Bölümler 26Şu an: 5. Bölüm
- 1 Giriş120 kelime
- 2 1. Bölüm1.283 kelime
- 3 2. Bölüm4.349 kelime
- 4 3. Bölüm2.806 kelime
- 5 4. Bölüm3.172 kelime
- 6 5. Bölüm3.835 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 6. Bölüm2.919 kelime
- 8 7. Bölüm1.116 kelime
- 9 8. Bölüm2.209 kelime
- 10 9. Bölüm1.688 kelime
- 11 10. Bölüm942 kelime
- 12 11. Bölüm881 kelime
- 13 12. Bölüm1.309 kelime
- 14 13. Bölüm1.493 kelime
- 15 14. Bölüm545 kelime
- 16 15. Bölüm1.243 kelime
- 17 16. Bölüm1.416 kelime
- 18 17. Bölüm441 kelime
- 19 18. Bölüm765 kelime
- 20 19. Bölüm1.515 kelime
- 21 20. Bölüm1.288 kelime
- 22 21. Bölüm1.816 kelime
- 23 22. Bölüm1.823 kelime
- 24 23. Bölüm1.063 kelime
- 25 24. Bölüm456 kelime
- 26 #SON
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"İçi kanıyordu genç kızın. Hep kanardı... Ama inatla öldürmezdi."
Küçük bir evin önüne geldiğimizde başımı koltuktan kaldırdım. Ümran halamı haftada bir kez görmeye gelirdim. Ama bugünkü benim de planlarımın dışında kalıyordu.
Aslında bugün her şey benim planlarım dışında kalıyordu. Ben arabadan inmeyince Giray arkasını dönüp dikkatle bana baktı. " Umay Hanım rahatsızlık vermek istemem ama inecek miydiniz?" Başımı sallayıp ineceğimi belirttim ben onayladıktan sonra şoför koltuğundan kalkıp benim kapımı açtı.
Eliyle geçmem için yer ayırdı. Ağır ağır arabadan indim. Bacaklarımda hal kalmamıştı.
Ne yürüyecek ne de tek kelime edecek hâlim vardı kendimi zorlayarak evin önüne doğru yürümeye başladığımda Giray da hemen iki adım gerimde geliyordu eğer olur da sendelersem diye her an tetikte bekliyordu.
Kapının önünde durduğumuzda elimi yumruk yapıp kapıyı çalmak için yukarı doğru kaldırdığımda durmama sebep olan ses Giray'ındı. " Umay Hanım ben burada sizi bekleyeceğim. İşiniz biterse mesaj atmanız yeterli olacaktır. "
Tekrar başımı sallayıp dediğini onayladım ama aklıma bir anda telefonumu Alaz' ın cebin de unuttuğumu hatırladım.
Hafifçe Giray' a doğru dönerek ona:
"Telefonum Alaz' da kaldı bundan ötürü bir şey olursa sana bizatihi ben söyleyeceğim." dedim.
Ardından tekrar yumruk yaptığım elimi kapıya doğru kaldırıp kapıya iki defa tıklattım içeriden adım sesleri duydum Ümran halamın evinde birkaç çalışan dışında yalnızca kızı Nalin vardı.
Nalin benden 2 yaş büyük genç bir kızdı şu an şehir dışında üniversite okuyordu. Nalin de yaşına göre oldukça akıllı ve olgun bir hanımefendiydi.
Adım sesleri daha çok yaklaşırken kapı aralandı, Nalin'i karşımda gördüğümde beni görür görmez çok sevinmiş fakat bir o kadar şaşırmıştı bir anda kollarını bedenime sararak hasretle sarılmaya başladı.
Büyük ihtimalle benim bugün geleceğimi tahmin edememişti "Umay!" dedi sevinçle bana tekrar kocaman sarıldı ardından inanamayarak gözlerini yüzüme çevirdi ve " Hoş geldin, güzelim." dedi fakat yüzümün ifadesini gördüğü için neden geldin sorusunu sormak yerine beni içeri aldı.
Nalinin anlık olarak gözlerini arkamızda duran Giray 'a çevirdiğini gördüm çok kısa bir andı ve hemen başını tekrar önüne doğru çevirdi.
İçeri birlikte girdiğimizde burnumu çok hoş bir koku geliyordu hangi çiçeğe ait olduğunu bilmediğim bir çiçeği kokusu burnuma dolmaya başladı.
Ümran halamın evi ufaktı ona defalarca başka bir eve geçmesini teklif etmeme rağmen her seferinde beni reddettmişti; gürültü patırtının olduğu yerlerden uzak durmaya çalıştığının farkındaydım.
