ÜÇÜNCÜ MÜHÜR

19 Kasım – Saat 15.05
Adrien, avucundaki pirinç madalyonu inceliyordu.
Üç iç içe geçmiş halka.
Ortalarında küçük bir haç.
Sembolün Moreau'nun cesedinin yanında bulunan kitapla aynı olması tesadüf olamazdı.
Madalyonu masanın üzerine bıraktı ve kilisenin kapısına yöneldi. Clara çoktan gitmişti. Dışarıdaki sokakta birkaç insan yürüyordu ama genç kadından hiçbir iz yoktu.
Kapının önünde durup etrafına baktı.
“Clara...”
Cevap veren olmadı.
İçeri döndüğünde madalyonun altına sıkıştırılmış küçük bir kâğıt fark etti.
Az önce orada olmadığına emindi.
Kâğıdı aldı.
Üzerinde aceleyle yazılmış bir adres vardı.
Rue des Ormes, 14.
Altında ise şu cümle:
Beni aramayın. Eğer gerçeği öğrenmek istiyorsanız, önce terk edilmiş evi bulun.
Adrien kâğıdı cebine koydu.
Rue des Ormes...
Bu sokağı biliyordu. Kasabanın eski kuzey mahallesinde, yıllardır boş duran birkaç evin bulunduğu bir yerdi.
Ancak orada ne bulacağını bilmiyordu.

Saat 15.40 – Karakol
Gabriel, Clara'nın adını araştırmak için Julien'e talimat vermişti.
“Clara'nın soyadını öğrenmeden bu odadan çıkmanı istemiyorum.”
Julien dosyaları karıştırdı.
“Peder Valcourt'un anlattığına göre kadın kendisini yalnızca Clara olarak tanıtmış.”
“Biliyorum. Vakfın eski kayıtlarında bu isimle eşleşen birini bul.”
“On iki yıl önceki kayıtlar mı?”
“Daha eskileri de.”
Arka sırada, diğerlerinden biraz uzakta duran küçük bir kız dikkatini çekmişti.
Fotoğrafı büyüteçle inceledi.
Kızın boynunda bir madalyon vardı.
Üç halka.
Ortalarında küçük bir haç.
Gabriel fotoğrafı masaya bıraktı.
“Julien!”
Genç memur yeniden kapıda belirdi.
“Efendim?”
“Bu fotoğrafın orijinalini bulmanı istiyorum. Özellikle çocukların isimlerinin yazılı olduğu arka yüzünü.”
“Emredersiniz.”
Gabriel durdu.
“Bir de peder Valcourt'un bugün kimlerle görüştüğünü öğren.”
Julien şaşkınlıkla baktı.
“Pederden hâlâ şüpheleniyor musunuz?”
Gabriel cevap vermedi.
Çünkü artık şüphelendiği şey Adrien'in katil olup olmadığı değildi.
Birilerinin, Adrien'in geçmişte bilmediği bir gerçeği bildiğinden emindi.

