Bölüm 3

Tam aşağı inecektim ki bir el omzuma dokundu. Kim olduğunu tahmin edebiliyordum. Ama yine de bakmak için arkama dönecektim ki gerek kalmadı, çünkü omzumdan tutan el beni kendine çevirdi.
Tam tahmin ettiğim gibi, Gökhan'dı.
“Ne var yine?” dedim.
“Seni gördüm, sınıfa baktın ve geri çıktın.”
“Eee, çıktıysam ne olmuş, çıkamaz mıyım?” Onun yüzünden çıktığımı bildiğini sezmiştim.
“Benim yüzümden çıktığını biliyorum.”
Tam tahmin ettiğim gibiydi. Ama bunu kabul eder miydim?
“Yoo, ne alaka? Bir anda dışarı çıkasım geldi, olamaz mı? Hem senin arkadaşın yok muydu, Ali miydi neydi adı, onu görmeye gitsene sen?”
“Doğru ya, Ali vardı, değil mi?” diyerek sırıttı ve omzumu bırakıp sınıfa gitti.
Manyak falandı herhalde bu çocuk. Ne yaptığı belli değildi. Sanırım işimiz vardı bu Gökhan'la.
Bunları düşünerek bahçeye indim ve bir banka oturdum. Instagram'ı açtım. Bir sohbetten mesaj gelmişti. Kimin yazdığına baktım. Eski okulumdaki en yakın arkadaşım Sare'ydi.
Sare: Leylacım naptın, ilk günün nasıl geçiyor?
Leyla: Napim Sare, ilk iki ders fizikti. Hoca uyuyordu bildiğin. Herkes de yer değiştirmiş, sohbet falan ediyordu ya da telefona bakıyordu, teneffüs gibi. Ben de reels izledim.
Sare: Eee, başka neler oldu? :))
Bu soruyu neden sorduğunu gayet iyi biliyordum.
Leyla: Of knk, boş konuşma ya. Ne olacak acaba, oturdum sadece. Sen de beni ne yaptın iki dakikada.
Sare: Hiç birisiyle konuşmadın mı ya??
Leyla: Konuştum.
Sare: Kimlee?
Leyla: Gökhan diye bi çocukla.
Sare: Ooo ne konuştunuzz?
Leyla: Of Sare, salak mısın yaa?
Sare: İyi iyi, sustum.
Sare çevrimdışı.
Çok şükür. Boş boş laf yaptı, gitti yine. Ama ben onun huyunu biliyordum. Böyle bir şey soracağını bile bile girmiştim sohbete. Benimle alakalı düşündüğü tek konu buydu. Bana sürekli birini ayarlamaya çalışıyordu.
Instagram'dan çıktım ve canım aşırı derecede sıkıldığı için galeriye girdim. Ama fotoğraflara bakacakken zil çaldı. Ben de telefonumu kapattım. Hızlıca sınıfa çıktım.
Gökhan yoktu. Yerime oturdum. Sonra Gökhan da geldi ve yanıma oturdu.
Öğretmenler zili çalalı beş dakika olmuştu ve hâlâ coğrafyacı gelmemişti. Güzel sınıfım da dışarı çıkmaya çok meraklı gözüküyordu. Hemen gidip müdür yardımcısından dışarı izni aldılar ve bir saniyede tüm sınıf dışarı boşaldı.
Bu sınıf hiç ders düşünmez miydi böyle?
Ben de ne yapsam diye düşünürken Gökhan sıradan kalktı ve sınıfın yan tarafına doğru gitti. Ben de onun çıkışını fırsat bilerek sınıfın dışına ışınlanırcasına kaçtım.
Okulu bilmiyordum, o yüzden kafama göre bir yere girecektim. Dosdoğru merdivenlere gittim. Çıkabildiğim kadar çıktım.
En üste ulaşınca koridora baktım.
Burası kapkaranlıktı ve muhtemelen kullanım dışıydı. Tam tek başıma kalabileceğim ve kimsenin gelemeyeceği bir yerdi.
Hemen koridora girdim ve telefonumun fenerini açtım. Koridorda biraz yürüdüm ve rastgele bir kapıdan girdim.
Bir adım önümü bile göremeyeceğim kadar karanlıktı.
Normalde bu tarz durumlar beni çok korkuturdu ama bu sefer nedense daha çok gidesim geliyordu. Ben de nefsime yenik düştüm ve etrafa ışık tuttum.
Hemen yan tarafta uzunca bir merdiven vardı. Merdivenin en tepesine kadar çıktım. Bir kapı karşıladı beni.
Kapıyı açtım ve içeri baktım.
Burası aşırı küçük bir odaydı ve sadece bir sandalye vardı. Sandalyeye oturdum.
Bu deliliği yapmak aklıma nereden geldi bilmiyordum ama buraya kadar gelmiştim işte.
Feneri kapattım, parlaklığı en kısığa aldım ve reels izlemeye başladım.
Yaklaşık on dakika kadar sonra mesaj kutum dolu gözüküyordu. Hemen mesajlara girdim.
@gökhan_demirr.: Leyla neredesin? Tüm okulu aradım, hiçbir yerde yoksun.
Leyla: Sen niye beni arıyorsun ki?
@gökhan_demirr.: Hoca meğerse gecikmiş, sınıfa geldi, herkesi çağırın dedi. Herkes geldi sınıfa, sen yoksun. Ben de dedim hocam Leyla yok, gidip bakayım mı? Hoca da tamam dedi. Bakmadığım yer kalmadı, neredesin?
Leyla: Tam olarak bilmiyorum. Merdivenlerden en üst kata çıktım, orada bir yere girdim. Ama geliyorum şimdi.
@gökhan_demirr.: Kızım, sen deli misin? En üst iki kat kullanım dışı diye ışıkları falan kapalı oraların. Senin daha yeni geldiğin okulda ne işin var oralarda ya? Kafayı yiyeceğim şimdi.
Leyla: Ne bileyim ben ya? Anlatan olmadı, kusura bakma. Bekle, geliyorum şimdi.
@gökhan_demirr.: Sakın yerinden kıpırdama. Nerede olduğunu tarif et, ben gelirim. Zaten oralar inşaat alanına dönmüş. Bir yerine çivi falan girer ya da tahtaya takılır, düşer bayılırsın falan. Sakın gelme. Neredesin, tarif et?
Leyla: İyi tamam. En üst kata girdim, biraz yürüdüm, sağ tarafta bi kapıdan girdim. Merdivenler vardı odanın içinde, oradan çıktım. Karşıma bi kapı çıktı, oraya girdim. Şu an oradayım.
@gökhan_demirr.: Tamam, dur, geliyorum. Ama sen de harbi salaksın ya. İnsanda hiç korku olmaz mı? Ne işin var okulun en tenha köşelerinde? Kim dedi sana oralara kadar git diye?
Leyla: Daha uzatacak mısın?
@gökhan_demirr.: Evet, uzatacağım. Aklın varsa bi daha da en üst iki katta gezme.
Leyla: 👍🏻
Leyla: Gökhan.
@gökhan_demirr.: He.
Leyla: Senin vereceğin cevabı ben...
Leyla: Neyse.
Leyla: Şarjım 3 ve telefon kapanacak.
@gökhan_demirr.: Of, bi işin de düzgün olsa ya.
@gökhan_demirr.: Neyse, sen kapat telefonunu. Bi şey olursa yazarım.
Leyla: 👍🏻👍🏻