Ümran halam 3 sene önce bir trafik kazası sonucu sonrası karnının aşağısından itibaren felçli kalmıştı ve şu anda da tekerlekli sandalye kullanıyordu aynı zamanda Ümran halam maalesef konuşamıyordu da aile içerisinde önem verdiğim tek tük kişilerden bir tanesiydi fakat engel durumu onunla konuşmama engel oluyordu.
Salona doğru geçtiğimde halam tekerlekli sandalyesinde oturmuş büyük pencereye doğru dönmüş ve dikkatle pencereyi izliyordu.
Penceresi bahçenin dış tarafını gördüğü için benim geldiğimi de görmüş olmalıydı ona doğru yaklaşırken adım seslerimi duyup bana yönelmeye çalıştı fakat kollarını hareket ettiremediğinden ötürü hiçbir şey yapamadı.
Ben de onun beni görmesini sağlayacak şekilde hemen önüne geçtim, halamın önüne geçtikten sonra buruk bir şekilde gülümsedim. Onu her seferinde böyle görmek beni derinden üzüyordu ona daha iyi bakabilmek için eğildim ve ellerimi dizlerin üzerine bıraktım "Ben geldim halacığım." dedim sevgi dolu.
Nalin'in adım sesleri bize doğru yaklaştı bizi öyle görünce derin bir soluk alarak "Onu bu şekilde görmek beni çok üzüyor ."dedi.
Başını iki yana çaresizce sallayarak "Elimden gelse kendi beden sağlığımı anneme verirdim.
3 yıl önceki dinamik hallerini anımsadın mı Umay? O hallerini tekrar görebilmek için her şeyimi verirdim. " dediğinde ona dönüp
" Hatırlamaz olur muyum Nalin çok iyi hatırlıyorum hem de Turgut amcama göre çok daha neşe doluydu , babam hep onu çiçek bahçesine benzetirdi. Neşesi ve güzelliği o yaşlandıkça daha da artıyor diyordu. İnan ben de o günlere tekrar dönmek için her şeyimi feda ederdim."
Cümlemi bitirdikten sonra Nalin' in yüzüne güzel bir tebessüm yayıldı sonra olduğu yerden yakınıma gelip" Sormayayım diyorum ama sende bir haller var."
Bunu soracağını az çok tahmin ettiğim için yolda gelirken de acaba söylesem mi söylemesem mi çok kararsız kaldım fakat onları benim tek ailem olduğunu hatırladığımda onların da bilmesi gerektiğini düşündüğüm için anlatmaya karar verdim.
Anlık olarak verdiğim bu karar dolayısıyla Nalin' e dönüp " Size bir şey anlatmam gerekiyor." dedim Nalin' in kaşları çatılmıştı " Bir problem mi var Umay ?" diye sordu.
Ona dönüp bir problemden ziyade çok büyük bir yanlış var dedim bu onun yüz ifadesini değiştirmedi, beklediğimden daha az tepki veriyordu. Nalin anlayışla başını salladı.
" Ben bize kahve yapayım o şekilde oturup konuşalım istersen Umay ."kahveyi reddedemeyeceğimi bildiği için garanti bir teklif sunmuştu.
Ben de başım ile onayladıktan sonra kadife; acı kahve tonlarındaki L koltuğun ucuna oturdum o kahve yaparken ben de bunu nasıl anlatacağıma başlayacağımı hesap etmeye devam ettim.
Sonunda elindeki iki fincan ile odaya girdiğinde önümüzdeki büyükçe sehpanın üzerine kahveleri bıraktıktan sonra biraz uzağıma bana dönmek için oturdu " Seni dinliyorum."
" Bugün bir yere gidip bir adamla konuştum..." diyerek söze başladım Nalin bir bacağına koltuğun üzerine atarak altına aldı ve bana doğru tam dönüp beni dikkatle dinlemeye başladı. Onu bekletmek istemediğim için söze devam ettim:
"Biliyorsun Nalin uzun zamandır yaşadığımız katliamdan dolayı bizi bırakıp giden ailemin ölümüne sebep olan katilleri arıyorum.
Bugün bir adım daha yaklaşacağımı düşündüğüm bir sebep dolayısıyla biriyle yüz yüze görüşmeye gittim. Oraya gidiş amacım daha farklı olsa da bana öyle şeyler anlattı ki aklım almıyor ." derin bir nefes verdikten sonra tekrar anlatmaya başladım.
