İçime işleyişini hissettim. Benimle bütünleşini...
Ayaklarım beni daha fazla tutmayınca yere yığıldım.
Gözümün gördüğü en son şey yerdeki küçük taşlardı.
O taşların ışıkla dansını gördüm. Bir oluşunu...
Ben ve Demir gibiydi.
Bir olmuştuk, evet...
Kabul...
Ama...
Biz olmayı becerememiştik...
***
Yazar' dan;
Duygusal yoğunluğu fazla olan bir bölüm oldu. Umarım içinize işlemiştir...
ㅤ
ㅤ
Bölüm etkileşimi
