Bölümler 11Şu an: 9. Bölüm - Son Bakış
- 1 Giriş166 kelime
- 2 1. Bölüm - Zorunlu Seçim604 kelime
- 3 2. Bölüm - İlk Görüşme584 kelime
- 4 3. Bölüm - Gösterilmeyen Yaralar1.109 kelime
- 5 4. Bölüm - Açıklanan Yaralar1.387 kelime
- 6 5. Bölüm - Geleceğe Bir Adım1.145 kelime
- 7 6. bölüm Kanlı Gelinlik1.688 kelime
- 8 7. Bölüm - Bir Kurşunun Bedeli1.830 kelime
- 9 8. bölüm - Karanlık Soru1.529 kelime
- 10 9. Bölüm - Son Bakış1.527 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 10. bölüm - Eksik Ses1.795 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Her yeni yaş, hayatın bana fırlattığı yeni bir sınav demekti. Her yeni yaş, bir mücadele alanı; her yeni yaş, aşılması gereken zorluklarla doluydu. Ve ben... 23 yaşında, zorla evlendiğim adamla en güzel gülüşlerimi paylaşan, babasından göremediği değeri, istemeden evlendiği adamda bulmaya çalışan bir kadındım.
Ama bugün farklıydı. Bugün, yıllar sonra belki de en mutlu olduğum doğum günüydü.
Sahilde oturuyorduk. Denizden gelen serin rüzgâr, yaz akşamının kavurucu sıcaklığını hafifçe bastırıyordu. Ufukta, güneş denizle buluşurken, gökyüzü turuncu ve pembe tonlara bürünmüştü. Ben elimde yarısı dolu bir şarap bardağı tutuyor, Demir ise yarısını içtiği içki şişesini kavramıştı. Sessizlik, dalgaların hafif şıpırtısıyla birleşiyor, her şey bir masal sahnesini andırıyordu.
"Yıldız, ben..."
Demir'in sesi, rüzgârın arasında titreyerek geldi. Ne diyeceğini merakla bekledim. Kalbim hızla çarpıyor, nefesimi tutuyordum.
"Yıldız, ben artık içimde tutamıyorum... Sana söylememem mümkün değil."
O an, dünya durdu sanki. Gözleri bana kilitlendi; kelimeler havada asılı kaldı.
"Söyle artık, Demir," dedim, sesi titreyen ama kararlı.
Kalbim deli gibi atıyordu. Demir'in sözleri hâlâ kulaklarımda çınlıyordu: "Ben sana aşık oldum. Hem de deliler gibi aşık oldum."
İtirafı içimde birşeylerin kıvılcım attığını hissettim. Kalbim deli gibi atıyor. Aklım sende söyle diyordu. O an anladım ki bende Demir'e aşıktım. Deliler gibi.
Demir yanıma yaklaştı. Bana baktı. Gözlerime. " Ben senin gözlerinin yeşiline, gözlerindeki masumiyete , sadakate, sevgiye ben senin herşeyine aşık oldum Yıldız. Her şeyine. "
Bende Demir'e yaklaştım. Nefesi yüzüme dolaşıyordu. Dudaklarımız değmeye başladı.
" Demir bende sana aşığım. Hemde deliler gibi."
" Hadi evimize gidelim Keçim. "
Ayağa kalktı ve sağ elini bana uzattı. Elini tutup ayağa kalktım. Parmaklarımı parmaklarının arasından geçirdim ve arabaya doğru yürümeye başladık.
&
Demir o gece odama gelmişti. Yan yana uzanmış, sessizce birbirimizin gözlerine bakıyorduk. Kehribar gözleri her zamanki gibi içimi ısıtıyordu; ama içimde büyüyen o karanlık soru tüm huzurumu bozmuştu.
"Demir." dedim, sesim titrek çıkmıştı.
"Efendim güzelim?" diye karşılık verdi.
"Yağmur bugün bana bir şey sordu."
"Ne sordu?"
Derin bir nefes aldım. Kaç gündür kafamı kurcalayan o soruyu nihayet dile getirdim:
"'Mira Demir'in kızı olsa ne yaparsın?' dedi. Demir... böyle bir şey var mı gerçekten?"