" O adam ;Hakan Adalı' nın oğlu Boran Adalı. " Nalin bu ismi duymasına rağmen fazla bir tepki göstermeden beni dikkatle dinlemeye devam ediyordu hiç tepki vermemesini adamı tanımamasına yordum beni dikkatle dinlediği için devam etme gereği duydum ve tekrar kaldığım yerden anlatmaya devam ettim :
"Bana koskoca katliamın yapılmasının asıl suçlusunun babam olduğunu söyledi. Sen de inanabiliyor musun Nalin ! Yaşadığımız o gece için öz ve öz babama sorumlu tuttu o adam.
Bir yabancı bana o an ne hissettiğimi hatta birkaç anımı anlatmaya başladı ilkinde bunları yaptığında çok şaşırmıştım ve ne tepki vereceğimi bilemedim , yalan olmasını umdum fakat bir yanım o adamın doğru söylediğine inanıyorsu.
Güya büyük bir mirastan ötürü birçok ünlü aile arasında savaş çıkmış bunun sonrasında barış yapmaya karar vermişler ama babam o barışı beni mirasın varisi yaparak bozmuş.
Boran Adalı' nın anlattığı ile bu miras için çok fazla kan dökülmüş, beni defalarca bulup öldürmeye çalışmışlar fakat Adalı ailesi benim hayatımı her seferinde kurtarmayı başarmış.
Bunların hepsi benim gözümün önünde olmuş Nalin ! Her şey gözümün önünde olmasına rağmen hiçbir şeyi görememişim. Ne yapacağımı bilmiyorum, Boran Adalı ' nın konuşmasından sonra tüm planlarım yerle yeksan oldu..."
Tüm bunları anlatırken anlattıkça daha fazla öfkeleniyordum. Ama yüzümdeki durgunluğu fark ettiği için büyük ihtimalle bana büyük tepkiler vermiyordu.
Bir süre bana dikkatle baktıktan sonra kafasında bir şeyleri tarttığını düşündüm. Bir şey diyecek gibi olduğunda dudaklarını araladı fakat ne düşündüyse söylemekten vazgeçti onun yerine başka bir soru yöneltti:
" Peki , ne yapmayı düşünüyorsun şimdi?" Dudaklarımı yukarı doğru kaldırıp bilmiyorum edasıyla ona baktım.
" Bilmiyorum, eğer Adalı' nın dedikleri doğruysa... Üff ne yapacağımı bilmiyorum işte Nalin. Ben bunu hiç hesap etmedim ki! " Sinirle soğumuş kahveyi kafama diktim.
" İnanıyor musun o adama peki? Dayımın böyle bir şey yapabileceğine inanıyor musun Umay?" gözlerimde başka bir şeyin cevabını arıyordu, bilmiyordum ama hissediyordum.
Sanki ona şuan vereceğim cevaba göre bana konuşacaktı hem de farklı konuşacaktı.
" Benim tanıdığım babam yapmaz Nalin. Ama o adamın dediği her şey kelimesi kelimesine yapboz parçası gibi eksik yerlere oturuyor. Bana ; neden o katliamda sadece sen sağ kaldın dedi."
" Yani anlayacağın..." yüzüne doğru yaklaştım ve ne düşündüğümü görsün istedim. " Bana dolaylı yolla kaptırdıkları mirası geri alma peşindeler ve istediklerini alana kadar durmayacaklar"
" Bak sana ne diyeceğim Umay. Hazır buraya kadar gelmişsin iyi ki de gelmişsin; aileni görmeye git, ne dersin? Belki de istediğin cevabı orada bulursun." Bir şeyler yapmaya çalıyordu ama anlamadım. Cevap vermeyince ikna etme çabasına girişti:
" Bu gece burada kal,dinlen yarın akşama doğru gider içini dökersin, belki sana da iyi gelir, bilemiyorum sana sadece bunu önerebilirim. "
Nedense ilk defa bu ev bana huzurlu gelmek yerine kötü gelmişti. Sanki kafamın üstünde binlerce kara bulutlar vardı. Huzursuzluğumu belli etmemeye çalıştım. Adalı ile konuştuğumdan beri sanki kafamda bir kafes var; içi bir sürü soru dolu ve her biri cevap bulup özgürleşmek istiyordu.
Dinlenmenin iyi olacağını düşündüm çünkü eğer bu saatte bu tiple malikâneye gidersem Alaz başta olmak üzere hepsi deli sorular soracaklardı. Daha ben bile kendime birçok sorunun cevabını veremezken onlara nasıl olurdu da cevap verebilirim.
