18 Kasım – Sabah 08.15

Saint-Veyre'nin üzerinde yine ağır bir sis vardı.
Komiser Gabriel Laurent, karakola girdiğinde masasında bekleyen kahvesine dokunmadı bile.
Bütün gece Moreau cinayetini düşünmüştü.
Özellikle de bulunan siyah kitapla birlikte ortaya çıkan o cümleyi.
Bir sonraki günahkâr, kendi evinde uyuyor.
Julien, elinde birkaç dosyayla içeri girdi.
“Komiserim, istediğiniz araştırmaları tamamladık.”
Gabriel başını kaldırdı.
“Anlat.”
Étienne Moreau'nun son birkaç aydaki bütün ticari işlemlerini inceledik. Oldukça fazla insanla sorun yaşamış.”
“Kaç kişi?”
“İlk incelemeye göre on yedi.”
Gabriel sandalyesine yaslandı.
“On yedi kişi. Güzel. Peki ailesi?”
“Eşi yıllar önce ölmüş. Çocuğu yok. Kasabada yakın akrabası da bulunmuyor.”
“Dün gece nereden ayrılmış?”
“Dükkânından. Saat sekiz civarında. Evine gitmek için eski değirmen yolunu kullanmış.”
“Birisi onu takip etmiş mi?”
Julien dosyayı açtı.
Henüz belirleyemedik. Ama bir tanık var.”
Gabriel doğruldu.
“Kim?”
“Kasabada yaşayan bir fırıncı. Moreau'nun arkasından yürüyen uzun boylu bir adam gördüğünü söylüyor.”
“Yüzünü görmüş mü?”
“Hayır. Kapüşonluymuş.”
Gabriel gözlerini kapattı.
Yine aynı şey.
Yüz yok.
İsim yok.
İz yok.
Sanki katil, kasabanın içinde görünmeden dolaşabiliyordu.
“Fırıncıyı buraya getirin.”
Julien çıkmak üzereyken Gabriel yeniden seslendi.
“Bir dakika.”
“Efendim?”
“Peder Valcourt'u araştırdınız mı?”
Julien şaşırdı.
“Adrien Valcourt mu?”
“Evet.”
Dün onunla konuştuk. Cinayet saatinde başka bir yerde olduğunu söylemişti.”
“Biliyorum. Yine de kontrol edin.”
Julien başını salladı.
“Emredersiniz.”

Aynı saatlerde Adrien, papaz evinin küçük çalışma odasında oturuyordu.
Önünde gece bulduğu kâğıt vardı.
Yanında ise siyah iplik parçası.
Kapı çalındığında irkildi.
“Buyurun.”
İçeri kilisenin hizmetlisi Madame Isabelle girdi.
Altmışlı yaşlarında, yıllardır Saint-Pierre Kilisesi'nde çalışan bir kadındı. Adrien'i kendi oğlu gibi severdi.
“Peder, iyi görünmüyorsunuz.”
Adrien hafifçe gülümsedi.
“Biraz uykusuzum, Isabelle.”
Kadın masanın üzerindeki kâğıdı fark etti.
“Bu nedir?”
Adrien kâğıdı ters çevirdi.
“Önemli bir şey değil.”
Isabelle ona inanmadı.
“Son günlerde kilisenin etrafında tuhaf insanlar görüyorum.”
Adrien başını kaldırdı.
“Nasıl insanlar?”
Birkaç gündür aynı adamı görüyorum. Uzun boylu. Siyah paltolu. Kilisenin karşısında durup saatlerce buraya bakıyor.”
Adrien'in parmakları masanın kenarında durdu.
“Yüzünü gördünüz mü?”
“Bir kez. Ama yüzünü tarif edemem. Çok uzaktaydı.”
“Ne zaman gördünüz?”
“Dün akşam.”
Adrien sessizleşti.
Dün akşam...
Zarfın bulunduğu gece.
Bana neden daha önce söylemediniz?”
“Önemli olduğunu düşünmemiştim.”
Adrien ayağa kalktı.
“Isabelle, bundan sonra o kişiyi görürseniz kesinlikle yanına yaklaşmayın. Hemen bana haber verin.”
Kadın başını salladı.
Kapıya yöneldiğinde Adrien yeniden seslendi.
“Isabelle?”
“Efendim?”
“Dün gece kiliseye benden başka kimse geldi mi?”
Kadın bir an düşündü.
“Hayır. En azından ben kimseyi görmedim.”
Adrien başını salladı.
Kadın odadan çıktı.
Adrien pencereye yürüdü.
Karşıdaki sokakta insanlar günlük işlerine devam ediyordu. Bir kadın çocuğunun elinden tutmuş, fırına doğru ilerliyordu. İki yaşlı adam meydanda konuşuyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Ama artık Adrien bu kasabanın eskisi gibi olmadığını hissediyordu.

