Bölümler 11Şu an: 10. bölüm - Eksik Ses
- 1 Giriş166 kelime
- 2 1. Bölüm - Zorunlu Seçim604 kelime
- 3 2. Bölüm - İlk Görüşme584 kelime
- 4 3. Bölüm - Gösterilmeyen Yaralar1.109 kelime
- 5 4. Bölüm - Açıklanan Yaralar1.387 kelime
- 6 5. Bölüm - Geleceğe Bir Adım1.145 kelime
- 7 6. bölüm Kanlı Gelinlik1.688 kelime
- 8 7. Bölüm - Bir Kurşunun Bedeli1.830 kelime
- 9 8. bölüm - Karanlık Soru1.529 kelime
- 10 9. Bölüm - Son Bakış1.527 kelime
- 11 10. bölüm - Eksik Ses1.795 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
9 Ağustos
Demir’in öldüğü gün…
Demir’in haber vermesiyle Arda hiç düşünmeden yola çıkmıştı. Ama İstanbul trafiği, sanki özellikle onu engellemek istercesine kıpırdamıyordu. Dakikalar, Arda’nın kalbinde çığlık gibi büyürken, Demir’in aramasından tam otuz dört dakika sonra nihayet depoya ulaşabildi.
Kapıyı itip içeri girdiğinde ilk hissettiği şey, ağır ve metalik bir koku oldu. Etraf, devrilmiş eski eşyalarla doluydu. Zeminde kan içinde yatan adamlar vardı; hepsinin üstünde çatışmanın bıraktığı izler… Fakat Demir de Polat da ortalarda yoktu.
Arda hızla silahını çıkarıp kilidini açtı. Her an biri karşısına çıkacakmış gibi tetikteydi. Yavaşça adım attı, gölgelerin arasına bakındı… Ama karşılaştığı tek şey, sessizlik ve dağılmış bedenlerdi.
Tam o sırada telefonu çalmaya başladı. Arda, namluyu indirmeden cebinden çıkardı. Numara bilinmeyendi.
“Demir benim elimde,” dedi bir ses, kelimelerine bulaşmış zehirli bir mutlulukla.
“Söyle neredesiniz! Kardeşimi alacağım!” Arda’nın sesi depoda yankılandı.
“Mirayı ver, Demir’i al.”
“Küçücük çocuğu bizim meseleye karıştırma, Polat!”
“O zaman Demir’i unut. Ve o aptal Yıldız’a da söyle… Kocasını boşuna beklemesin. Hah, pardon… Arkadaşı kız değildi değil mi? Unuttum.” Ardından sinirleri delen bir kahkaha duyuldu.
“Polat! Adamın sinirini bozma, nerdesiniz söyle!”
O anda Demir’in soluk ama kararlı sesi duyuldu:
“Kardeşim… Yıldız’ın yanına git. Bu numarayı görüntülü ara. Son kez konuşayım. Ve sakın Mirayı verme. Ben ölürüm ama o… O küçücük bir çocuk. Çok narin. Acı çekmesin.”
“Demir… Ama yenge çok üzülecek.”
“Biliyorum. Ama bir çocuğun acı çekmesine izin veremem. Hadi kardeşim… Yıldız’ın yanına git. Son bir kez konuşalım.”
Polat tekrar araya girdi:
“Bak, arkadaşın bile kendinden vazgeçti. Bari son isteğini yerine getir.”
Arda’nın parmakları titredi. Gözlerinden iki damla yaş telefonun ekranına düştü. Söz söyleyemeden kapattı. Çocukluk arkadaşının, kendi hayatı yerine bir çocuğu seçişini dinlemek… boğazında düğümlenen bir acıydı.
Demir ve Arda çocukluklarında birbirlerinden hiç ayrılmazdı. Arda ne zaman sıkışsa, Demir hep önünde dururdu. Şimdi ise Arda, onu koruyamamış olmanın ağırlığını omuzlarında hissediyordu.
