Bölümler 11Şu an: 8. bölüm - Karanlık Soru
- 1 Giriş166 kelime
- 2 1. Bölüm - Zorunlu Seçim604 kelime
- 3 2. Bölüm - İlk Görüşme584 kelime
- 4 3. Bölüm - Gösterilmeyen Yaralar1.109 kelime
- 5 4. Bölüm - Açıklanan Yaralar1.387 kelime
- 6 5. Bölüm - Geleceğe Bir Adım1.145 kelime
- 7 6. bölüm Kanlı Gelinlik1.688 kelime
- 8 7. Bölüm - Bir Kurşunun Bedeli1.830 kelime
- 9 8. bölüm - Karanlık Soru1.529 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 9. Bölüm - Son Bakış1.527 kelime
- 11 10. bölüm - Eksik Ses1.795 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yeni bölüm karşınızda. İyi okumalar dilerim. 🤍
Yıldız Arslan
İçimde tarif edemediğim bir ağırlık vardı. Kalbimin hemen altında, soğuk bir taş gibi. Bu his… korkuydu. Birine bir şey olmuştu sanki. Çok yakınımdan birine. Demir’e mi bir şey oldu? Neden hâlâ gelmemişti? Saatlerdir ortalıkta yoktu ve içimdeki sıkıntı dakikalar geçtikçe büyüyordu.
Tam o sırada telefonum çaldı. Ekrana baktım: Bilinmeyen numara.
Boğazım kuruyarak açtım.
“Efendim?”
“Alo, Yıldız Arslan ile görüşüyorum değil mi?” dedi soğukkanlı bir kadın sesi.
“Evet. Benim. Siz kimsiniz?”
“Ben Büyük İstanbul Hastanesi’nden arıyorum. Eşiniz Demir Arslan trafik kazası geçirdi.”
Dünya bir anda sessizleşti. Kalbim, göğsümün içinde boşluğa düşer gibi oldu.
“…Hemen geliyorum.” diyebildim zorla.
Telefonu yatağın üzerine atıp hızla üzerimi değiştirdim. Ne giydiğimi bile hatırlamadan siyah pantolonumu ve tişörtümü geçirdim, saçımı alelacele topladım ve evden fırladım.
Merdivenlerden inerken Elif beni görünce durdu.
“Yıldız, bu ne hal? Ne oluyor?”
“Demir… trafik kazası geçirmiş.” dedim nefes nefese. “Hastaneye gidiyorum.”
Elif’in yüzündeki donuk şaşkınlık, kapıyı arkamdan kapatırken hâlâ gözümün önündeydi.
&
Hastaneye vardığımda içimdeki korku iyice büyümüştü. Kadir amca ve Arda’nın da gelmesini istedim; onların varlığı biraz olsun güç verecekti.
Bekleme salonundaki soğuk metal sandalyeye oturduğumda ellerim titriyordu. Demir güçlüdür… Bir şey olmaz… Bir şey olmayacak… Kendimi teselli etmeye çalışıyordum ama içimde kopan fırtına durmak bilmiyordu.
Kapı açıldığında Kadir amca ve Arda içeri girdiler.
“Kızım, Demir çıkmadı mı hâlâ? Ne diyorlar?” Kadir amcanın sesi endişeden kısılmıştı.
Ayağa kalkıp ona sarıldım.
“İyi olacak… Demir güçlüdür. Atlatacak.”
Sözüm biterken yanımıza beyaz önlüklü bir doktor yaklaştı.
“Demir Bey’in durumu iyi.” dedi sakin bir sesle. “Merak etmeyin. Sadece sağ kolunda birkaç kırık var. Normal odaya aldık. Ziyaret edebilirsiniz.”
Dünya bir anda normale dönmüş gibi oldu. Nefes alabildim.
Odaya çıktığımızda Demir yatağında oturuyordu. Yorgun ama canlıydı. Kadir amca ve Arda sorulara boğmuştu onu; Demir’in sabrı tükenmek üzereydi.
“Baba, Arda… İyiyim işte!” dedi sonunda. “Ehliyeti yeni alan bir kadın hız yapıp bana çarptı. Başka bir şey yok.”