Demir'in yüzündeki ifade o an dondu. Şaşkınlık çok açıktı. O da hiçbir şey bilmiyordu.
Bir anda yataktan doğruldu, hızla telefonunu aldı ve birini aradı. İçimden Kesin Yağmur... diye geçirdim.
Ve evet, tahminim doğruydu. Yağmur'u aramıştı.
"Yağmur, Yıldız'a neden 'Mira Demir'in kızı olsa ne yaparsın?' diye sordun?"
Telefonun ucundaki ses o kadar net duyuluyordu ki nefesimi tuttum.
"Demek sordu... Tamam, yarın her şeyi açıklayacağım. Satürn Cafe'ye gelin. Saat 14.00. Ben de Mira'yla geleceğim."
Demir telefonu kapatıp kulağından uzaklaştırdı. Bana döndüğünde yüzü bembeyazdı.
"Yağmur yarın her şeyi açıklayacakmış."
Ertesi gün
Saat 14.06
Satürn Cafe'de masamıza oturmuştuk. Yağmur ve Mira hâlâ ortalıkta yoktu. İstanbul trafiğidir, diye düşündüm. Ama içimde kötü bir sıkıntı vardı. Yaklaşan fırtınanın sessizliği gibi...
Kapı açıldı ve Yağmur ile Mira içeri girdi.
"Selam." dedi Yağmur, gayet mutlu bir tavırla.
Ama içimdeki sıkıntı daha da büyüdü. Bir şey olacaktı. Bunu hissediyordum.
Yağmur, Mira'nın sandalyesini çekip oturttu. Ardından kendisi de oturdu.
Demir sabırsızdı; gözleri sürekli Mira'ya kayıyor, içinde "Mira benim çocuğum olsa ne yaparım?" sorusunun yankılandığı çok belliydi.
"Evet Yağmur... seni bekliyoruz." dedi.
"Şimdi mi? Bir kahve falan söyleriz diye düşünmüştüm."
"Yağmur, hızlı." dedi Demir, sesi neredeyse titriyordu.
"Peki, söylüyorum..."
Dayanamadım, ben de araya girdim: "Söyle artık Yağmur."
Ama Yağmur bana değil, gözlerini Demir'e dikmişti. Sanki söyleyeceği şey sadece ona aitmiş gibi...
" Demir Mira senin kızın."
Şok olmuştuk, ikimiz de...
Yağmur ise sanki her şeyi bilerek gülümsüyor, bizi izliyordu.
"Anneeee!" Mira sandalyesinden kalkıp bana doğru geldi. Kucağıma alınmak ister gibi gözlerimin içine baktı.
Onu kucağıma aldım. O an gözlerim istemsizce Demir'e kaydı. Mira'yı yüz hatlarıyla kıyasladım...
Buğday teni, ağzının şekli, kaşlarının duruşu... Hepsi Demir'in yumuşak bir kopyası gibiydi.
Yağmur derin bir nefes aldı.
"Arda'ya söyledim... çok kızdı, sinirlendi." dedi.
Demir hâlâ olanları anlamaya çalışıyor gibiydi.
"Ama Mira'nın Demir'e olan sevgisini, benzerliklerini görünce... çok da bir şey demedi."
Ben yutkunarak sordum:
"Peki Mira kimde kalacak Yağmur?"
"Arda ile biz düşündük... Sizde kalması daha mantıklı. Ama istemezseniz, biz de bakarız."
Mira'ya baktım. Kucağımda minicik yüzüyle bana gülümsüyordu.
"Bakarız bu tatlı kıza. Niye bakmayalım?" dedim yumuşak bir sesle.
Demir de Mira'nın saçlarını okşadı. "Tabii bakarız güzel kızıma."
Mira birden bana baktı.
"Anne... benim çişim geldi."
Gülümsemem hiç solmadan ayağa kalktım. "Biz lavaboya gidip geliyoruz." dedim.
Mira'yla gülerek masadan ayrıldık. Onunla tuvalette ilgilenip ellerimizi yıkadık. Mira yine kucağımdaydı. Lavabodan çıktık ve masaya doğru yürümeye başladık.
Ama tam o sırada-
İki masa geride oturan bir adamı fark ettim.
Siyah giysiler içindeydi.
