GÜNAH

Dışarıda yağmur şiddetlenmişti.
Akşam olduğunda Saint-Veyre'nin sokakları boşalmıştı.
Étienne Moreau evine dönmek üzere dükkânından ayrıldı. Yanında taşıdığı küçük fenerin ışığı, taş duvarların üzerinde titriyordu.
Eski değirmenin yakınındaki dar yola geldiğinde arkasında bir ses duydu.
“Bay Moreau.”
Durdu.
Arkasını döndüğünde birkaç adım ötede duran kapüşonlu bir yabancı gördü.
“Beni mi çağırdınız?”
Yabancı cevap vermedi.
Moreau fenerini kaldırdı.
Adamın yüzü gerildi.
“Bu sizi ilgilendirmez.”
“Günah çıkarmışsınız.”
Moreau'nun gözleri kısıldı.
“Beni nereden tanıyorsunuz?”
“Bir adamın evini aldınız. Ardından o adam öldü.”
“Ben kimseyi öldürmedim.”
“Bunu söylemek sizi rahatlatıyor mu?”
Moreau bir adım geri çekildi.
“Yolumdan çekilin.”
Yabancı başını hafifçe eğdi.
“Peki ya küçük kız?”
Moreau'nun yüzündeki renk çekildi.
“Hangi kız?”
“İnsanların hayatını mahvederken de böyle mi konuşuyordunuz?”
“Benden ne istiyorsunuz?”
“Hatırlamanızı.”
“Neyi?”
“Bir çocuğun gözlerindeki korkuyu.”
Moreau arkasını döndü. Kaçmak istedi.
Fakat yabancının son sözleri onu olduğu yerde durdurdu.
“İnsanların ölmesi için her zaman ellerini kirletmen gerekmez, Bay Moreau.”
Bir süre sonra dar sokak yeniden sessizliğe gömüldü.
Yağmur yağmaya devam etti.
Ve o gece Saint-Veyre'de bir insan daha sabaha çıkamadı.