" Olur, dinlenmek bana da iyi gelir. Haa bu arada şoförüm ile birlikte geldik onun burada kalacağı-"
"Tamam,haber ver o zaman. Hatta içeri çağır onu da gelsin o da dinlensin." Bu kıza bu sefer fena kıl oldum sanırım çünkü defalarca buraya gelmiş ve birkaç gün burada kalmama rağmen beni getiren hiçbir şoför için böyle bir teklifte bulunmamıştı.
Dışarıda attığı bakış, bu teklifin anlamsızlığı... Sanırım o adam haklıydı. Ben daha yeni her şeyi sorgulamaya başlıyordum.
" Çok iyi olur, ben çağırıp geleyim. " deyip kapıya doğru yürüdüm. Kapıyı açtığımda serin hava tenimi bıçak gibi kesmişti. Arabada olduğunu gördüğüm Giray ' a doğru ilerledim. Sürücü kapısına doğru ilerleyip cama tıklattım. Giray telaşla camı açtı beni beklerken uyumuş olmalıydı çünkü alnında çizgiler belirmişti.
" Bir sorun mu var Umay Hanım, gidiyor muyuz?" telaşla sormuştu.
" Hayır, hiçbir sorun yok Giray, ben bu gece burada kalacağım yarın akşama doğru eve giderim. "
" Peki, isterseniz sizi bekleyeyim ,ya da malikâneye mi geçeyim nasıl arzu edersiniz?"
" Eve gel."
" Af buyurun, ney?"
" İçeri gel Giray. Burada kalma."
" Ben rahatsızlık vermeyeyim Umay Hanım?"
" Sana derhal içeri gel dedim kafam bir milyon zaten patlamayayım sana!"
" Emredersiniz Umay Hanım." dedi uslu bir çocuk gibi. Kapıyı açabilmesi için camın önünden çekildim ve kapıyı açıp araçtan indi.
Sanırım benden hâlâ bir hayli çekiniyordu onu utandırmak istemediğim için kapıya doğru yavaşça yürüdüm o da hemen arkamdan geliyordu.
İçeri girdiğimizde Nalin yanımızda belirdi Giray a doğru işaret parmağını kaldırdı ve " Senin giyebilmen için verebileceğim bir şey yok.
Misafir odası sola doğru dönünce önündeki ilk kapı orada yatacaksın" Bana dönüp " Umay tatlım, senin için odama kendi geceliklerimden birini bıraktım." Başımla onayladım ve " Sen nerede yatacaksın?" diye sorduğumda annemin odasında yatarım sorun değil."
Yorulduğum için bedenim çok hamlaşmıştı ikisine de iyi geceler dedikten sonra yatacağım odaya ilerledim. Nalin' in yatağın üzerine bıraktığı gri eşofmanı ve aynı renkteki salaş tişörtü üzerime giydim.
Açık saçlarımı çekmecesindeki tokalardan birini kullanarak salaş bir topuz yapıp bedenimi yatağın üzerine resmen fırlattım. O kadar yorgundum ki gözlerim kendi kendine kapanıyordu.
Bir süre sonra bir kapının açılma sesini duydum ama benim olduğum odanın değildi. Aynı hızla kapı kapandı Nalin büyük ihtimalle etrafı yeni toparlayıp yatmıştı fakat başka bir kapının gıcırtısını duyduğumda o kadar uyuşukdum ki gerçekte kapı gıcırtısı mıydı yoksa parke gıcırtısı mıydı ayırt edemedim.
Kendimi daha fazla tutmadan gözlerim yenik düştü ve karanlığa doğru kapandı.
***
Bir anda düşecek gibi olduğumda ayağım ani bir şekilde hareketlenmişti. Gözlerimi zorla araladığımda sırtım çok ağrıyordu kısa bir süre sonra regl olacağımın işaretiydi bu. Az önce uyanmama sebep olan şey ise bedenim çok gevşediği için beynim düştüğümü zannedip bir sinyal göndermişti. Buna bilimde hipnik sıçrama deniyordu.
Dün nasıl uyuduğumu bile bilmiyordum çünkü ilk defa bu kadar kısa sürede uyumuştum. Normalde yatağa girdiğimde iki saat dönüp durardım ama bir türlü yatamazdım. Zannımca dün çok yorgun ve stres dolu olduğum için bu kadar çabuk yatmıştım. Yataktan zar zor kalkıp aynanın karşısına geçtiğimde saçım başım hepten dağılmıştı. Saçımdaki tokayı çıkartıp ellerimi tarak gibi saçıma değdirerek taradım. Kapı dışından çatal, kaşık sesleri geldiğinden büyük ihtimalle Nalin kahvaltı hazırlıyordu.