Saat 17.20 – Rue des Ormes
Adrien, eski sokağa geldiğinde hava kararmaya başlamıştı.
On dördüncü numaralı ev, diğerlerinden farklı görünüyordu.
Pencereleri tahtalarla kapatılmış, bahçe kapısı paslanmıştı. Duvarları sarmaşıklarla örtülmüştü. Evin önündeki küçük bahçede yabani otlardan başka hiçbir şey yoktu.
Adrien kapıyı itti.
Gıcırtıyla açıldı.
“Kimse var mı?”
Sessizlik.
Evin içine girdiğinde ağır bir toz kokusu hissetti.
Salonun ortasında eski bir masa, duvarın yanında devrilmiş bir sandalye vardı. Şöminenin üzerindeki saat yıllardır durmuş gibiydi.
Adrien cebinden kâğıdı çıkardı.
Adres doğruydu.
Fakat Clara'nın burada ne aradığını anlayamıyordu.
Koridorun sonundaki kapı aralıktı.
Kapıyı açtığında küçük bir çocuk odasıyla karşılaştı.
Duvarlarda solmuş çiçek desenleri vardı. Yerde kırılmış oyuncaklar, köşede ise eski bir bebek duruyordu.
İlk fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta üç kadın ve beş çocuk bulunuyordu.
Arkadaki kadınlardan biri, gazete kupüründeki Amélie'nin annesine benziyordu.
Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.
3 Eylül 2014.
Adrien diğer fotoğrafları da inceledi.
Sonuncusunda küçük Amélie tek başına duruyordu.
Ancak fotoğrafın kenarına kırmızı kalemle bir işaret çizilmişti.
Üç halka.
Adrien'in yüzü gerildi.
Kutudaki küçük defteri açtı.
İlk sayfada çocukça bir yazıyla şu cümle bulunuyordu:
Annem bana burada kimseye güvenmememi söyledi.
Adrien sayfayı çevirdi.
Bugün yine o adam geldi. Beni görmediğini sanıyor ama ben onu gördüm.
Bir başka sayfa.
Bana adımı söylemememi söylediler.
Adrien'in parmakları sayfanın üzerinde durdu.
Son sayfaya geldiğinde nefesi kesildi.
Yazı diğerlerinden daha düzensizdi.
Eğer bir gün beni bulamazsanız, beni aramayın. Çünkü onlar beni zaten buldu.
Defter Adrien'in ellerinden neredeyse kayacaktı.
Tam o sırada üst kattan bir ses geldi.
“Kim var orada?”
Cevap yoktu.
Defteri kutuya bıraktı ve koridora çıktı.
Merdivenlerin başında karanlık bir gölge vardı.
Adrien birkaç adım ilerledi.
“Ben kilisenin papazıyım. Korkmanıza gerek yok.”
Gölge hareket etti.
Ardından üst kattaki kapılardan biri yavaşça kapandı.
Adrien merdivenlere yöneldi.
Ancak ilk basamağa ayağını koyduğu sırada arkasındaki giriş kapısının kapandığını duydu.
Geri döndü.
Ev artık tamamen sessizdi.
Ve içeride yalnız değildi.

Saat 18.05
Gabriel, karakoldaki telefonun başında bekliyordu.
Julien sonunda arşivden dönmüştü.
Elinde eski bir dosya vardı.
“Komiserim, buldum.”
Gabriel dosyayı aldı.
“Clara mı?”
“Hayır. Vakfın çocuk kayıtları.”
Gabriel sayfaları çevirdi.
Çocukların isimleri, doğum tarihleri, aile bilgileri...
Bazı satırların üzeri siyah mürekkeple çizilmişti.
“Bunlar neden silinmiş?”
Altındaki kayıt bölümünde şu yazıyordu:
17 Kasım – Kurumdan ayrıldı.
Gabriel kaşlarını çattı.
“Kayboldu denilen gün mü?”
“Evet.”
“Kim teslim almış?”
Julien sayfayı çevirdi.
İmza bölümü yırtılmıştı.
Gabriel sandalyesinden kalktı.
“Bu dosyanın tamamını incele. Bir de vakfın eski çalışanlarını bul.”
“Bir isim daha var.”
Gabriel durdu.
Julien başka bir belge uzattı.
Vakıfta gönüllü olarak çalışanlardan biri, on iki yıl önce kasabadan ayrılmış. Ancak geçen ay yeniden Saint-Veyre'ye dönmüş.”
“Kim?”
Julien belgeyi masaya koydu.
Clara.
Gabriel'in bakışları sertleşti.
“Soyadı?”
Julien başını kaldırdı.
“Henüz bulamadım.”
Gabriel ceketini aldı.
“Peder Valcourt nerede?”
“Bilmiyorum. Kilisededir herhalde.”
Gabriel kapıya yöneldi.
“Umarım öyledir.”
Saat 18.17 – Rue des Ormes, 14
Adrien merdivenlerin başında durdu.
Evin içerisindeki sessizlik artık huzursuz ediciydi.
“Kim var orada?”
Bu kez yukarıdan bir ses geldi.
“Geç kaldınız, peder.”
Adrien'in yüzü gerildi.
Ses bir erkeğe aitti. Sakin, alçak ve oldukça yakındı.
“Ortaya çıkın.”
Merdivenlerin üstündeki karanlıkta bir gölge belirdi. Uzun boylu bir adamın silueti seçiliyordu. Yüzü görünmüyordu.
“Amélie'yi hatırlıyorsunuz, değil mi?”
Adrien cevap vermedi.
Adam devam etti.
“Öyleyse yanlış kişiye soruyorsunuz.”
Adrien bir adım attı.
“Sen kimsin?”
Adam kısa bir kahkaha attı.
“İnsanlar her zaman yanlış soruyu soruyor.”
Ardından merdivenlerin üstündeki kapılardan biri açıldı.
Adam ortadan kayboldu.
Adrien hızla yukarı çıktı. Koridorun sonundaki odaya girdiğinde açık bir pencereyle karşılaştı. Dışarıda yalnızca karanlık bahçe ve rüzgârın hareket ettirdiği ağaç dalları vardı.
Pencerenin önünde küçük bir zarf duruyordu.
Adrien zarfı açtı.
İçerisinde tek bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta kendisi bulunuyordu.
On iki yıl önce.
Saint-Pierre Kilisesi'nin önünde, genç bir kadınla konuşurken çekilmişti.
Kadının yüzü fotoğrafta çizilerek silinmişti.
Arkasına ise şu cümle yazılmıştı:
Hatırlamadığınız şeyler, hatırladıklarınızdan çok daha tehlikelidir.
Adrien fotoğrafı cebine koydu.
Artık bu işin yalnızca Moreau cinayetiyle ilgili olmadığını biliyordu.
Birileri onu geçmişine götürmeye çalışıyordu.
Ama neden?
Saat 18.45 – Saint-Veyre Karakolu
Gabriel'in arabası kilisenin önünde durdu.
Komiser kapıyı açıp hızla içeri girdi.
“Peder Valcourt burada mı?”
Madame Isabelle telaşla ayağa kalktı.
“Hayır, komiser. Öğleden sonra dışarı çıktı. Henüz dönmedi.”
“Ne zaman çıktı?”
“Beş civarında.”
“Yanında biri var mıydı?”
“Hayır.”
Gabriel cebinden küçük not defterini çıkardı.
“Son günlerde kendisini ziyaret eden genç bir kadın oldu mu?”
“Bugün. Öğleden sonra.”
“Adı Clara mıydı?”
Kadın şaşkınlıkla komiserin yüzüne baktı.
“Bunu nereden biliyorsunuz?”
Gabriel'in çenesi gerildi.
“Ne konuştular?”
“Bilmiyorum. Ama kadın gittikten sonra peder oldukça huzursuz görünüyordu.”
Gabriel arkasını döndü.
“Julien!”
Genç memur kapıda belirdi.
“Efendim?”
“Peder Valcourt'u bulmamız gerekiyor.”

