Giriş

Bazılarımız prenses olarak doğar, bazılarımız savaşçı olarak...
Ben ise bu hikâyede, kanayan ellerimle kendi tacını yapanlardanım.
Kurtarılmayı beklemedim, çünkü beni kimsenin kurtarmayacağını çok iyi biliyordum.

Ben Yıldız.
İçinde umudu kalmasa bile parlamaya devam eden Yıldız.

Diğer kız çocukları yataklarında huzurla uyurken, ben buz gibi bir depoda "Benim ne suçum var?" diye ağlıyordum.
Günlerce o depoda tutulup, haftada yalnızca üç kez yemek veren adama itaat etmek zorunda kalmıştım.
Peki neden itaat ediyordum?
İstemiyorum diye günlerce buz gibi bir depoda mı kalacaktım?
Aç susuz mu bırakılacaktım?
Yokluğumu kimse fark etmeyecek miydi?

Aslında herkes biliyordu.
Günlerce aç ve susuz bir şekilde o depoda tutulduğumu...
Ama kimse karşı gelmiyordu. Çünkü benim babam bir mafya babasıydı.
Onun işine karışan birini bir saat sonra bulamazdınız. Çünkü çoktan ölmüş olurdu.

Bunu en iyi, Polat Bozkurt'un-yani babamın-yanında kalanlar bilirdi.
Bu yüzden ben de ona itaat etmek zorundaydım.
Küçücük yaşımda hayatta kalmak için elimden geleni yapıyordum.
Sevmeyi geçtim, yaşamayı bile öğrenmek benim için bir mücadeleydi.

Ve böylece, benim hayatla olan savaşım daha dört yaşında başlamıştı.