Depodan çıkmaya yöneldiğinde, kapının kenarında bir şey parladı. Eğilip aldı. Kahverengi boncuklarla örülü, ortasında küçük bir hayat ağacı bulunan bir bileklik… Demir’in annesi Asena'nın, yıllar önce onlara yaptığı arkadaşlık bilekliği.
O gün, bilekliği takmadan önce birbirlerine bir söz vermişlerdi:
Her zaman birbirlerini koruyacaklardı.
Arda bileklik takmayı hiç sevmezdi, o yüzden yıllardır yanında taşırdı. Demir ise hep bileğinde taşırdı. Kopmasın diye cebine koymuş… ama cebinden düşürmüştü.
Arda olduğu yere çöktü. Dizlerinin üzerine düşen bilekliği avuçlarına sıkıca kapadı. Gözyaşlarını tutamadı.
Demir onu yıllarca korumuştu.
Ve şimdi, Arda onu koruyamadığı düşüncesi, içini parçalara ayırıyordu...
1 hafta sonra...
Demir'in sesi yoktu bı ses eksikti. O ses Demir'in sesi...
Mira, Demir’i şimdiden çok özlemişti. Son günlerde huysuzluğu artmış, neredeyse hiç durmadan ağlamaya başlamıştı. Küçücük kalbi, anlam veremediği bir yokluğun ortasında çırpınıyordu. Rahatsız değildim; asıl acı veren, onun gözlerindeki o bekleyişti. Demir’in iş için uzun bir yolculuğa çıktığını söylemiştik… ama Mira her sabah aynı soruyla uyanıyordu.
Artık yağmurlarda saklanacak bir baba gölgesi yoktu yanında. Bana yaklaşmış, beni gerçek annesi gibi görmeye başlamıştı. Demir’in yokluğunu unutturmak için çabalıyordum, fakat o minik yüreği her gece aynı ismi fısıldıyordu: Baba…
“Güzelim,” dedim, gözyaşlarını silerken, “bunları konuştuk. Baban uzun bir yolculuğa gitti.”
“Anne… ben babamı istiyorum…”
O ağladıkça içim biraz daha burkuldu.
Saçlarını öptüm, kollarıma sardım. Bir süre sonra hıçkırıkları dindi. Islanan yanaklarını nazikçe sildim.
“Hadi parka gidelim,” dedim. “Güneş artık tepede değil. Hem Bob da parka gitmek istemişti…”
Oyuncak ayısının adını bir anlığına unutmuştum. Normalde unutmam; ama kafam, günlerdir kendi içinde kaybolmuş gibiydi.
“Bob,” dedi hemen.
“Evet, Bob. Hadi gidelim.”
“Tamam! Ama çilata alalım.” Çikolata demeye çalışmıştı.
“Alırız güzelim. Hem sana hem Bob’a.”
Koşarak odasına gitti.
Arkasından gidişini izlerken Elif kapıda belirdi. Son zamanlarda çok yakınlaşmıştık; sıcak, güven veren bir kadındı. Meğer yıllarca Demir’in yanında çalışmış, her adımına tanıklık etmiş.
“Ben götüreyim istersen,” dedi. “Bugün Eda’yla buluşacaktın.”
Buluşacaktım… Ama Mira böyleyken bırakamazdım.
“Onu bu halde yalnız bırakmam,” dedim.
“İstersen ben de geleyim, yardımcı olurum.”
“Anlıyorum Elif, ama gerek yok. Yine de sağ ol.”
Ayağa kalktım, yanına gittim.
“İyi ki varsın,” dedim ve sarıldım.
Demir’le olan tüm anılarım bir anda gözümün önünden geçti:
İlk ve son kez öpüşmemiz…
Doğum günümü kutladığı o akşam…
Eşya almaya gittiğimiz günkü şakalaşmalarımız…
Bir anda göğsüm sıkıştı. Elif’in bana sarılan kolları sıcak bir duvar gibiydi ve gözyaşlarım artık tutamadığım bir ağırlık gibi yanaklarımdan süzüldü.
