İnsan Sergisi

Oyun bitmişti. Kaybeden bizlerdik. Kim ile oturmuştuk bu masaya başta bilmiyorduk ama oyunun sonunda kazanan onlardı.

Kin ile oynamıştık bahisi, zarlar karar vermişti sevgimizi. Vahşet ile kapışmıştı kuklalar. Dehşet ile çizilmişti resimler. Ve en kandığımız oyunu şehvetle oynamıştık. Yenilmiştik piyona.

Arzulamıştık birbirimizi. Öldürmek için, kandırmak için, aşık olmak için sayamadığım daha bir çok şey için.

Kaderin ördüğü ipler dolanmıştı boğazımıza. Düğümlenmişti en kör yerlerinden.

Ruhumuzla oturduğumuz bu pazarlıkta vicdanımıza yenilmiştik. Kendi içimizdeki mahkemelerde şehvetle bütünleşmiştik.
Asılmıştık. İnfazımız buydu.

Birbirimizi öldürmüştük bu oyunda.

Kimdik biz?
Kimdim ben?
Kimsin sen?

Masallar mutlu sonla biterdi
Gerçekler acıdır bizim sonumuz çok gerçekti.

Tanrı emretti oyun bitti
Şeytan emretti kullar gitti

Oyun dışı bir şey gelişti
Tanrılar şeytanlar ile şehvete girdi.

Yalancıların yalancı yansımasında grinin tonları solup bitti.