Telefonum yanımda olmadığı için saate bakmamıştım. Odadan çıktığında mutfağa doğru ilerledim. Mutfaktan içeri girdiğimde kendimi toparlamak adına içeri doğru seslendim
" Günay-" durmama sebep olan şey takımının pantolonu, diraeklerine kadar sıyrılmış beyaz gömleği ve bu görüntüyü tamamlayan dağınık saçları ile Giray ' ı görmek en son beklediğim bir şeydi. Onu gördüğümde iki kaşımı birden yukarı kaldırdım ve Giray' ın bakışları masadan bana doğru döndüğünde ;
"Hayırlı sabahlar Umay Hanım" dedi bana daha hayırlı sabahlar olabilirdi mesela. İki gündür gördüğüm her şeye ağzı açık şaşırmam artık baymıştı.
" Sana da hayırlı sabahlar Giray, hayırdır inşallah?" dedim şaşkınlığımı gizlemeyerek. Sanki çok normalmiş gibi bir rahatlıkla döndü;
" Size kahvaltı hazırladım Umay Hanım. İki gündür hiçbir şey yemiyorsunuz . " Şimdi ben mi fazla tepki veriyorum yoksa etrafımdaki herkes neden bu kadar rahat olabiliyordu aklım almıyor! Bu adamı ben dün zorla eve aldım, adam babasının evi gibi gelmiş burada kahvaltı hazırlıyor, Nalin ortalarda yok, bu normal mi yani? Gerçekten!
" Nalin nerede, uyanmadı mı hâlâ?"
" Hanımefendi sabah erkenden çıktı efendim , bana bir şey söylemedi."
" Saat kaç, kaçta gitti Nalin?"
" Öğlen oldu efendim." Yuh! Resmen adam kibarca sabah değil öğlen oldu dedi. Ben nasıl bu saate kadar yattım bilmiyorum. Resmen deliksiz uyku çekmişim inanmıyorum kendime.
" Niye uyandırmadınız beni? Ayrıca neden hâlâ dönmedi bu kız?"
" Genç bir hanımefendinin odasına uyurken girmek huyum değil Umay Hanım. Anlarsınız ya ; prensip meselesi. " Sizin prensipleriniz var da bizim yok mu sanki.
" Ayrıca kuzeninizin neden henüz dönmediğini bilmiyorum. Sizden bir şey rica etsem?" Her selam verdiğimiz de bir şey istiyor herkes ne anasının gözüymüş diye düşünmedim değil.
" Nedir rican ? " Elindeki çorba tepsisini elime tutuşturduğunda şaşkınlığım gittikçe artıyordu.
" Bunu halanıza içerebilir misiniz ? " Küfür etmemek de benim için prensip meselesiydi amma ve lakin bu itinayla zorlanıyordu şuan resmen. Önümdeki kâseye baktığımda içinde lebeniye çorbası duruyordu bu çorbayı Nalin,halama her gün öğle arasında içirirdi, peki bu arkadaş bu çorbayı yapmayı nereden biliyor!
" Niçin halama çorba yaptın?"
" İçmesi için efendim." Gayet makul bir cevaptı. Hayır, değildi!
" Dalga mı geçiyorsun Giray." dedim dişlerimin arasından.
" Estağfurullah efendim." Alo, aklımı geri istiyorum imdat!
" Giray sabrımı zorlama ,kim sana dedi bunu yap diye?" Bunu beklemiyordu sanırım
" Nalin Hanım yapmamı istedi efendim"
" Ne zamandan beri aşçılık yapıyorsun sen ?!
" Bu sabahtan beri efendim. " Ben bunu dövsem kim bana ne yapabilir ki?
" Hani hiç konuşmamıştınız ? " dedim sol kaşımı yukarı kaldırarak. Yine bu soruyu beklemiyor olmalıydı.
" Nalin Hanım çıkmadan önce bu çorbayı anneme yapıp içirin dedi efendim. " Sabrım zorlanıyordu yine her şeye bir cevap veriyordu ve bu sinirimi bozuyordu.
