2. BÖLÜM: SİREN SESLERİ VE ŞÜPHELER

Gece yarısını çoktan geçmişti. Saat 03.15’i gösterdiğinde Nişantaşı’nın dar ve ıslak sokaklarında çınlayan siren sesleri, fırtınanın uğultusunu bastırdı. Yağmur hafiflemiş, yerini soğuk, yapış yapış bir sis tabakasına bırakmıştı. Kırmızı-mavi tepe lambalarının ışığı, tarihi apartmanın kasvetli ön cephesine periyodik gölgeler düşürüyordu.

Cinayet Büro’nun emektar ismi Yılmaz Komiser, sigarasından son bir derin nefes çekip izmariti ıslak kaldırıma attı. Arkasından gelen genç yardımcısı Çaylak Komiser Demir, elindeki dosya çantası ve fotoğraf makinesiyle hızlı adımlarla onu takip ediyordu.

"Gece gece yine ne belaya bulaştık Demir?" dedi Yılmaz, paltosunun yakasını düzeltirken.

"Sokak sakinlerinin dediğine göre içeride tam bir kaos varmış komiserim," diye yanıtladı Demir. "Kurban mülk sahibi değil, bodrum kattaki kiracı. Adı Ferit Haznedar."

Bina girişindeki sarı emniyet şeridini kaldırıp içeri girdiler. Ahşap merdiven boşluğu tıklım tıklımdı. Üst katlardan inen apartman sakinleri, pijamalarının üzerine geçirdikleri hırkaları ve paltolarıyla merdiven basamaklarına dizilmiş, korku dolu gözlerle aşağıya bakıyorlardı.

Yılmaz Komiser adımlarını bodrum kata doğru yöneltti. Zemin katın o rutubetli, ağır kokusuna taze kan ve sönmüş gaz lambasının gaz kokusu karışmıştı.

Olay yeri inceleme ekipleri duman altı olmuş dairesel alanda flaş patlatıp duruyordu. Yılmaz, yerdeki cesedin başına çömeldi. Ferit Haznedar, sırtüstü yatıyordu. Başının yanındaki ağır pirinç mumluk kan içindeydi.

Demir, cesedin hemen yanındaki detayı fark edip eğildi. "Komiserim, bakın. Mumlukla vurulmuş ama masanın altından şuraya fırlamış iki fotoğraf var."

Yılmaz, cebinden çıkardığı kalemle fotoğraflardan birini hafifçe kaldırdı. Siyah beyaz karede bir erkek ve bir kadın bir sokak lambasının altında oldukça yakın duruyordu. Erkek, 3. kattaki yönetici Selim Sancaktar’dı. Kadın ise çatı katında yalnız yaşayan resim öğrencisi Leman’dı.

"Şantaj..." diye mırıldandı Yılmaz Komiser. "Motivemiz hazır. Kapıda da zorlama yok. Katil kapıyı vurup içeri girmiş veya kapı zaten aralıktı."

Yılmaz Komiser ayağa kalktı, merdivenlerde toplanmış olan kalabalığa doğru yürüdü. Bakışlarını tek tek her birinin üzerinde gezdirdi.

En üstte duran Selim Sancaktar’ın şakaklarından ter süzülüyordu. Ellerini ceketinin ceplerine derinlemesine gömmüştü. Hemen yanında duran karısı Nevin Hanım’ın gözleri kocasının üzerindeydi; yüzünde ağlamaktan çok, soğuk bir nefret ve şüphe vardı.

Biraz ötede duran Leman ise titriyor, bakışlarını Yılmaz Komiser’den kaçırmaya çalışıyordu.

"Saat sabahın dördüne geliyor," dedi Yılmaz Komiser, sesi merdiven boşluğunda yankılanarak. "Hiçbir yere ayrılmıyorsunuz. Kapıcı Halil Efendi, karını sakinleştir ve komserimle birlikte ifadelerinizi hazırlayın. Bu binadan bu gece kimse dışarı çıkmayacak."

Selim öne doğru bir adım attı, sesi pürüzlüydü: "Komiserim, biz saygın insanlarız. Sabah işimiz gücümüz var, bizi burada tutamazsınız!"

Yılmaz komiser, Selim'e doru yaklaştı. "Sayın Sancaktar," dedi Yılmaz, sesindeki tehlikeli sakinlikle. "Aşağıda bir adamın beyni dağıtılmış durumdayken hiç kimsenin bir yere gittiği yok."

Gecenin karanlığı yavaş yavaş gri bir kasım sabahına devrilirken, apartmandaki herkes için çember daralmaya başlamıştı.