6. Bölüm

Gerçekten ama gerçekten hiçbir şey anlamamıştım.
Diyar'a sorduğumda:
"Sakın arabadan inme." dedi ve kendisi indi.
Arkamızda Diyar'ın adamları, önümüzde ise düşmanları vardı. Diyar'ın adamları da arabalarından indi.
Dayanamadım. Ne olduğunu sormak için ben de indim.
Tam o sırada bir kurşun sesi geldi.
Ardından birden fazla silah sesi duyuldu.
Birinin elini karnımda hissettim. Tanımadığım biri beni kucağına alıp kaçırmak için arabaya koydu.
Tam arkamı dönüp:
"Diyar, yardım et!" diye bağıracaktım ki ilk gelen kurşun sesinin aslında Diyar'a sıkılan kurşun olduğunu anladım.
Diyar yerde, kanlar içinde yatıyordu.
"Ambulansı arayın!" diye bağırdım.
Sonra biri bir şeyler söyledi ama ne dediğini anlayamadım.
Beni arabaya koydular.
Kendi aralarında konuştuktan sonra araba hareket etti.
Ağzımı bağlamışlardı.
Bir süre gittikten sonra ağzımdaki bağı çözdüler ve beni bagajdan çıkarıp arka koltuğa oturttular.
Yanımda bana çok tanıdık gelen biri vardı.
Kim olduğunu düşündükçe hatırlamaya başladım.
Evet...
Hatırladım.
Bu adam babamın hem koruması hem de yakın arkadaşıydı.
Meğer babamı öldüren amcamın öcünü Diyar'dan çıkarmak istiyormuş.
İstediğini de yapmıştı.
Diyar'ı vurmuştu.
Onun ölmesini istiyordu.
"Ne istiyorsunuz ondan?" diye sordum.
"Seni." dediler.
Bir süre sonra beni malikâne gibi büyük bir yere getirdiler.
Ne olduğunu sorduğumda, beni oğluyla evlendirmek için kaçırdığını söyledi.
Şaka yaptığını sandım.
Bir kez daha sordum.
Ama durum ciddiydi.
Gerçekten beni oğluyla evlendirecekti.
Daha sonra beni bir odaya çıkarıp kilitlediler.
O anda ne olacağı umurumda değildi.
Tek umursadığım şey Diyar'dı.
Yanımda telefonum vardı.
Normalde iki telefon taşıyordum. Beni götürürlerken telefonlarımdan biri düşmüştü ama diğer telefonum cebimdeydi.
Hemen çıkarıp bana konum atan yardımcımdan Diyar'ın numarasını istedim.
Kısa süre sonra numarayı gönderdi.
Ben de hemen aradım.
Telefonu açan kişi Diyar'ın adamlarından Fahri'ydi.
Fahri, benimle en çok ilgilenen korumaydı.
Telefon açılır açılmaz duyduğum ilk kelime şuydu:
"Öldü..."
Sanki kalbim durmuş gibi hissettim.
"Kim?" diye sordum.
"Babaannen. Diyar'ın vurulduğunu duyunca kalbi durmuş ve bir daha çalışmamış. Başınız sağ olsun."
Bunu duyduğumda konuşamıyordum.
Ağlayarak:
"Diyar nasıl?" diye sordum.
"İyi ama kurşun biraz derine girmiş. Hâlâ ameliyatta ama doktorlar ameliyatın iyi geçtiğini söyledi."
Bunu duyunca mutluluktan ölecek gibi oldum.
Ama yine de hüngür hüngür ağlıyordum.
Bugün benim için tam bir felaketti.
Tanımadığım biriyle evlenecektim.
Diyar vurulmuştu.
Babaannem ölmüştü.
Felaket üstüne felaket yağıyordu.
Tam o sırada kapı çalındı.
Hemen telefonu sakladım.
"Gel." dedim.
Anahtar onlardaydı ama yine de içeri girmek için izin istiyorlardı.
Kapı açıldığında duyduğum sözler beni bir kez daha yıktı:
"Yarın düğünün var. Şu gelinliği dene de gerekirse düzeltelim."
Gelinliği denedim ama hayatımda hiçbir şeyden bu kadar nefret etmemiştim.
Uyuyarak biraz olsun dinlenmek istedim.
O kadar uzun uyumuşum ki beni uyandırdıklarında sabah olmuştu.
Gelinliği giyip hazır olmamı istediler.
Ben de:
"Çıkın." dedim.
Onlar çıkınca gelinlik yerine Diyar'ı aradım.
Bu sefer telefonu Diyar açtı.
Nasıl olduğunu sordum.
Konakta dinlendiğini söyledi.
Ben de:
"Beni zorla evlendiriyorlar." dedim.
"Ne?" dedi.
Ardından kısa bir süre sessiz kaldı.
"Diyar, susma. Konuş lütfen." dedim.
Bana:
"Hemen geliyorum. Neredesin?" diye sordu.
Ben de:
"Seni vuran adamların malikânesindeyim." dedim.
"Tamam güzelim." dedi.
Güzelim...
Bu kelimeyi ondan duymayı hiç beklemiyordum.