" Peki, ne zamandan beri bir başkasından emir alıyorsun Giray?" diye sordum imayla çünkü her ne kadar denileni yapan bir adam olsa da defalarca bahçedeki korumalarla bu konuda tartıştığını görmüştüm. Yani herkesten emir almazdı. Onları neticede ben işe alıyordum uzun zaman geçtiği için her birinin adını hatırlamıyor olabilirdim ama her birinin simasını görüp hayatlarını önlerine dökebilirdim.
Sonunda onu köşeye sıkıştırdığımda cevap veremedi bir şey söylemesine de izin vermedim.
" Aldım ben cevabımı. " Diyip halamın odasına doğru ilerledim. Kapıyı tıklatıp açtığımda sandalyesinde oturan halam yine pencere kenarındaydı. Yanına gidip önüne bir sehpa çektim ve tepsiyi önüne bıraktım. Halamı dışarıdan gören biri onun sanki kısa bir sakatlıktan dolayı oraya oturduğunu sanırdı çünkü hep temiz giyinip saçları çok bakımlı olurdu. Hemen karşına bir sandalye çekip oturdum. Halam benim çocukluğumdu, benim masum kalan yanımdı, neşemdi... Bize her geldiğinde benim için bitter çikolata alırdı bilirdi çok severdim.
Kocaman gülümsedim karşısında ;
" Ümran Gür, bu sabah da oldukça şıksınız ." dedim sanki hafif gülmüş gibiydi. Yani en azından ben öyle görmek istemiştim. Bayılırdı halam övülmeye pek severdi.
" Çorbanı getirdim bak , hadi içelim. " kaşığı alıp çorbayı biraz karıştırdım ve biraz kaşığa aldım iki üç defa üfledikten sonra ağzına doğru götürdüm. Halam bu çorbayı her öğlen içer çok severdi. İçirmeye çalıştım ama yutmak yerine çorbayı ağzından boşalttı. Hızla kalkıp konsolun üzerindeki kâğıt havluyu aldım ve ağzını temizledim.
" Sıcak mıydı hala ? " dedim cevap vermeyeceğini bile bile soruyordum ben de hata. Yeniden çorbayı kaşığa doldurdum bu sefer daha uzun süre üfledim ve soğuduğundan emin olup ağzına doğru götürdüm fakat yine içmedi. Tekrar peçete ile ağzını temizledim.
" Hadi ama hala , neden içmemekte inat ediyorsun? Anlamadım yani güzel mi olmamış sen seversin bu çorbayı. " Ne yaptıysam içmedi çorbayı ben de belki iştahı yoktur ya da beğenmemiştir diye zorlamak istemedim. Neticesinde o bir çocuk değildi. Hemen aşağı gitmeden önce onunla biraz konuşmak istedim. Bazen düşünüyorum da sabahtan akşama kadar sanki farklı bir insan ya da hastalıklı biri gibi burada tek başına kalması çok büyük bir kabalıktı. Evet felç olabilirdi , evet konuşmuyor da olabilirdi hatta evet yüzünde bir milim bile oynamıyor olabilirdi ama o da insandı kendimi onun yerine koyduğumda çok kötü hissediyordum.
" Halam..." dedim harfleri uzatarak. Cevap vermedi. Kucağındaki ellerini avucumun içine aldım. Elleri hâlâ çok güzeldi tombik ve çok tatlıydı.
" Özledin mi beni ?" Cevap vermedi.
" Ben çok özledim." Cevap vermedi.
" Dün anlattıklarımı hatırladın mı?" Bir horultu.
" Ne yapmalıyım hala?" Bir horultu daha.
" Sıkışıp kaldım sanki..." Bir horultu daha
Halam neden bu kadar ses çıkarıyor? Yüzüne doğru baktığımda sanki ifadesi değişmişti. Odaya ilk girdiğimde bana ışıldayan gözlerle bakıyordu. Ama şimdi... Korkuyla...
" Ne oldu bir şey mi anlatmaya çalıyorsun?" Bir horultu daha çıkarınca bunun evet olduğunu kabul ettim. Bunu kullanmalıydım çünkü ilk defa bir şeyler anlatmak için çaba sarf ediyordu.
" Hala , bak beni iyi dinle şimdi tamam mı? Ben sana bazı sorular soracağım eğer cevabın evetse bir kere göz kırp ama cevabın hayırsa iki defa göz kırp tamam mı?" Bir defa göz kırptığında anlamıştı.
" O adamın, Boran Adalı' nın dedikleri doğru mu?" Bir kere göz kırptı.
" Tamam..."
" Benim peşime mi düştüler, öldürmek için?" Bir kere göz kırptı. Anladıklarım ile sertçe yutkunmak zorunda kaldım.