Saat 19.10 – Rue des Ormes
Adrien evden çıktığında sokak tamamen kararmıştı.
Yağmur yeniden başlamıştı.
Elindeki küçük defteri paltosunun içine yerleştirmiş, fotoğrafı da cebinde saklıyordu.
Sokağın başına geldiğinde karşı kaldırımda bir kadın gördü.
Siyah paltolu, başı hafifçe öne eğilmişti.
Adrien onu tanıdı.
Clara.
“Bekleyin!”
Kadın yürümeye devam etti.
Adrien arkasından seslendi.
“Clara!”
Bu kez kadın durdu.
Yavaşça döndü.
“Oraya gitmemenizi söylemiştim.”
“Bana neden orayı gösterdiniz?”
Clara etrafına bakındı.
“Çünkü başka kimseye güvenemiyorum.”
“Amélie nerede?”
Kadının gözleri doldu.
“Bilmiyorum.”
“Onu son görenlerden biri siz miydiniz?”
Clara başını eğdi.
“Peder, bazı şeyleri bilmemek insanı suçsuz yapmaz.”
Adrien ona yaklaştı.
“Bana ne olduğunu anlatın.”
On iki yıl önce o binada yalnızca çocuklar yaşamıyordu. Oraya gelen yetişkinler de vardı. Saygın insanlar... Yardımsever insanlar... Herkesin önünde çocuklara yardım ettiklerini söylüyorlardı.”
“Peki gerçekte?”
Clara cevap vermedi.
Birkaç saniye sonra fısıldadı:
“Çocukların bazıları ailelerine gönderilmedi. Bazılarının kayıtları değiştirildi. Bazılarının isimleri tamamen silindi.”
Adrien'in yüzü soldu.
“Kim yaptı bunu?”
Clara gözlerini kaldırdı.
“Bunu öğrenirseniz, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
Tam o sırada sokağın diğer ucunda bir araba farı belirdi.
Clara'nın yüzündeki ifade değişti.
“Gitmem gerekiyor.”
“Bekleyin!”
Kadın Adrien'in kolunu tuttu.
“Beni aramayın. Bir daha da o eve gitmeyin.”
“Clara!”
Kadın uzaklaşırken son kez arkasına döndü.
“Ve peder... Moreau'nun öldürülmesine üzülmeyin demiyorum. Ama onun tek suçlu olduğunu da düşünmeyin.”
Ardından karanlık sokağın içinde kayboldu.

