Rüya Kapanı.

7.BÖLÜM
RÜYA KAPANI

Bazen uyuduğumuzda en sevdiğimiz anılarımızı görürüz, bunu da rüya olarak adlandırırız.
Peki, ya bu olay tam tersi olursa ona da mı rüya deriz?
Bazen de kötü anılarımızla yüzleşiriz ve kötü anıların uyuduğumuz zaman ortaya çıkma gibi kötü huyları da vardır. İşte bizde bu sefer gördüğümüz anıları ya da başka bir olayı kâbus olarak kabul ederiz.

O kâbusa daldığımız zaman çıkması çok zordur aynı hayatımızda olan kötü anlar gibi.
O kadar masumsundur ki her şeyden habersiz bir av gibisindir aynı, usulca dalarsın ve ölmeden çıkamazsın. İzler kalır, anılarının arasında yer edinir.

Tam başka bir uykuya dalacakken ‘Acaba bir daha görür müyüm?’ dersin. Ya da kötü bir hata yaptığında ‘Yine aynı hatayı yapar mıyım?’ diye kendini sorgularsın.

Ve maalesef yine avlanırsınız. Şimdi kendinize sorun.

Şu an yaşadığınız her şey tatlı bir rüya mı? Yoksa acı bir kâbus mu? Peki, ya siz bu andan uyanmak ister misiniz? Ya da burada kalıp yüzlemeye mi karar verirsiniz?

Ben yüzleşen olmaya zorlandım. Vaktiniz varken kendi kararınızı kendiniz verin çünkü zaman acımasızdır. Geri dönüşü yoktur, bir anlıktır.

Ve ben benim için karar verilen bu yerde uykuya dalan değilanıyı gösteren olmuş, haytayı yapan değil hatanın ta kendisi. Av değil de avcıydım.

Ama hesaba katmadığım bir şey olmuştu. Kendi kapanıma takılmıştım.

🎭

Yere düşen iki bebek vardı. Sanki bir şeyin içine batmıştı. Bu koku çok keskin bir kokuydu. Kandan bir bataklık gibiydi. Kan soğuktan katı bir kıvama gelmişti hata bazı yerleri pütürleşmeye başlamıştı bile.
Yağmur hızla yağmaya devam ediyordu. Beyaz bulutlar yere inmiştiler galiba yoksa bu kadar sis bu dünya için fazlaydı. Bebeklerin yarısı dışarıda yarısı ise bataklıktaydı. Saçları birbiri içine girmiş elleri ve yüzleri silinmişti.

Bebeklerin sesi yağmurun sesini bastırıyordu. Ama hani telefonda konuşurken bazen sesler kesik kesik gelir ya. Ha! İşte öyleydi sesleri ve tek duyulan ses ise.

“Seni göre biliyorum! Oyun oynayalım mı?” arkası dönük olan bebeğin sesi gerçek bir bebeğin sesini andırıyordu. Lakin diğer bebek ise ölümüne dakikalar kalan gerçek bir insan sesiydi “Artık seni göremiyorum! Oyun biti.”