" Peki..."
" Katliamı kimin veya kimlerin yaptığını biliyor musun? " Bir kere göz kırptı.
" Gerçekten mi biliyorsun yani." Bir kere daha göz kırptı.
Her şey domino taşları gibi birbirini deviriyordu. Halam bunu biliyorsa neden sağ bırakmışlardı. Sağ bırakmamışlardı. Yarı ölüydü benim halam.
" Senin ..." dedim zorla
" Bu hâlde olman onların suçu mu ? Sen sus diye mi yaptılar bunu sana? " Gözleri doldu ama dökülmedi yanağından. Yüreğime bir darbe indirerek bir defa göz kırptı. Anladıklarım ile omuzlarıma bir yük bırakılmıştı sanki , omuzlarım çökmüştü.
" Nalin' in bundan haberi var mı?" Uzun uzun baktı bana cevap vermedi. Yinelettim sorumu
" Hala Nalin ' in haberi var mı yok mu?" Yine cevap vermedi.
" Tamam, katilin adını biliyor musun peki?" Bir kere göz kırptı.
" Tamam halacığım senden bir şey rica edeceğim ben sana A' dan Z" ye tüm harfleri tek tek sayacağım katılın adının baş harfi geldiğinde homurdan biraz önce olduğu gibi tamam mı , yapabilir misin bunu , benim için halam." Bir kere daha göz kırptığında söylemeye başladım;
" A... B... C... D... E... F... " Hiç sesi gelmedi halamın devam etmeye başladım.
" G... H... I... " Devamını getiremeden kapı açıldı. İçeri gelen Nalin' di. Hızla ayağa kalktığımda bana doğru gelmeye başladı. Yüzü çok donuktu.
" Ne yapıyorsunuz bakalım?" sorusunu sorduğunda halama Nalin ile ilgili bir soru sorduğumda cevap vermemesini anımsadım. Nalin ' e bu saatten sonra güvenemezdim. Hatta bizi kapının dışında dinlemiş olabileceği ihtimali geldi. Çünkü tam harflerde gelip bir anda odaya dalmasının başka bir açıklaması olmazdı.
" Buraya gel Nalin" dedim rahat bir tavırla tam karşıma geçmişti.
" Halam az önce bana bu hâle gelmesinin sebebinin kaza değil susturulmak için kasten yapıldığını anlattı. " Büyük bir rahatlıkla kollarını göğsünde kavuşturdu.
" O seninle konuştu mu Umay?"
" Konuşmak için sadece dile ihtiyaç duymaz insan. Gerekirse gözüyle de konuşur, gerekirse ruhuyla , gerekirse kalemiyle konuşur Nalin. Yeter ki onları dinleyebilecek birileri olsun karşılarında!" Bu sert çıkışıma şaşırmıştı.
" Belki de sadece konuşmak istediklerine konuşurlar. Yine camın diğer yüzüne bakmak aklına gelmiyor Umay. " söyledikleriyle kafamda tek bir ses dolaştı ; " Pencerenin yalnızca bir tarafından bakıyorsun Umay…"
" Ne sormak istiyorsan sor şimdi benim kimseden gizlediğim bir şey yok. "
" Madem yok , halamı susması için bu hâle getirdiklerini bilmiyordun o zaman. Değil mi Nalin?"
" Sen aptal mısın Umay Âgahoğlu!" Kulağıma yine bir ses doldu :" Hâlâ aptallık yapmaya devam ediyorsun ufaklık..."
" Bahsettiğin kadının benim öz annem olduğununun farkında mısın sen?"
" Farkındayım, ve bu yüzden soruyorum" " Anneme ne olduğunu, nasıl olduğunu,neden olduğunu , ne zaman olduğunu biliyorum. Ben sırf sana bunları anlatmadım diye kötü biri mi oluyorum Umay, sen beni neyle itham ettiğinin farkında mısın! "
" Bağırma bana ! Benim seni bir şeyle itham ettiğim falan yok. Kendine gel o yüzden. Tabii ki sana kızacağım Nalin. Halama ne kadar düşkün olduğumu biliyorsun buna rağmen bana bunları anlatmaya tenezzül edemedin mi, gerçekten mi?" Başını suçlulukla öne eğdi yanağından bir damla gözyaşı döküldüğünde sertçe elinin tersiyle sildi.
" Sorun sence tenezzül edip etmemek mı Umay? "
" Ne o zaman, söylesene?"
