GÜNAHKÂR

Gabriel parmaklarını sayfanın üzerinde gezdirdi.

Bu bir cinayetten fazlasıydı.
Birisi, insanları öldürmeden önce onların hayatlarını, geçmişlerini ve günahlarını inceliyor; ardından kendisini yargıç yerine koyuyordu.
Peki ama neden?
Çekmeceden büyüteç çıkardı. Kitabın kapağını, sayfalarını ve dikişlerini dikkatle inceledi. Herhangi bir parmak izi bulamadı. Deri kapak eskiydi. Sayfaların kenarları sararmış, bazı bölümleri nemden zarar görmüştü.
Kitabın son sayfasına geldiğinde durdu.
Orada, diğerlerinden farklı olarak, katlanmış küçük bir kâğıt vardı.
Gabriel kâğıdı dikkatlice çıkardı.
Açtı.
İçinde yalnızca tek bir cümle yazıyordu.
Bir sonraki günahkâr, kendi evinde uyuyor.
Gabriel cümleyi iki kez okudu.
Ardından kâğıdın arkasını çevirdi.
Boştu.
İsim yoktu.
Tarih yoktu.
Herhangi bir işaret de bulunmuyordu.
Sadece o cümle.
“Lanet olsun...” diye mırıldandı.
Kapının ardından genç memur Julien'in sesi duyuldu.
“Komiserim?”
“Gir.”
Julien içeri girdiğinde Gabriel hâlâ kâğıda bakıyordu.
“Yeni bir şey mi buldunuz?”
Gabriel kâğıdı ona uzattı.
Julien okuduğunda yüzündeki ifade değişti.
“Bir sonraki kurbanı mı kastediyor?”
“Öyle görünüyor.”
“Peki kim?”
Gabriel gözlerini kaldırdı.
“Bilmiyorum.”
“Kasabada yüzlerce insan var.”
“Ve katil bunlardan birini çoktan seçmiş olabilir.”
Julien yutkundu.
“Onu nasıl bulacağız?”
Gabriel cevap vermedi.
Pencereye yürüdü
Dışarıda hava yeniden kararmaya başlamıştı. Saint-Veyre'nin dar sokaklarında lambalar birer birer yanıyordu.
Bir an için kasabanın bütün evlerine baktı.
Her pencerenin ardında bir hayat vardı.
Bir aile.
Bir sır.
Belki de bir günah.
“Bütün kasabayı araştıracağız,” dedi sonunda. “Ama önce şu kitabın nereden geldiğini bulmamız gerekiyor.”
Julien başını salladı.
Gabriel kâğıdı yeniden katladı ve cebine koydu.
O sırada henüz bilmediği bir şey vardı.
Bu cümle yalnızca bir tehdit değildi.
Birinin kapısına bırakılmış son uyarıydı.
Ve Saint-Veyre'de birileri, o gece de huzur içinde uyuyamayacaktı.

Aynı gece, kasabanın biraz dışında, pencereleri yıllardır açılmamış eski bir evin içinde bir mum yanıyordu.
Masada açık duran siyah deri kaplı bir defter vardı.
Sayfaların birinde Étienne Moreau'nun adı yazılıydı.
İsmin karşısına küçük bir çizgi çekilmişti.
Ardından defterin diğer sayfası çevrildi.
Henüz hiçbir isim yazılmamıştı.
Yalnızca sayfanın en üstünde tek bir başlık bulunuyordu:
SIRADAKİ GÜNAHKÂR.
Mumun alevi titredi.
Karanlıkta bir sandalye hafifçe gıcırdadı.
Bir el, masanın üzerindeki kalemi aldı.
Fakat sayfaya hiçbir şey yazmadı.
Çünkü bazı günahkârların isimleri kâğıda geçirilmeden önce, onların ne kadar ileri gidebileceğini görmek gerekiyordu.
Defter kapandı.
Ve karanlık yeniden sessizliğe gömüldü

Saint-Pierre Kilisesi'nde Adrien Valcourt, gece duasını bitirmek üzereydi.
Son mumu söndürmeden önce sunağın önünde durdu.
Günün başından beri Moreau'nun ölümünü düşünüyordu.
Bir insanın bu kadar korkunç bir şekilde öldürülmesi...
Bunun ardında nasıl bir nefret olabilirdi?
Ellerini birleştirdi.

Tanrım, bu kasabayı kötülükten koru.”
Tam o sırada kilisenin kapısına üç kez vuruldu.
Adrien başını kaldırdı.
“Kim var?”
Cevap gelmedi.
Kapıya doğru yürüdü ve ağır ahşap kanadı araladı.
Dışarıda kimse yoktu.
Yalnızca taş zeminin üzerinde, yağmurdan ıslanmış küçük bir zarf duruyordu.
Adrien eğilip zarfı aldı.
Üzerinde kendi adı yazıyordu.
Peder Adrien Valcourt.
Kaşları hafifçe çatıldı.
Zarfı açtı.
İçinden tek bir cümle çıktı.
Herkes günahlarını size anlatıyor, peder. Peki ya sizin bilmedikleriniz?
Adrien uzun süre kâğıda baktı.
Sonra başını kaldırıp karanlık sokağı inceledi.
Kimse yoktu.
Ancak uzakta, sokak lambasının ışığının bittiği noktada bir gölge hareket etmiş gibi göründü.
Adrien kapıyı yavaşça kapattı.
Elindeki kâğıda yeniden baktı.
İlk kez, Saint-Veyre'de yaşananların yalnızca bir cinayet soruşturmasından ibaret olmayabileceğini düşündü.
Çünkü katil, artık kilisenin kapısına kadar gelmişti.
Adrien, elindeki kâğıdı bir süre daha inceledi.
Kâğıdın üzerinde yalnızca tek bir cümle vardı.
Herkes günahlarını size anlatıyor, peder. Peki ya sizin bilmedikleriniz?
Bu bir tehdit miydi?
Yoksa kendisine yöneltilmiş tuhaf bir soru mu?
Adrien kâğıdı ters çevirdi. Arka yüzü tamamen boştu. Üzerinde herhangi bir mühür, imza ya da işaret bulunmuyordu.
Kapıyı yeniden açıp dışarı çıktı.
Sokak sessizdi. Yağmurdan ıslanmış taşların üzerinde ay ışığı parlıyordu. Kilisenin karşısındaki eski evin penceresinde bir perde hafifçe hareket etti. Adrien birkaç saniye oraya baktı.
Sonra kapının önündeki taş zeminde küçük bir ayrıntı fark etti.
Çamurun üzerinde bir ayak izi vardı.
Oldukça derin.
Sanki o kişi kapının önünde uzun süre beklemişti.
Adrien eğildi. Ayak izinin yanında, taşın üzerine sıkıştırılmış küçük bir siyah iplik parçası duruyordu.
İpliği aldı.
Bir süre avucunda tuttu.
Ardından içeri döndü ve kapıyı kilitledi.
O gece duasını tamamlayamadı.