GEÇMİŞİN KÜLLERİ

Saint-Veyre'de akşam erkenden çökmüştü.
Kasabanın meydanındaki saat kulesi yediyi vururken rüzgâr, dar sokakların arasından geçerek eski evlerin kepenklerini titretiyordu. İnsanlar kapılarını erkenden kilitlemiş, perdelerini çekmişti.
Étienne Moreau'nun ölümünden beri kasabada tuhaf bir değişim vardı.
Kimse artık geceleri tek başına yürümek istemiyordu.
Fakat korkunun ardında daha karanlık bir şey büyüyordu.
İnsanlar birbirlerinden şüphelenmeye başlamıştı.
Yıllardır aynı sofralarda yemek yiyenler, birbirlerinin yüzüne farklı gözlerle bakıyordu. Çünkü herkesin sakladığı bir şey olabileceği düşüncesi, Saint-Veyre'nin en eski alışkanlıklarını bile bozmuştu.
Adrien, çalışma odasında eski gazete kupürünü yeniden açtı.
Küçük kızın fotoğrafına bakıyordu.
On iki yıl önce...
Saint-Veyre'de sonbaharın son günleriydi. Küçük kızın kaybolduğu haberini bütün kasaba konuşmuş, polis günlerce arama yapmıştı.
Adrien o zamanlar henüz Saint-Pierre Kilisesi'ne yeni atanmıştı.
Kızı hatırlıyordu.
Hatta adını da.
Amélie.
Yedi yaşındaydı. Sessiz, ürkek ve insanlarla konuşurken sürekli yere bakan bir çocuktu. Kiliseye annesiyle birkaç kez gelmişti.
Fakat gazete haberinde bir ayrıntı vardı.
Kızın annesinin adı yazılmamıştı.
Bunun nedenini bilmiyordu.
Kupürün arkasındaki cümleyi tekrar okudu.
Bazı çocuklar kaybolmaz, peder. Bazıları kaybedilir.
Adrien gözlerini kapattı.
“Sen kimsin?” diye fısıldadı.
Tam o sırada masanın üzerindeki telefon çaldı.
Arayan Komiser Gabriel Laurent'tı.
İyi akşamlar, peder.”
“İyi akşamlar, komiser.”
“Yarın sabah sizinle görüşmem gerekiyor.”
“Bir gelişme mi var?”
“Moreau cinayetiyle ilgili değil. En azından doğrudan değil.”
Adrien'in bakışları gazete kupürüne kaydı.
“Ne hakkında?”
Gabriel birkaç saniye sustu.
“On iki yıl önce Saint-Veyre'de kaybolan bir çocuk hakkında.”
Adrien'in eli telefonun üzerinde sıkılaştı.
“Amélie mi?”
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
Gabriel'in sesi bu kez daha dikkatliydi.
“Demek hatırlıyorsunuz.”
“Onu tanıyordum.”
“Yarın sabah saat dokuzda karakolda olmanızı istiyorum.”
“Bana anlatabileceğiniz bir şey var mı?”
“Şimdilik yalnızca şunu söyleyebilirim, peder. O kızın kaybolduğu geceyle ilgili dosyada ciddi eksiklikler var.”
Adrien ayağa kalktı.
Ne tür eksiklikler?”
“Bazı ifadeler alınmamış. Bazı belgeler dosyadan çıkarılmış. En tuhafıysa arama çalışmalarının beklenenden çok daha erken sonlandırılmış olması.”
Adrien pencereye yürüdü.
“Kim sonlandırmış?”
Gabriel cevap vermedi.
“Yarın konuşuruz.”
Telefon kapandı.
Adrien elindeki kupüre yeniden baktı.
On iki yıl önce kaybolan bir çocuk.
Şimdi öldürülmüş bir tüccar.
Ve kendisine gönderilen tehditkâr notlar.
Bunların hepsi aynı karanlığın parçaları olabilir miydi?