Kadir amca, hâlâ telaşla, “Bir yerin ağrıyor mu? Aç mısın? Yıldız sana yemek getirsin.” deyince Demir anında gerildi.
“Baba! Yıldız benim kölem değil! İstesem getirir zaten ama bu şekilde söyleme! Şimdi… Yıldız hariç herkes çıkabilir mi?”
O bağırınca içimde bir şey koptu. Ses tonu… Babamınkiyle aynıydı. Aynı öfke, aynı keskinlik. Dizlerimin bağı çözüldü. Olduğum yere çöküp kulaklarımı kapattım.
Demir bunu görür görmez yüzü yumuşadı.
“Yıldız… Gel buraya.”
Ellerimi yavaşça indirdim. Gözlerimi kaldırınca Kadir amca ve Arda’nın şaşkın bakışlarıyla karşılaştım. Sessizce ayağa kalktım.
“Baba… Arda… Lütfen çıkın.” dedi Demir daha sakin bir sesle.
Onlar çıktıktan sonra Demir yatağında hafifçe yana kaydı.
“Yanıma yat istersen… Eğer rahatsız olmazsan.”
Bir an duraksadım. Sonra, kalbimdeki çarpıntıyı bastırmaya çalışarak, yatağın yanındaki koltuğa oturdum.
Demir derin bir nefes verdi.
“Peki… Aç mısın? Bir şey isteyeyim mi?”
“Hayır. İyiyim.”
Kısa bir sessizlik oldu. Sonra merakımı yenemedim.
“Kaza… nasıl oldu?”
Demir doğrulup oturdu.
“Ana yoldaydım. Ara sokaktan bir kadın çıktı, direkt bana vurdu. En az yüzle falan geliyordu.”
“Yeni sürücü müydü?”
“Hayır. Bence sarhoştu. Başka açıklaması yok.”
“Anladım…” dedim ama içimde daha büyük bir soru vardı. “Bir şey daha soracağım.”
“Her şeyi sorabilirsin.” dedi. “Ne varsa.”
“İlk tanıştığımız gün… restoranda. Gözlerin kıpkırmızıydı. Neden?”
Demir bir an başını eğip derin bir nefes aldı.
“Yıldız… Ben sinir hastasıydım. Ve bunun yüzünden sana birkaç kez bağırdım. Üzgünüm. İstemeden oluyor. Bir anda parlıyorum. O gün de… babamların bizi zorla evlendirmeye karar verdiğini öğrenmiştim. Evi dağıtmıştım. Gözlerim o yüzden kızarmıştı.”
“Anladım.”
Demir gözlerini bana çevirdi. Kehribar rengi gözleri ışığın altında daha da belirginleşmişti.
“Yıldız… Eğer bir gün istemeden sana zarar verirsem… Şimdiden özür dilerim. İnan, bilerek olmaz.”
Göz göze geldiğimiz an zaman durdu sanki. İçimde bir şey kıpırdadı. Kalbim ritmini şaşırdı. Gözlerimi kaçırmak zorunda kaldım.
&
hastaneden çıkalı bir hafta olmuştu. Gayet iyiydi. Bu bir haftada birbirimize daha çok yakınlaşmıştık; adeta birbirimize alışmıştık.
Benim de kalbimin altındaki yara iyileşiyordu. Her gün merhem sürüyordum. Ben bazen unutuyordum ama Demir her gün aynı saatte yanıma gelip merhemi sürmemi hatırlatmayı hiç unutmuyordu.
Her gün gülüyordum. Eski hayatımdan eser yoktu artık. Bu hem beni mutlu ediyordu hem de her gün arayıp halimi soran ablamı.
Bahçede oturup konuştuğumuz normal günlerden biri gibiydi.
" Yıldız benim biraz işim var da sen evde kalsan olur mu?"
" Olur tabi. Ne işin varsa yap ben evdeyim. "
" Tamam o zaman görüşürüz keçi. " Allımdan öptü ve gitti.
Demir Arslan
Ceren’in kaldığı depoya girdiğimde ağır bir rutubet kokusu burnuma doldu. Beton duvarlar buz gibiydi; içeride nefes bile buhar olup havaya karışıyordu. Bir haftadır buradaydı. En son kazadan önce gelmiştim yanına. Zaman sanki bu dört duvarın içinde donup kalmıştı.