Saat 20.00 – Saint-Pierre Kilisesi
Gabriel, Adrien'i kilisede buldu.
Papazın yüzü solgundu. Paltosu hâlâ ıslaktı.
“Peder, nereden geliyorsunuz?”
Adrien bir an duraksadı.
“Kasabanın kuzeyinden.”
“Rue des Ormes'ten mi?”
Adrien'in gözleri komiserin yüzüne yerleşti.
“Beni mi takip ettiniz?”
“Hayır. Ama sizi bulmaya çalışıyordum.”
Gabriel masaya bir fotoğraf bıraktı.
“Bu kadını tanıyor musunuz?”
Adrien fotoğrafa baktı.
Clara'ydı.
Evet.”
“Adını biliyor musunuz?”
“Clara.”
“Soyadını?”
“Bana söylemedi.”
Gabriel başını hafifçe salladı.
“Peder, bu kadın on iki yıl önce kaybolan Amélie Bellamy'nin dosyasında adı geçen kişilerden biri.”
Adrien şaşkınlıkla baktı.
“Ne?”
“Vakıfta çalışmış. Ancak dosyadaki bazı kayıtlar silinmiş.”
Adrien bir süre sustu.
Sonra cebinden fotoğrafı çıkardı.
“Bunu bugün buldum.”
“Peder, bu fotoğrafın arkasında ne yazıyor?”
Adrien fotoğrafı çevirdi.
Gabriel yazıyı okudu.
Hatırlamadığınız şeyler, hatırladıklarınızdan çok daha tehlikelidir.
Komiserin bakışları Adrien'e döndü.
“Size bir şey söylemem gerekiyor.”
“Nedir?”
Gabriel sesini alçalttı.
“Moreau'nun cesedinin yanında bulunan kitapta, bir sonraki kurbanla ilgili bir not vardı.”
Adrien dikkatle dinledi.
“Ne yazıyordu?”
Gabriel cebinden kâğıdı çıkardı.
Bir sonraki günahkâr, kendi evinde uyuyor.
Adrien'in yüzü gerildi.
“Bir sonraki cinayet mi?”
“Büyük ihtimalle.”
“Peki kim?”
Gabriel başını iki yana salladı.
“Bilmiyoruz.”
Adrien gözlerini yere indirdi.
Bir süre sonra sessizce konuştu:
“Komiser, bence bu cinayetlerin arkasındaki kişi yalnızca insanları cezalandırmıyor.”
Gabriel kaşlarını çattı.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Adrien ona baktı.
“Bir şeyleri hatırlatmaya çalışıyor.”

Saat 23.30 – Bilinmeyen bir yer
Eski duvar saatinin tik takları odanın sessizliğini bölüyordu.
Masada üç eşya bulunuyordu.
Bir fotoğraf.
Pirinç bir madalyon.
Ve siyah deri kaplı kitap.
Kitap açıldı.
İlk sayfada Étienne Moreau'nun adı vardı.
İsmin karşısında küçük bir işaret bulunuyordu.
Sonraki sayfa çevrildi.
Bu sayfada henüz bir isim yazmıyordu.
Fotoğrafta üç kişi bulunuyordu.
Yüzlerden biri siyah mürekkeple karalanmıştı.
Diğer ikisi ise hâlâ görünüyordu.
Fotoğrafın altında bir cümle vardı:
Birinci günahın bedeli kanla ödendi. İkinci günahın bedeli ise korkuyla ödenecek.
Kalem alındı.
Sayfanın en altına üç kelime yazıldı:
Henüz sırası değil.
Kitap kapandı.
Fakat odadaki kişi masadan ayrılmadan önce küçük bir çekmeceyi açtı.
İçinden eski bir çocuk çizimi çıkardı.
Çizimde bir kilise, üç insan ve kırmızı renkle çizilmiş küçük bir ev vardı.
Çizimin arkasında çocuk el yazısıyla şu cümle yazıyordu:
Peder Adrien bana onun geri geleceğini söyledi.
Uzun bir sessizlik oldu.
Ardından karanlıkta bir ses duyuldu:
“Hayır, küçük kızım.”
Bir el çizimin üzerini örttü.
“Bu kez o seni bulamayacak.”
Ve Saint-Veyre'de saatler, yaklaşan ikinci kefaret için işlemeye devam etti.