Başını hafifçe eğmiş, doğrudan bana bakıyordu.
Gözlerine baktığım an içim dondu.
O gözler...
Çocukluğumdan beri unutamadığım...
Babamın gözleriydi.
Nefesim kesilmiş gibi hissettim. Hızla Demir ile Yağmur'un olduğu masaya gittim. Mira'yı Yağmur'un yanına oturttum. Kendim de Demir'in yanına oturdum.
Demir'in kulağına eğilip fısıldadım:
"Babam... iki masa arkamızda. Bizi izliyor."
Demir bunu duyar duymaz yüzündeki ifade değişti. Öfke, kararlılık ve koruma hissi hepsi bir anda belirdi. Hızla masadan kalktı ve babamın masasına yöneldi.
İlk başta sakin konuşuyor gibiydi...
Ama bir anda sesi yükseldi.
Yağmur refleksle Mira'nın kulaklarını kapattı. Bana baktı.
Kafamla işaret ettim: Mira'yı oyun alanına götür.
Hemen Mira'yı kucağına aldı ve uzaklaştı.
Ben ise gizlice duymaya çalıştım ama konuşmalar gelmiyordu. Sadece gerilim hissediliyordu.
Tam o sırada Demir'in adamları cafeye girdi. Acele etmeden, dikkat çekmeden Demir'in yanına yürüdüler. Demir sadece başıyla küçük bir işaret verdi.
Adamlar babamın yanına gidip onu dışarı çıkardılar. Babam giderken Demir'e dönüp bir şeyler söyledi ama kelimeler boğuk ve uzak geldi.
Demir birkaç dakika sonra yanıma döndü. Yüzü ciddiydi ama gözleri tamamen bana odaklanmıştı.
"Güzelim," dedi yumuşak ama kararlı bir sesle. "Babanla biraz işim var. 2-3 saate gelirim. Siz Yağmur'la onların evine gidin. Mira'ya birkaç kıyafet, oyuncak falan alın. Yarın da kıyafetlerini, odasını birlikte hallederiz."
Alnımdan öptü.
"Bir şey olmayacak, korkma. Tamam mı? Mira ile dediklerimi yapın."
Tekrar alnımdan öptü.
"Görüşürüz, keçi."
O an içimde bir şeyler koptu. Sanki bir daha göremeyecektim.
&
Yağmur'un evine gelmiştik.
Arda, Demir'in peşinden gitmişti. Biz Mira ile küçük kıyafetler ve oyuncaklar seçiyorduk. Mira kucağımda heyecanla her şeyi inceliyor, Yağmur ise kapının yanında sessizce bizi izliyordu.
Bir anda kapı hızla açıldı. Arda içeri girdi.
Yüzündeki ifade... kötü bir haberin gölgesiydi.
Demir yanında değildi.
Kalbim, kaburgalarımı kıracakmış gibi atmaya başladı.
"Demir nerede?" dedim, sesim titriyordu. "Niye seninle gelmedi?"
Arda başını eğdi. "Yenge... benimle gelir misin?"
Mira'nın saçlarını öpüp onu Yağmur'a bıraktım. Ardından Arda'yla birlikte salona geçtik.
"Arda," dedim, nefesim düzensizleşmişti. "Demir nerede? Çabuk söyle."
Arda hiçbir şey demedi. Sadece telefonunu çıkarıp birini aradı. Telefon çalarken ben titriyordum.
İkinci çalmada görüntü açıldı.
Ekranda... babam vardı.
"Ahh... kocası için endişelenen bir kız." dedi alayla.
"Demir nerede?!" diye bağırdım. "Onu göster!"
Babam kamerayı çevirdi.
Demir görüntüye geldi.
Yüzü yorgundu... ama gözleri hâlâ sakindi.
"kutup ayısı..." dedim.
" güzelim, keçi seni çok seviyorum. Bunu bil. Mira'ya çok iyi bak, olur mu? Sana emanetsiniz."
Sanki... sanki uzak bir yolculuğa gidiyormuş gibi konuşuyordu.
Kalbim parçalanıyordu.
"Arda, onlara iyi bak. Sana güveniyorum dostum..."
Nefesi düzensizdi. Bir şeyler anlatmaya çalışıyordu ama ben anlamıyordum.