Saat 11.40 – Saint-Veyre Adli Tıp Odası

Gabriel, doktorun karşısında ayakta duruyordu.
“Kesin ölüm saati?”
“Gece on ile on iki arasında.”
“Ölüm sebebi?”
Doktor raporunu kapattı.
“Göğüs bölgesindeki ağır yaralanmalar ve aşırı kan kaybı. Ancak ölümden önce uzun süre işkence gördüğü kesin.”
Gabriel'in çenesi gerildi.
Bunu ne kadar sürede yapmış olabilir?”
“Kesin bir süre söylemek mümkün değil. Fakat yaraların niteliği, kurbanın hemen öldürülmediğini gösteriyor.”
Gabriel cesedin örtüsüne baktı.
“Başka?”
Doktor bir an duraksadı.
“Bir şey daha bulduk.”
“Nedir?”
“Sol elinin avucunun içinde küçük bir kâğıt parçası vardı. Parmaklarının arasına sıkıştırılmıştı.”
Gabriel hemen yaklaştı.
“Üzerinde ne yazıyor?”
Doktor küçük kanıt poşetini uzattı.
Gabriel poşeti açmadan yazıyı okumaya çalıştı.
Üç kelime seçilebiliyordu.
BEN DEĞİLDİM.
Gabriel'in yüzü sertleşti.
“Ne demek bu?”
“Bilmiyorum. Belki de son anlarında yazmaya çalıştı.”
Komiser kâğıdı dikkatle inceledi.
Moreau bir şey biliyordu.
Belki de öldürülmeden önce katilin gerçek niyetini anlamıştı.
Belki de katilin kendisine yönelttiği suçlamalar doğru değildi.
Gabriel poşeti cebine koydu.
“Bunu laboratuvara gönderin.”

Saat 16.20 – Saint-Pierre Kilisesi
Adrien, günün son ziyaretçisini uğurlamıştı.
Kilisenin arka tarafındaki küçük odada eski kayıt defterlerini düzenliyordu.
Moreau'nun günah çıkardığı sabahı düşündü.
Adamın sesi hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.
Bir insanın hayatını mahvettim, peder.
Adrien o gün ona pişmanlığın ne anlama geldiğini anlatmıştı.
Fakat şimdi kendi kendine başka bir soru soruyordu.
Bir insan, günahlarının bedelini ödemek için ne kadar ileri gidebilirdi?
Masadaki defteri kapattı.
Tam o sırada kapının altından bir şeyin içeri sürüldüğünü gördü.
Adrien başını kaldırdı.
Yavaşça ayağa kalktı.
Kapıya yaklaştı.
Yerde küçük, sararmış bir zarf duruyordu.
Üzerinde bu kez herhangi bir isim yoktu.
Zarfı açtı.
İçinden eski bir gazete kupürü çıktı.
Tarihi on iki yıl öncesine aitti.
Başlık dikkat çekiciydi:
SAINT-VEYRE'DE KAYIP ÇOCUK: YEDİ YAŞINDAKİ KIZDAN HABER ALINAMIYOR.
Adrien'in bakışları haberin altındaki fotoğrafa kaydı.
Küçük bir kız çocuğu.
Omuzlarına dökülen koyu renk saçları vardı. Gözleri doğrudan kameraya bakıyordu.
Haberi okudukça yüzündeki ifade değişti.
Kız, bir gece evinden kaybolmuştu.
Ailesi günlerce aranmış, ancak hiçbir iz bulunamamıştı.
Haberin sonunda küçük bir not vardı:
Polis, olayın aile içi bir anlaşmazlıktan kaynaklanmış olabileceğini düşünüyor.
Adrien kupürü ters çevirdi.
Arkasında el yazısıyla yazılmış bir cümle vardı.
Bazı çocuklar kaybolmaz, peder. Bazıları kaybedilir.
Adrien'in eli titredi.
Bu kez korktuğu şey kendisi değildi.
Kâğıdı masaya bıraktı ve uzun süre hareket etmedi.
Çünkü o fotoğraftaki küçük kızı tanıyordu.
On iki yıl önce, Saint-Veyre'de kaybolduğu söylenen o çocuğu...
Bir zamanlar kilisede görmüştü.
Ve kızın kaybolduğu geceyi de hatırlıyordu.

O sırada kasabanın başka bir köşesinde, karanlık bir odada biri eski bir fotoğrafı inceliyordu.
Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı.
Üzerinde küçük bir kız, yanında üç yetişkin vardı.
Fotoğrafın arkasında yalnızca bir tarih yazıyordu.
17 Kasım.
Fotoğraf masaya bırakıldı.
Yanındaki defter açıldı.
İlk sayfada Moreau'nun ismi duruyordu.
Bir sonraki sayfa hâlâ boştu.
Karanlıktaki kişi kalemini aldı.
Bu kez sayfaya bir isim yazmadı.
Yalnızca küçük bir cümle ekledi:
Geçmiş, en masum görünenlerin bile kapısını çalar.
Mum söndü.
Ve oda karanlığa gömüldü.