MAHZEN

Aynı saatlerde, Saint-Veyre'nin çok uzağında olmayan, yeri bilinmeyen eski bir mahzende Henri Vasseur gözlerini açtı.
Başını kaldırmak istediğinde boynundaki ağrı buna engel oldu.
Ne kadar zamandır orada olduğunu bilmiyordu.
Duvarlardaki nem, taş zemine kadar ilerlemişti. Tavandan damlayan sular, yerdeki küçük bir çukurda birikiyordu.
Mahzenin ortasında ağır bir masa vardı.
Masanın üzerinde üç mum, bir kadeh su ve siyah deri kaplı bir kitap duruyordu.
Henri'nin elleri önündeki demir halkalara bağlıydı.
Karanlıktan ayak sesleri yükseldi.
Birisi merdivenlerden aşağı iniyordu.
Yabancı, elinde küçük bir kandille ortaya çıktı.
Üzerinde siyah bir ceket, koyu renk pantolon ve uzun bir pelerin vardı. Eldivenlerini çıkarmadan masanın yanına geldi.
Kadehi aldı.
Henri'ye uzatmadı.
Önce bir süre yüzüne baktı.
“Uyandınız.”
Henri başını kaldırdı.
“Beni buradan çıkar.”
Yabancı kadehi masaya bıraktı.
“Daha önce de istemiştiniz.”
Lütfen...”
“Benden merhamet mi bekliyorsunuz?”
Henri cevap vermedi.
Yabancı sandalyeyi çekerek karşısına oturdu.
“İnsanların merhametini satın alabileceğinizi düşünüyordunuz. Yanılıyor muyum?”
“Ben zengin bir adamım. Sana para verebilirim.”
Yabancı başını hafifçe eğdi.
“Ne kadar?”
“Ne istersen.”
“Peki bir çocuğun hayatı kaç altın eder, Bay Vasseur?”
Henri gözlerini kapattı.
Yabancı devam etti:
“Bir annenin gözyaşları? Bir babanın çaresizliği? Bir çocuğun bütün hayatı boyunca taşıyacağı korku?”
“Benimle alay etme.”
“Alay etmiyorum.”
Yabancı masadaki kitabı açtı.
“Yalnızca sizin kullandığınız ölçüleri öğrenmeye çalışıyorum.”
Yabancı, kitabın arasından eski bir belge çıkardı.
Kâğıdın üzerinde Henri'nin imzası bulunuyordu.
“Bunu tanıyor musunuz?”
Henri başını çevirdi.
“Hayır.”
Yabancı belgeyi kandilin ışığına tuttu.
“17 Kasım 1672.”
Henri'nin bakışları değişti.
“Bu bir teslim belgesi.”
“Evet.”
Çocukların başka bir aileye verilmesi için hazırlanmış.”
“Peki aileleri çocuklarını geri istediğinde ne yaptınız?”
Henri sustu.
Yabancı bir başka belge çıkardı.
“Margot Bellamy'nin dilekçesi.”
Henri gözlerini kapattı.
“Onu tanımıyorum.”
“Yalan.”
“Yeter!”
Kadın size üç mektup yazmış.”
Yabancı mektupları masaya sıraladı.
“İlkinde kızını istemiş. İkincisinde yalvarmış. Üçüncüsünde ise sizi tehdit etmiş.”
Henri'nin nefesi ağırlaştı.
“Ne yazmış biliyor musunuz?”
Yabancı kâğıdı açtı.
“Eğer kızıma bir şey olursa, bu kasabada herkesin gerçek yüzünü göreceğini söylemiş.”
Henri'nin dudakları titredi.
“Bunları nereden buldun?”
“Geçmiş, kendisini arayanlara bir şekilde yol gösterir.”
Henri cevap vermedi.
“Amélie nereye götürüldü?”
“Bilmiyorum.”
Yabancı ayağa kalktı.
“Bugün çok fazla şey bilmiyorsunuz.”