"Güzelim," dedi tekrar, bana bakarak. "Sakın üzülme. Ben yokken de... tamam mı? Seni seviyorum. Kendine iyi bak."
Cümlelerinin arasında bir anlam gizliydi... bir uyarı, bir şifre...
Arda o an bir şey anlamış gibi başıyla onayladı.
Babam da bunu fark etti. Kamerayı tekrar kendine çevirdi.
Sonra sadece ani bir ses duyuldu.
Silah sesi...
Karanlık, soğuk bir sessizlik...
Ve babamın yüzünde iğrenç bir gülümseme.
Telefon kapanmadan önce son görüntü o oldu.
Dizlerimin bağı çözüldü.
Yere çöktüm.
Başımı öne eğip ellerimle yüzümü kapadım.
Ve içimdeki acı dayanılmaz bir şekilde yükseldi.
Gözyaşlarını durduramadım.
Her şey bir anda yıkılmıştı.
4 saat sonra...
Mira uyuyordu.
Minik nefesleri odanın sessizliğine karışıyor, ben ise onun yanında oturup yüzüne bakıyordum. İçimde fırtınalar kopsa bile onun huzurlu uykuya dalışı, kendimi biraz tutabilmemi sağlıyordu.
O sırada telefonum çaldı.
Mira'yı uyandırmamak için sessiz adımlarla odadan çıktım. Koridora geçince ekrana baktım: Bilinmeyen numara.
Bir an duraksadım. Sonra açıp kulağıma götürdüm.
"Yıldız Arslan'la mı konuşuyorum?"
"Evet, benim... Bir sorun mu var?"
Karşıdaki ses resmi, soğuk ve uzak bir tondaydı.
"Söylemek zorundayım... Başınız sağ olsun. Eşiniz Demir Arslan'ı kaybettik."
Bir anda... dünya ayağımın altından kaydı.
Elimdeki telefon parmaklarımdan süzülüp yere düştü.
Yağmur ve Arda, telefonun düşme sesiyle korkup koşarak yanıma geldi.
"Yıldız, ne oldu?!" dedi Yağmur panikle.
Sadece gözlerim doldu... Kelimeler boğazıma düğümlendi.
Konuşamadım.
Arda eğilip telefonu yerden aldı, kulağına götürdü.
Bir süre sessiz kaldı...
Sonra gözleri kocaman açıldı, nefesi kesilmiş gibi oldu.
Yağmur endişeyle ona baktı.
Arda bir şeyler söyledi ama o an her şey benim için bulanıktı... Sesler uzaktan geliyordu, sanki kalın bir camın arkasından duyuyordum.
Yağmur bir şeylerin yolunda gitmediğini anlamış olmalıydı. Hemen kolumdan nazikçe tutup beni ayakta tuttu. Sonra beni yavaşça salona götürdü ve koltuğa oturttu.
Etrafımdaki her şey gölgeler gibi hareket ediyordu.
Renkler karışmıştı.
Sesler boğuktu.
Kulağımda sadece Demir'in sesi vardı...
Sanki hâlâ yanımdaymış gibi.
"Güzelim... seni seviyorum."
"Üzülme..."
"Mira'ya iyi bak..."
O an yalnızca onu duydum.
Onun sesi, onun sözleri...
Dünyanın geri kalanı silikleşirken, içimde sadece Demir'in yankıları kalmıştı.
1 gün sonra...
Demir'in cenazesine katılamadım. Dayanamazdım.
Ölüm haberini aldığımdan beri kendimde değildim.
Bı boşluk vardı. O boşluk Demir...
Telefonda son bakışlarımızdı...
Demir artık yoktu.Ondan geriye sadece
Mira ve kalbimde bıraktığı iz kalmıştı. Kabul etmem gerekiyordu... ama edemiyordum.
Çünkü yokluğu dayanılmaz bir acıydı.Ve bütün bunların sebebinin kendi babam olduğunu biliyordum.
Hayatımın bı parçası yoktu artık. O parça Demir'di ve o öldü...
Evet acı dolu bir bölüm oldu. Umarım beğenirsiniz. Bir daha ki bölümde görüşmek üzere. 🤍
Bölüm etkileşimi