Tam o sırada Mira’nın sesi duyuldu:
“Anne, bunu giyeceğim!”
O sesle geçmiş dağıldı.
Gözlerimi hızla sildim. “Belli oluyor mu?” diye fısıldadım.
“Hayır,” dedi Elif. “Hiç belli değil.”
Yanağına kısa bir öpücük kondurup ondan uzaklaştım.
Mira’nın odasına girdiğimde, dolabın yarısı yere inmişti.
“Anne, bunu giyeceğim!” diye elindeki elbiseyi sallıyordu.
Gülümsedim. “Annem, burası ne hale gelmiş böyle?”
Etrafa bakıp utangaç bir ifadeyle, “Biraz dağıtmışım…” dedi.
“Toplayalım, sonra seni giydiririm.”
Yere çömeldim. Kıyafetleri katlayıp ona verdim, o da dolaba yerleştirdi.
Tam bitmek üzereyken Elif yine kapıda belirdi.
“Siz hazırlanın, ben toplarım.”
“Gerek yok, hallederiz,” dedim ama odanın hâlâ dağınık kısmı ortadaydı.
“Elim alışkın,” dedi gülümseyerek. “Hem bu da benim işim sayılır.”
Israrını kırmadım.
“Mira, giyiceklerini al, benim odama gel. Elif ablan toplasın.”
Mira seçtiklerini aldı, ben de onu kucağıma aldım.
Geçerken Elif’in yanağına bir öpücük daha kondurdum.
Odamızda Mira heyecandan yerinde duramıyordu.
“Mira, biraz sakin ol kızım,” dedim.
Sözüm üzerine yatağa oturdu.
Seçtiği kıyafeti uzattı. Minicik kalpli beyaz külotlu çorabını, beyaz tişörtünü ve kot elbisesini giydirdim.
“Şimdi sen beni bekle, ben de giyineceğim.”
Başını uslu uslu salladı.
Giyinme odasına geçtim. Siyah ince askılı bluz, lacivert İspanyol paça pantolon ve kahverengi bir kemer seçtim. Küçük siyah çantamı da aldım.
Odaya döndüğümde Mira makyaj masasına oturmuş rujlarıma bakıyordu.
“Ben oturabilir miyim, Mira Hanım?” dedim.
Yüzü aydınlandı. “Anne çog güzel olmuşsun!”
O küçük dil sürçmesi bile içimi ısıttı.
“Teşekkür ederim, benim güzeller güzeli kızım.”
Yanağını öptüm.
Ben makyajımı yaparken üzerimize düşen sıcak Ağustos güneşi odayı hafifçe aydınlatıyordu. Yüzüme güneş kremi sürdüm, Mira’nınkine de.
Kuruyunca hafif allık, rimel ve bordo bir ruj sürdüm.
Mira’nın bana olan hayran bakışları, onunda bir şey istediğini belli ediyordu.
Onu kucağıma aldım. Çekmeceden çilek aromalı bir dudak nemlendiricisi çıkardım. Hiç kullanılmamıştı.
Onun küçük dudaklarına sürdüm. Pembemsi bir renk aldı.
“Al, bu senin olsun. Benim başka var.”
Gözleri ışıldadı. Minik elleriyle yüzümü tuttu ve yanağıma küçücük bir öpücük kondurdu.
“Teşegür ederim anne.”
“Rica ederim güzelim.”
Onu yere bıraktım.
Komodinden araba anahtarı, ev anahtarı ve cüzdanımı aldım.
Hepsini çantama yerleştirdim.
“Çıkalım mı artık?”
“Olur, çıgalım!”
Koşarak kapıya yöneldi.
Ben de çantamı boynuma takıp onun peşinden gittim.
Ve o an… her şeye rağmen içimde küçük bir umut doğdu:
Belki de Mira’yı güldürebilirsem, ben de biraz nefes alabilirdim.
&
Mirayı koltuğuna oturttum, ben de sürücü koltuğuna geçtim. Çantamdan arabamızın anahtarını çıkarıp yuvasına koyarken Mira aniden bağırdı:
“Anne, Bob’u almadım!”