Adımlarım yaklaşırken adamlarım saygıyla kenara çekildi. “Soğuğu kesin.” diye emretmiştim. Sobayı yaktılar, rüzgârı kesmek için kapının arasına kalın bir örtü çaktılar. Yine de içeride tarif edilemez bir ayaz vardı.
Ceren sandalyeye bağlanmış hâlde titriyordu. Dudakları morarmış, gözleri korkudan büyümüştü.
Yanına eğilip yüzüne baktım.
“Şu ‘sülük’ dediğin kızın yaşadığını… biraz fazla yaşıyor olabilirsin.” dedim küçümser bir gülüşle. “Ama merak etme. Babacığın seni yine en iyi hastanelerde toplar.”
Sözlerim onun yüzünde yeni bir korku dalgası yarattı.
“Bu arada…” dedim çenesini tutup yüzünü kendime çevirirken, “Baban hâlâ iş dolayısıyla benimle kaldığını sanıyor.”
Ceren konuşamayacak kadar üşümüş, sesi kısılmıştı. Titreyen nefesleri çığlıktan bile daha çaresizdi.
Sandalyesini tek elle geriye ittim. Sert bir ses çıktı.
“Elim kaydı. Pardon.”
Sonra aynı kayıtsızlıkla sandalyeyi düzelttim.
Adamlarıma döndüm. “Biraz ekmek ve su getirin.”
Tepsiyi getirdiklerinde aldım ve Ceren’in kucağına bıraktım. Ardından arkasına geçip bağlarını çözdüm. İpleri çözmemle birlikte eline zorla tutuşturulan bir dilim ekmekle yarım bardak suya saldırdı. Açlıktan elleri titriyordu; boğazından geçen her lokmanın nasıl acıttığını duyabiliyordum.
Yere eğilip onunla aynı hizaya geldim.
“Bir süre daha buradasın, sülük.” dedim alaycı bir fısıltıyla. “Ne zaman çıkarsın… onu henüz bilmiyorum.”
Geri çekildim. Yüzümdeki küçümseyen ifade hâlâ yerindeydi.
“Görüşmek üzere… sülük.”
Arkamı dönüp yürürken, depodaki soğuk rüzgâr bile onun çıkardığı korku kokusunu kıramıyordu.
&
Yıldız Arslan
Bahçede oturup telefonumda birşeyler izlerken Demir geldi. Hemen telefonumu kapatıp masaya koydum
"Yıldız, odana dekor istiyordun. Bugün gidip bakalım mı?"
"Sen iyi misin? Ona göre gideriz."
"Hıhım, iyiyim. Hadi gidelim."
"Hazırlansaydım?"
"Üstün gayet güzel. Hadi kalk, gidelim."
Üzerimde tam Ağustos'a göre mini beyaz bir etek ve açık mavi bir crop vardı.
"Peki, gidelim." Üstelemek istemedim.
Görevlilerden biri Demir'in arabasını çalıştırmış bizi bekliyordu. Arabaya bindik; Demir öne, ben arkaya. Kimse konuşmuyordu. Arabada adeta ölüm sessizliği vardı.
Camı açtım. Salık saçlarım rüzgarla birlikte arabanın içinde uçuşuyordu.
"Yıldız, geldik." Demir'in sesiyle irkildim. Dışarıyı izlerken geldiğimizi fark bile etmemiştim.
"Şey... dışarı dalmışım. Özür dilerim."
Arabadan indi. Ben kapımı açacakken Demir benden önce davranıp kapıyı tuttu. "Önemli değil, keçi."
Gülümsedim. Mağazaya girdiğimizde gözüm ilk iş yıldızlı dekorlara takıldı ve koşar adımlarla o tarafa gittim. Demir de peşimden geliyordu.
Elime hemen yıldız desenli bir mum aldım. Uzun süre inceleyince Demir konuştu:
"Alalım onu. Çok beğendin."
"Olmaz diyemem... çünkü gerçekten çok beğendim."
O sırada Demir'in arkasından bir kadın geldi. Demir, elimdeki mumu aldı ve kadının tuttuğu sepete koydu.