Masadan ince bir deri kayış aldı. Henri'nin gözleri kayışa takıldı.
“Hayır...”
Yabancı kayışı masaya bıraktı.
“Bana isimleri söyleyin.”
“Bilmiyorum!”
“Öyleyse bugün hatırlamanıza yardımcı olacağız.”
Yabancı kandili biraz geriye çekti.
Ardından Henri'nin karşısına geçti.
“Size bir şey söyleyeyim, Bay Vasseur. Benim için önemli olan acı çekmeniz değil.”
Henri güçlükle yutkundu.
“Öyleyse neden buradayım?”
“Çünkü yıllardır başkalarının acılarını görmezden geldiniz. Şimdi ilk kez kendi sessizliğinizle baş başasınız.”

Aynı gün – Saat 16.40

Gabriel Laurent, Marguerite Dumas'ın evinden ayrıldıktan sonra karakola dönmüştü.
Julien, masanın üzerinde bekleyen yeni belgeleri gösterdi.
“Komiserim, Henri Vasseur'un malikanesinden haber geldi.”
Gabriel paltosunu çıkardı.
“Ne olmuş?”
“Malikanenin hizmetçisi sabah saatlerinde evden ayrıldığını söylemiş. Ancak öğleden sonra geri dönmemiş.”
Nasıl yani?”
“Vasseur ortada yok.”
Gabriel birkaç saniye sessiz kaldı.
“En son kim görmüş?”
“Sabah evine gelen muhafızlar. Daha sonra kimse görmemiş.”
Gabriel masaya yaklaştı.
“Malikaneyi aradınız mı?”
“Evet. Çalışma odasında kırılmış bir fener ve birkaç iz bulduk.”
“Ceset?”
“Yok.”
Gabriel pencereden dışarı baktı.
Öldürülmemiş.”
Julien şaşırdı.
“Nereden biliyorsunuz?”
“Çünkü bu adamın ölümünü isteseydi, cesedini orada bırakırdı.”
“Öyleyse kaçırılmış olabilir mi?”
Gabriel cevap vermedi.
Masadaki siyah kumaş parçasını eline aldı.
“Bu kumaşın nereden geldiğini bul.”
Julien çıktıktan sonra Gabriel, Moreau cinayetinin dosyasını açtı.
İki adam.
İki farklı hayat.
Ortak bir geçmiş.
Fakat katilin onları nasıl seçtiğini hâlâ anlayamıyordu.
Üstelik bir şey daha vardı.
Her iki adam da son günlerinde kiliseye gitmişti.
Gabriel, Adrien Valcourt'un isminin bulunduğu sayfaya baktı.
Sonra dosyayı kapattı.
“Bu kasabada herkes bir şey saklıyor.”

Mahzende mumlar yeniden değiştirilmişti.
Henri'nin önünde artık eski bir defter duruyordu.
Yabancı karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Bu kez daha açık konuşacağız.”
Henri başını kaldırdı.
“Beni öldürmeyecek misin?”
“Henüz değil.”
“Benden ne istiyorsun?”
“Vakıfta çalışan diğer kişilerin isimlerini.”
Henri gözlerini kaçırdı.
Yabancı defterden bir sayfa çevirdi.
“Moreau'nun adı var. Sizin adınız var. Bir de üçüncü bir imza.”
Henri'nin yüzü gerildi.
“Onu nereden buldun?”
“Demek tanıyorsunuz.”
Henri sustu.
Yabancı masaya eğildi.
“İsmini söyleyin.”
“Hayır.”
“Bay Vasseur...”
“Hayır dedim!”
Yabancı uzun süre ona baktı.
Sonra masanın üzerinden küçük bir kumaş parçası aldı.
Bu kez kumaşın üzerinde eski bir arma bulunuyordu.
Üç halka.
Henri'nin yüzü bembeyaz kesildi.
“Bu...”
