Bölümler 26Şu an: 14. Bölüm
- 1 Giriş120 kelime
- 2 1. Bölüm1.283 kelime
- 3 2. Bölüm4.349 kelime
- 4 3. Bölüm2.806 kelime
- 5 4. Bölüm3.172 kelime
- 6 5. Bölüm3.835 kelime
- 7 6. Bölüm2.919 kelime
- 8 7. Bölüm1.116 kelime
- 9 8. Bölüm2.209 kelime
- 10 9. Bölüm1.688 kelime
- 11 10. Bölüm942 kelime
- 12 11. Bölüm881 kelime
- 13 12. Bölüm1.309 kelime
- 14 13. Bölüm1.493 kelime
- 15 14. Bölüm545 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 15. Bölüm1.243 kelime
- 17 16. Bölüm1.416 kelime
- 18 17. Bölüm441 kelime
- 19 18. Bölüm765 kelime
- 20 19. Bölüm1.515 kelime
- 21 20. Bölüm1.288 kelime
- 22 21. Bölüm1.816 kelime
- 23 22. Bölüm1.823 kelime
- 24 23. Bölüm1.063 kelime
- 25 24. Bölüm456 kelime
- 26 #SON
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
*Her seviye atladığında, eski hayatın seni geri çağırmaya çalışacak.**Cevap verme.**
Demir o kadar sert ve acımasız bir şekilde konuşmuştu ki ödüm kopmuştu hem de gerçek anlamda. İlk defa birinden bu kadar tırsmıştım.
Demir' in komutuyla beraber Ahmet abinin bileğini bırakıp hemen yanında durmuştum. Artık gülmüyordum. Ve hiçbir şey şuan için komik gelmiyordu.
" Ben sadece..." Açıklamaya çalışmıştım çünkü bu yaptığım ile onları şaşırtacağımı biliyordum ama Demir ' in asla böyle büyük bir tepki vereceğini düşünememiştim.
" Sus!" Dişlerinin arasından konuşup beni tek seferde susturması da ne kadar öfkeli olduğunu gösteriyordu. İşaret parmağını kapıya doğru yöneltip bana bakmadan sert ve soğuk sesi ile emir vermeye başlamıştı;
" Araca dön. Beni ikiletme!" Hiçbir şey söylememiştim. Ama bunun acısını çok kötü çıkaracaktım. Neticede rezil etmişti beni.
Ahmet abinin yanından ayrılıp yüzüne doğru başımı kaldırdım. Bana ısrarla bakmayı reddediyordu. " Ona bir şey yapma..." Diyebilmiştim sadece. Bunu söyler söylemez öfkeli bakışları bana dönmüştü. Bir adım bana doğru attığında, gözlerime daha net bakabilmek adına başını öne doğru eğmişti.
" Şu durumda bu herifi mi koruyorsun , gerçekten mi?!" Bunu söylediğinde gözlerindeki hayal kırıklığını iliklerime kadar hissettim. " Evet ." Karşılık vermiştim hiç düşünmeden. Bunu söylediğim an gözlerindeki hayal kırıklığı gitmiş yerine, öncekinden çok daha büyük bir öfke yerleşmişti.
Korkmuştum... İliklerime kadar korkmuştum...
Daha fazla bir şey demeden hızla aşağı inip geldiğim araca doğru resmen koşmuştum. Demir içeriye girdiğinden beridir kulağımdan hiçbir ses gelmemesi ise bana hiç yardımcı olmuyordu.
Siyah limuzinin kapısı açıldığında hemen içeri geçip oturmuştum. Boran ve İpek ' in gözleri beni bulduğunda yerin dibine girmek istemiştim. Hızla kulaklığı çıkartıp koltuğun hemen yanında duran ufak masaya bırakmıştım.
" Ne yaptın be ufaklık..." diyen ses Boran ' a aitti. Ona göz devirmekle yetinmiştim.
" Ahmet abiye bir şey yapmaz değil mi?" Diye sorduğumda ikisinin de şaşkın bakışları bana dönmüştü.
" Umay , bence Ahmetciğini öldürmemesi için dua et , buradan gidişi hiç de hayra alamet görünmüyordu çünkü. "
Kısa bir süre sonra Demir geri dönmüştü ve yine sağ ön koltuğa oturmuştu. Elinde veya yüzünde dikkatle bakmama rağmen hiçbir kan veya bir darbe izi görememiştim. Bir nebze de olsa içim rahatlamıştı çünkü ne zaman Ahmet abi ile denk gelsek başına hep bir bela açıyordum.
" Merak etme , öldürmedim çocukluk aşkını. " sesi fazla sakindi. Ne sebepten ötürü bu kadar sessizdi anlamamıştım. Bir anlam vermeye çalışmak da aptallık olurdu.
Biraz ilerledikten sonra Demir , Boran ' a dönüp sakin bir şekilde konuşmaya başladı. " İpek ' i de al mekâna geçin bizim işimiz var." Dedikten sonra gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Ne demek işimiz var ! Bu nasıl bir pervasızlık böyle! Bu adam beni küçük düşürmek için sanki her yolu deniyor gibiydi ! Bu sefer gerçekten yeter! Yeter artık! Ben kimsenin kölesi değilim! Madem yalnız kalmak istiyordu , o zaman ona istediğini verecektim.
Boran onaylayan bir mırıltıyla cevap verebilmişti. Çaresizce arabayı durdurunca o ve İpek araçtan inmişti. Ben olduğum yerden ayrılmamıştım. Demir 'de inip hiç beklemeden soför koltuğuna oturmuştu.
Sesimi hiç çıkarmamıştım , o da tek kelime dâhi etmiyordu. Araçta fırtına öncesi sessizlik hâkimdi. Yirmi dakika kadar ilerledikten sonra ormanlık bir yerde durmuştuk. Hava da kararmaya başlamıştı. Ama hiç korkmamıştım. Ne olacaksa olsundu artık bundan sonra...
" İn aşağı!" Soğuk ve sert emri ile hızla araçtan indiğimde arabanın kaputunun önüne iki avucunu yaslamış başını öne doğru eğmişti. Bu kıyametin alametiydi...
***
Bölüm etkileşimi