Ürünlere bakarken yıldız desenli bir battaniye gördüm. Hemen alıp sepete bıraktım. Demir onu da sepete koydu. Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Birkaç parça seçmiştim ama Demir sanki sinir olmuş gibi benim tarzım olan her şeyi sepete doldurmaya başlamıştı.
Kasaya geçtiğimizde Demir hepsini ödedi. Adamlarından biri de uzaktan takip ediyormuş gibi kasadaki eşyaları hızlı ve dikkatli bir şekilde poşetleyip arabaya taşıdı.
"Bugün Arda'lara gidelim mi? Çağırmışlardı."
"Olur, gidelim. Değişiklik olur bana da."
&
Ardaların kapısının önündeydik. Ben heyecanlıydım çünkü Yağmur ve Arda ile tanışacaktım. Aslında nişanda tanışmıştık ama sadece isimlerini sormuş, bir de Demir'in neyi olduklarını öğrenmiştim. Konuşma bundan ibaretti.
Demir kapı ziline baktı. Birkaç dakika sonra kapı açıldı. Yağmur'un elinde bir pasta vardı. Üstünde "İyi ki doğdun Yıldız" yazıyordu. Bakışlarımı Arda'ya çevirdim; kucağında pembe tütülü elbiseli bir kız vardı. En azından ben öyle tahmin ediyordum.
Şok olmuş bir şekilde onlara bakıyordum.
"Doğum günün kutlu olsun Yıldız." dedi Yağmur.
"Teşekkür ederim de... bugün değil ki."
"Bugün 8 Ağustos ve ilk doğan Yıldız'ın doğum günü. Doğum günün kutlu olsun, dünyanın ilk yıldızı."
Demir'e sarıldım. "Teşekkür ederim, dünyanın ilk kutup ayısı." O da bana sarıldı.
Geri çekilip içeri girdim. Yağmur ve Arda'ya sarılıp teşekkür ettim.
Hepimiz içeri geçtik. Pastadaki mumları üflemeden önce bir dilek tuttum ve üfledim.
"Doğum günü olan kişi, ilk pasta dilimini kesip en sevdiğine verirmiş." dedi Yağmur, bıçağı uzatarak. "Kes ve ilk dilimi en sevdiğin kişiye ver."
Bunu biliyordum. Yağmur'dan bıçağı aldım, pastadan bir dilim kestim ve hiç düşünmeden Mira'ya verdim.
"Anne ba en ço beni seviyor. Yıldız abla en ço beni seviyor." K'leri söyleyemiyordu ama öyle mutlu olmuştu ki onun mutluluğu beni de mutlu etti.
Ondan sonra bir dilimi Yağmur'a, ardından Demir ve Arda'ya verdim.
Pastalarımızı yedik. Bugün hizmetliler izinliydi, bu yüzden tabakları biz taşıyorduk. Mutfağa geçtiğimizde Yağmur tabakları yıkarken bana bakmadan konuşmaya başladı.
"Yıldız..." dedi. Sesinden bir şey olduğu belliydi.
"Efendim?" dedim.
"Mira Demir'in kızı olsa ne yaparsın?"
Sorduğu soru karşısında şok olmuştum. Yağmur bana bunu neden sormuştu? Yağmur ne saklıyordu? Böyle bir şey gerçek olsa üzülür müydüm? Neden bu duyguların içindeydim? Birçok soru vardı ama cevapları yoktu. Ama en büyük soru: Yağmur bana bunu neden sormuştu?
3 saat sonra
Sahil kenarında
Demir ile sahilde otuyorduk. Daha önce şarp içmemiştim. Ama bugün ısrarlarım sonucunda Demir almıştı. Kendiside içki almıştı.
Şarabın tadını beğenmiştim.
Demir derin bir nefes aldı ve bana döndü. " Yıldız benim sana birşey demem lazım. Çünkü artık içimde tutamıyorum.
" Ne söyliceksin? "
" Yıldız ben..."
Bölüm sonu. Umarım beğenirsinizdir çünkü ben çok beğendim. Bir daha ki bölümde görüşmek üzere. Muck 🤍
Bölüm etkileşimi