“Tanıdık geldi mi?”
Henri cevap veremedi.
Yabancı kumaşı önüne bıraktı.
“Bunu yıllarca sakladınız.”
“Onu nereden aldın?”
“Bazen bir eşya, sahibinden daha uzun yaşar.”
Henri'nin gözleri doldu.
“Beni bırak.”
Yabancı başını salladı.
“Henüz işimiz bitmedi.”
Bir süre sonra Henri konuşmaya başladı.
“Vakıfta yalnızca biz yoktuk.”
Yabancı kalemini eline aldı.
“Devam edin.”
“Moreau parayı sağlıyordu. Ben kayıtları düzenliyordum. Ama kararları veren başka biriydi.”
“Kim?”
Henri gözlerini kapattı.
“Onun adını söyleyemem.”
Bir kez daha soracağım.”
Henri'nin sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“Bu kasabada herkes onun önünde eğilirdi.”
Yabancı bekledi.
“Soylular bile.”
“Peki çocukları neden seçiyordu?”
Henri başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
“Yalan.”
“Yemin ederim bilmiyorum!”
Yabancı defterine bir not düştü.
Ardından kitabı kapattı.
“Öyleyse öğrenmek zorunda kalacağız.”
Henri'nin karşısında duran yabancı, masaya yeni bir belge bıraktı.
Bu kez üzerinde bir çocuk çizimi vardı.
Çizimde küçük bir kız, büyük bir evin önünde duruyordu.
Evin penceresinde bir kadın görünüyordu.
Henri çizimi görünce gözlerini kapattı.
“Bunu nereden buldun?”
Yabancı cevap vermedi.
“Bana bunu gösterme.”
“Çocukların çizdikleri şeyleri neden bu kadar çok sakladınız?”
Henri ağlamaya başladı.
“Ben bir canavar değilim.”
Yabancı ona yaklaştı.
“Bunu kendinize söylemek için kaç yıl harcadınız?”
“Ben yalnızca emirleri yerine getirdim.”
“İşte asıl sorun bu.”
Yabancı masanın üzerindeki kandili aldı.
“İnsanlar bazen kötülük yapmak için kötü olmak zorunda değildir. Bazen yalnızca doğru olanı yapmamayı seçerler.”
Henri başını eğdi.
“Bana ne yapacaksın?”
Yabancı bir süre cevap vermedi.
Sonra mahzenin diğer ucundaki taş duvara doğru yürüdü.
Duvarın önünde eski, demir kaplı bir sandık vardı.
Sandığı açtı.
İçinden küçük bir kitap çıkardı.
Kitabın kapağı siyah deriydi.
Açıp ilk sayfasını çevirdi.
Orada Henri'nin ismi yazılıydı.
Altında şu cümle bulunuyordu:
Bir çocuğun geleceğini çalan adam, kendi geçmişinden kaçamaz.
Yabancı kitabı kapattı.
“Yarın yeniden konuşacağız, Bay Vasseur.”
Henri başını kaldırdı.
“Ya konuşmazsam?”
Yabancı kandili masaya bıraktı.
“Öyleyse sizin yerinize konuşacak birini bulmam gerekecek.”
“Kim?”
Yabancı cevap vermedi.
Merdivenlere yöneldi.
Henri arkasından bağırdı.
“Kim olduğunu söyle!”
Yabancı son basamakta durdu.
Başını çevirmeden konuştu:
“Amélie'nin annesi.”
Henri'nin yüzü bir anda değişti.
“Margot öldü!”
Yabancı yavaşça başını çevirdi.
“Bundan emin misiniz?”
Kapı kapandı.
Henri karanlıkta tek başına kaldı.
Uzun süre hareket edemedi.
Çünkü yıllardır kendisine anlatılan bir hikâyenin doğru olmayabileceğini ilk kez düşünüyordu.
Ve bu düşünce, mahzendeki bütün zincirlerden daha ağırdı.