Gülümseyerek cevap verdim:
“Sen bekle, ben alıp geliyorum.”
Arabadan inip evin kapısına yöneldim. Tam kapıyı çalacakken Elif kapıyı açtı. Elinde Bob vardı ve yüzünde hafif bir gülümseme vardı.
“Bunu unuttunuz,” dedi.
“Evet… nasıl anladın?” diye sordum, Bob’u elinden alırken.
“Odayı toplarken fark ettim,” dedi, sıradan bir şeymiş gibi.
Elinden Bob’u aldım:
"Teşekkür ederim."
” Bir şey değil. Dikkat edin tamam mı? Bir şey olursa önce Arda’yı, sonra beni ara, tamam mı?”
“Tamam, merak etme. Çok dikkat edeceğim. Bir şey olursa da önce Arda’yı, sonra seni arayacağım,”dedim ve yanağından öptüm.
”Aferim. Görüşürüz,”dedi ve beni öptü.
El sallayarak oradan ayrıldım. Arabaya geri bindiğimde Mira sakin ve uslu bir şekilde beni bekliyordu. Kendi koltuğuma oturdum ve Bob’u ona uzattım:
“Al bakalım.”
Mira heyecanla aldı ve Bob’a sarıldı.
“AVM’ye gidelim mi? Hamburger alırım sana. Bir de istediğin oyuncağı alırız, sonra parka gideriz,” dedim.
”Olur! Hem de çog güzel olur!” dedi ve daha da heyecanlandı.
Arabayı çalıştırmadan önce “Kanatlarım Var Ruhumda” şarkısını açtım. Mira da dinliyordu ve hemen sevinçle şarkıya eşlik etmeye başladı. Böylece şarkı, bizim en sevdiğimiz şarkımız olmuştu.
Arkamızdan gelen koruma aracını gördüm. Arda ayarlanmıştı.
Yolda ilerlerken ikimiz de şarkıyı bağırarak söyledik. İnsanlar bize bakıp gülümsüyordu; Mira’nın enerjisi herkesi mutlu ediyordu.
AVM’ye vardığımızda arabayı otoparka park ettim ve en üst kata çıktık. Mira için çocuk menüsü aldım ve boş bir masaya geçtik. Hamburgerini öyle tatlı bir şekilde yiyordu ki, Bob’a bile yediriyormuş gibi yapıyordu.
O tatlı anı videoya almak istedim ve telefonumu çıkarıp kayda başladım. Mira Bob’a yedirmeye devam ederken fark etti ve bana dönüp:
“Anne, çegme beni!”dedi kaşlarını çatarak.
“Söz, bir yerde paylaşmayacağım,”dedim gülümseyerek.
“Gimseye de gösterme,” diye ekledi.
O kısmı çekmeyi hemen bitirip telefonu kenara koydum.
Yemeğini bitirdikten sonra oyuncakçıya gittik. Mira, çok istediği Barbie’yi alıp parka doğru koştu. Bob’u salıncakta sallıyor, kaydıraktan kaydırıyor, kahkahalarla eğleniyordu.
O sırada yanıma bir kadın gelip oturdu.
“Elinde oyuncak ayı ile oynayan sizin kızınız mı?”diye sordu.
Başımı yana çevirince onu gördüm: Eda.
“Eda…”dedim, şaşkınlıkla.
“Buradan geçerken seni gördüm, yanına gelmeye karar verdim,” dedi.
“İyi yapmışsın.”
“Nasıl alıştı mı?” diye sordu. Demir olmadan durabilmesini kastederek.
„Hayır… böyle parka falan getirince unutuyor,” dedim Mira’ya bakarken.
“Hmm… iyi,” dedi Eda, başını sallayarak.
O sırada Mira koşarak yanımıza geldi. Her tarafı terlemişti.
“Kızım, sen hep terlemişsin,” dedim.
