Bölüm 1

Burası çok şey değiştirecekti, gereken tek şey beklemekti.
Bugün hayatımın en kötü günüydü.
Ya da ben öyle sanıyordum.
Bugün, yeni okuluma başladığım ilk gündü.
Okul değiştirmek bende ortaokul travmasıydı. 7. sınıfın yarısında değiştirmiştim okulumu. Yeni okulumu da annemler çok aramıştı herhalde. Muhtemelen İstanbul'un en “yeni öğrencileri sevmeyen” okuluydu orası.
Okulu ilk değiştirdiğim gün, sınıftaki herkes bana sanki cin görmüş gibi bakıyordu. İletişim kurmaya çalıştım, olmadı. Hiçbir şey yapmadan oturdum, yine olmadı.
Beni neden o kadar garipsediklerini hiçbir zaman anlamadım. Anlamayacaktım da.
Sonra ilk ders gelince öğretmen gelmişti.
Ama o da öğrencilerden farksızdı.
Derse katılmaya çalışıyor, parmak kaldırıyordum ama beni görmüyordu. Derse katılmıyor, kendi hâlime bakıyordum; kızmıyordu.
Sanki ben orada hiç yokmuşum gibiydi.
Nedenini hiçbir zaman çözemedim.
Ve çözemeyeceğim.
Bu bende bir travma olarak kalmıştı. Bu yüzden okul değişiminden nefret ederdim.
Ama babamın tayini sebebiyle annem ve babam şehir dışına gitti. Bana da tek başıma rahat yaşayabilmem için başka bir ev satın almışlardı. Bu yüzden okul değiştirmek zorunda kalmıştım.
Ne kadar “Gitmeyin.” diye ısrar etsem de şu an buradaydım işte.
Ben, Leyla Karaca.
17 yaşında, 12. sınıf öğrencisiydim.
Şu anda buradaydım.
Ve sonsuza dek burada kalacaktım.