" Ne değişecekti? Sana bunu söylesem daha 13-14 yaşlarındaydın ne yapacaktın Umay? Ne gelirdi elinden? " Haklıydı. Hiçbir şey yapamazdım.
" Hiç..." dedi yorgun bir bakışla. Gerçekten üzgün bakıyordu bana. Her şey yalan söylerdi ama göz asla yalan söylemezdi.
" Koskoca bir hiç Umay..."
" Bak şuan bana. Benim elimden bir şey geliyor mu mesela. Elim kolum bağlı benim. Ne hissettiğimi düşünüyorsun sen. Ben annemin ölümünü izledim Umay. Senin ailen bir gecede yok oldu, benim annem gün gün öldü anlıyor musun! Sen hiç diri birinin yavaş yavaş ölümünü izledin mi!" Daha da bağırdı yüzüme doğru.
" İzlemediniz anasını satayım ! Bilmiyorsunuz ne çektiğimi... Bilmiyorsunuz. ". Bir anda yere yığıldı,tutup sıkıca sarıldım. Yalan söylemiyordu, biliyordum, hissediyordum.
***
Kendimizi toparlayıp mutfağa doğru ilerledik Giray ' ın evde olduğunu kısa bir süre unutmuştum. İçeri girdiğimizde masada oturuyordu. Her şeyi duymuştu.
Duymamasına imkân yoktu zaten. Yavaşça ayağa kalktığında oturun bir şeyler yiyin dedi emir verir konuşmuştu. En son takılacağım şeydi bu.
" Ben biraz dolaşacağım siz bir şeyler atıştırın geç olmadan dönerim. " Dedikten sonra kapıya doğru ilerlediğimde arkamdan gelen adım seslerini duydum.
" Ben de size eşlik edeyim Umay Hanım" dedi Giray.
" Bana yalnızca Umay demen yeterli olur Giray. Hiç de kendimi hanım gibi hissetmiyorum. "
" Peki, Umay o zaman. Ben sana eşlik edeyim " dedi tekrardan. Gerçekten kibar ve anlayışlıydı.
" Gerek yok ben biraz dolanıp gelirim. "
Kapıyı açtığımda benim arkamdan gelip kapıyı kapattı.
" Beni yanlış anlamanı istemem ama buraya geldiğimden beri içimde garip bir huzursuzluk var. Bu yüzden seni yalnız bırakamam. " tam üstüne basmıştı ben de geldiğimden beri çok huzursuz hissediyordum.
" Tamam, ama ses etmemeye çalış. "
" Emredersiniz..." Ona imalı bir şekilde baktığımda hafif tebessüm ederek bana cevap verme gerkesiminde bulundu.
" Neticede hâlâ patronumsun. " dedi. Mantıklı konuşuyordu bundan ötürü bir şey diyemedim. Biraz yürüdükten sonra ağaçların arasından geçiyorduk. Bir anda odağımı bir somun ekmek böldü. Dönüp yanıma baktığımda Giray elindeki sandiviçi bana doğru uzatıyordu.
" Hiçbir şey yemedim açlıktan nasıl ölmüyorsun gerçekten şaşırıyorum. " Hafif bir tebessüm edip elindeki sandiviçi aldım. Ona bir şey demek istemedim sadece elimdeki devasa sandiviçi büyük bir iştahla yiyordum. Bu hâlime göz ucuyla bakıp keyifle gülmüştü.
Ben yedikçe o da yolu izliyordu konuşma dediğim için konuşmuyordu. Böyle böyle uzun bir yolda yürüdük. Biraz ilerledikten sonra simsiyah bir kuzgun gelip bir dala konduğunu gördük. Bir gözü kördü .
Bir süre bana bakıp hızla kanatlanıp sesli bir şekilde ötüobbir anda başımın çok yakınından uçup gitmişti. Bu ürkmeme sebep olmuştu. Giray ' da bunu fark etmiş olacak ki bana bakmadan gülümseyip konuştu ;
" Kuzgun boş yere ortaya çıkmaz derler Umay."
" Ne için çıkarlarmış peki?"
" Değişim... Bazı insanların görüşlerine göre değişimi haber verirmiş . "
Umarım iyi bir değişimdir. Demekten başka hiçbir şey söyleyemedim...
***
DİPNOT: Sizce de kuzgun değişim midir? Kitabımız çok daha farklı yerlere evriliyor her okuduğunuzda ben de sizi Umay 'ın şaşırdığı gibi şaşırtmayı düşünüyorum ;)
Bölüm etkileşimi