“Hayır, terlemedim,” diye cevap verdi inatla.
“Mira, hadi eve. Hasta olacaksın,” dedim ve Eda’ya dönerek sordum: “Peçeten var mı?”
“Var, var,” dedi Eda, çantasını açıp peçeteyi verdi.
“Teşekkür ederim,” dedim ve Mira’nın yüzündeki terleri silmeye başladım.
“Evde hasta olmasın,” dedi Eda.
O sırada hava hafif esmeye başladı. “Hadi Mira, eve gidelim, güzelim. Daha sonra yine geliriz,” dedim.
“Of, anne…” diye mızıldandı.
Mira’yı kucağıma aldım. “Görüşürüz canım, ben gidiyorum. Hadi, hastalanmasın,?” dedim.
"Bir şey olursa beni ara," dedi.
Gülümseyerek başımı salladım: “Tamam, söz.”
Arabaya geri bindiğimizde Mira sessizce oturuyordu, Bob’u kucağında sıkıca tutuyordu. Arabayı çalıştırdım ve eve doğru sürmeye başladım.
&
Eve vardığımızda saat 19.57’yi gösteriyordu. Gün, Mira’nın omuzlarına küçük ama ağır bir yorgunluk bırakmıştı. Onu banyoya aldım; ılık suyun altında gevşeyen bedenini, yavaşlayan nefesini izledim. Sonra pijamalarını giydirdim, saçlarını dikkatle tarayıp kuruttum. Göz kapakları çoktan ağırlaşmıştı bile.
Banyodan çıkar çıkmaz yatağına uzandı. Hiç itiraz etmedi. Yorgunluğu, kelimelerden önce uykuya teslim olmuştu.
O uyurken ev sessizliğe büründü. Ben de fazla bir şey yapmadım. Sadece Eda’yla beş altı dakikalık kısa bir konuşma… Sonra yine sessizlik.
Gece 23.46’da yatmak için hazırlanırken içime tuhaf bir huzursuzluk düştü. Mira’nın odasına gittim. Hâlâ uyuyordu ama yüzü kızarmıştı. Elimi alnına koyduğum anda içim sıkıştı.
Ateşi vardı.
Odasındaki ilaç kutusunu açtım, ateş düşürücüyü aldım ve yeniden yanına döndüm. Hafifçe seslendim:
“Annem, uyan hadi.”
Uykusu hafifti; hemen gözlerini araladı ama sırtını bana döndü. Uykulu bir sesle, “Efendim anne?” dedi.
“Ateşin var, kalk.”
“Hayır yok.”
“Var.”
“Yok.”
“Var.”
İnatlaşma birkaç saniye sürdü. Sonunda pes etti. “Anne tamam… şurup ver,” dedi. Gözlerini Demir’e benzer bir şekilde devirdi.
Kutunun içindeki kaşığı aldım, şurubu dikkatle doldurdum. Mira ağzını açtı, sessizce içti.
“Sen uyu,” dedim, “ben başında duracağım.”
Başını hafifçe salladı. Tekrar yatağına döndü ve çok geçmeden uykuya daldı.
Ama gece ilerledikçe ateşi düşmedi. İçimdeki endişe büyüyünce Elif’in yanına gittim, ne yapabileceğimi sordum. “Alnına ıslak havlu koy,” dedi.
Dediğini yaptım.
Islak havlu, şuruptan daha iyi gelmişti. Mira’nın nefesi yavaşladı, yüzü biraz olsun rahatladı.
O gece uyumadım. Sessizce başında kaldım. Saatler geçti, karanlık değişti ama ben yerimden kıpırdamadım. Çünkü annelik bazen sadece orada olmak, uykusuzluğu bile fark etmeden beklemekti.
&
Canlarım özür dilerim iki hafta bölümsüz kaldığınız. Sınav haftasıydı normalde 20 Kasım'da gelecekti burayı unuttum. ÖZÜR DİLERİM.
20 Kasım'da tekrar atıcam telafi olarak.
Bölüm etkileşimi