Saat 21.10 – Karakol
Gabriel Laurent, masasının üzerindeki eski dosyaları inceliyordu.
Amélie'nin kayboluşuna ilişkin belgeler oldukça dağınıktı.
İlk tutanakta kızın 17 Kasım gecesi kaybolduğu yazıyordu.
Ancak annesinin verdiği ifade, başka bir şeyi gösteriyordu.
Küçük kız en son saat 18.30'da evin arka bahçesinde görülmüştü.
Annesi saat 19.00'da polise haber vermişti.
İlk arama ekibi ise ancak ertesi sabah gönderilmişti.
Gabriel kaşlarını çattı.
Bir çocuk kayboluyor ve kimse gece boyunca aramıyor mu?”
Karşısındaki yaşlı arşiv memuru gözlüğünü düzeltti.
“Dönemin kayıtları böyle, komiserim.”
“Dosyayı kim yürütmüş?”
“Başkomiser Luc Morel.”
Gabriel dosyayı çevirdi.
İmza bölümünde bir isim daha vardı.
Étienne Moreau.
Gabriel hareketsiz kaldı.
Moreau'nun adı yalnızca ticari belgelerde değildi.
On iki yıl önceki kayıp çocuk dosyasının bazı masraflarını karşılayan kişilerden biri olarak da görünüyordu.
“Bu adam neden bir kayıp çocuk soruşturmasının masraflarını karşılam
Arşiv memuru omuz silkti.
“Kasabada o dönem birçok kişi bağış yapmıştı.”
“Peki diğer bağışçılar?”
“Listede isimleri yok.”
Gabriel dosyanın son sayfasını çevirdi.
Orada eski bir fotoğraf vardı.
Amélie'nin yaşadığı ev.
Fotoğrafın arka tarafında, flu şekilde görünen bir erkek silueti bulunuyordu.
Gabriel fotoğrafı lambanın altına tuttu.
Adamın yüzü seçilemiyordu.
Fakat üzerindeki palto dikkat çekiciydi.
Uzun, koyu renkli ve yakasında küçük metal bir arma vardı.
Gabriel fotoğrafı masaya bıraktı.
Adamın yüzü seçilemiyordu.
Fakat üzerindeki palto dikkat çekiciydi.
Uzun, koyu renkli ve yakasında küçük metal bir arma vardı.
Gabriel fotoğrafı masaya bıraktı.
“Julien!”
Genç memur kapıda belirdi.
“Efendim?”
“Yarın sabah ilk iş, bu fotoğraftaki kişiyi araştırmaya başlayacaksın.”
Julien fotoğrafa baktı.
“Kim olduğunu biliyor muyuz?”
“Hayır.”
Gabriel yavaşça dosyayı kapattı.
Ama birinin on iki yıl önce bu çocuğun kaybolduğu evin önünde bulunmak için bir nedeni vardı.”

19 Kasım – Saat 06.50
Saint-Veyre henüz uyanmamıştı.
Kasabanın kuzeyindeki eski mezarlığın demir kapısı hafifçe aralandı.
İçeri giren kişi, elindeki küçük feneri taş mezarların üzerinde gezdiriyordu. Adımları yavaştı. Çamurlu zeminde bıraktığı izler, mezarlığın arka tarafındaki terk edilmiş bölüme kadar uzanıyordu.
Burada yıllardır kimse ziyaret edilmeyen mezarlar vardı.
Bazılarının üzerindeki isimler silinmiş, bazılarının taşları kırılmıştı.
Yabancı, büyük bir ağacın altında durdu.
Önünde küçük, bakımsız bir mezar bulunuyordu.
Taşın üzerindeki yazı neredeyse okunmuyordu.
Yabancı eğildi. Elindeki feneri mezar taşına yaklaştırdı.
Ardından cebinden katlanmış bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta yedi yaşlarında küçük bir kız vardı.
Amélie.
Yabancı fotoğrafı mezarın üzerine bıraktı.
“Henüz bitmedi,” diye fısıldadı.
Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.
Fakat mezarlıktan çıkmadan önce bir an durdu.
Uzaktaki kilisenin çanları sabahın yedisini vuruyordu.
Yabancı başını hafifçe kaldırdı.
“Bazı mezarlar ölüleri saklamaz.”
Bir süre sustu.
“Gerçeği saklar.”
Ve sisin içinde kayboldu.

Saat 09.05 – Saint-Veyre Karakolu
Adrien, Gabriel'in odasına girdiğinde komiser masasının üzerindeki dosyaları toplamaya çalışıyordu.
“Günaydın, peder.”
“Günaydın, komiser.”
Gabriel karşısındaki sandalyeyi gösterdi.
“Lütfen oturun.”
Adrien oturdu.
Komiser bir süre onu inceledi.
“Dün telefonda Amélie'yi hatırladığınızı söylediniz.”
“Evet.”
Bana onun hakkında bildiklerinizi anlatmanızı istiyorum.”
Adrien ellerini birleştirdi.
“Kilisenin düzenli ziyaretçilerinden biriydi. Annesiyle gelirdi. Çok sessiz bir çocuktu. Bazen ayin sırasında arka sıralarda oturur, diğer çocuklarla oynamak yerine resim çizerdi.”
“Annesinin adını hatırlıyor musunuz?”
“Margot. Margot Bellamy.”
Gabriel dosyadaki bir sayfayı çevirdi.
“İlginç.”
“Neden?”
“Dosyada annenin soyadı farklı yazılmış.”
Adrien kaşlarını çattı.
“Nasıl yani?”
“Resmî kayıtlarda Margot Delacroix olarak geçiyor.”
Adrien bir süre düşündü.
“Belki yeniden evlenmişti.”
“Hayır. Kayıtlara göre hiç evlenmemiş.”
Gabriel önündeki kâğıdı ona uzattı.
“Üstelik Amélie'nin doğum belgesinde baba hanesi boş.”
Adrien belgeyi inceledi.
“Bunun soruşturmayla ne ilgisi var?”
Gabriel sandalyesine yaslandı.
Henüz bilmiyorum.”
Bir başka dosyayı açtı.
“Peder, Amélie kaybolmadan birkaç hafta önce kiliseye gelmiş miydi?”
Adrien düşündü.
“Evet. Hatta bir keresinde annesi olmadan gelmişti.”
“Ne zaman?”
“Tam tarihini hatırlamıyorum.”
“Size bir şey söylemiş miydi?”
Adrien'in bakışları değişti.
“Evet.”
Gabriel öne eğildi.
“Ne söylemişti?”
Adrien birkaç saniye sustu.
“Bir adamın kendisini izlediğini söylemişti.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
“Nasıl bir adam?”
“Bilmiyorum. Çocuk olduğu için üzerinde fazla durmamıştım. Ona korkmamasını, annesine anlatmasını söylemiştim.”
Gabriel'in yüzü sertleşti.
“Bunu eski ifadesinde neden belirtmediniz?”
Adrien şaşkınlıkla baktı.
“Benden böyle bir ifade alınmadı, komiser.”
Gabriel'in kalemi elinde durdu.
“Nasıl yani?”
Amélie kaybolduğunda kimse gelip bana soru sormadı.”
Gabriel yavaşça arkasına yaslandı.
İşte o an, on iki yıl önceki soruşturmanın düşündüğünden çok daha karanlık olduğunu anladı.
Bir çocuk yardım istemişti.
Bir papaz bunu duymuştu.
Ama polis hiçbir zaman o papazın kapısını çalmamıştı.

Saat 10.30
Julien kapıyı hızla açtı.
“Komiserim!”
Gabriel başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
“Eski dosyadaki fotoğrafla ilgili bir şey bulduk.”
“Anlat.”
Julien elindeki büyütülmüş fotoğrafı masaya bıraktı.
“Fotoğraftaki kişinin yüzü hâlâ seçilemiyor. Ancak yakasındaki armanın şeklini belirledik.”
Gabriel fotoğrafa eğildi.
“Bu neyin arması?”
“On iki yıl önce Saint-Veyre'de faaliyet gösteren bir yardım kuruluşunun.”
“Adı?”
Julien kısa bir tereddütten sonra cevap verdi.
“Saint-Veyre Çocukları Koruma Vakfı.”
Gabriel gözlerini kıstı.
“Böyle bir vakıf olduğunu bilmiyordum.”
“Şu anda faaliyette değil. On yıl önce kapatılmış.”
“Neden?”
Julien dosyadan bir belge çıkardı.
“Resmî açıklamaya göre mali usulsüzlükler nedeniyle.”
Gabriel belgeyi aldı.
“Kurucusu kim?”
Julien cevap vermeden önce kapıya baktı.
“Kurucular arasında kasabanın tanınmış isimleri varmış.”
“İsimleri söyle.”
Julien listeyi masaya bıraktı.
Gabriel gözlerini isimlerin üzerinde gezdirdi.
Étienne Moreau'nun adı oradaydı.
Ama tek başına değildi.
Listenin üzerinde başka isimler de vardı.
Gabriel sayfayı dikkatle inceledi.
Ardından başını kaldırdı.
“Bu listeyi kimseyle paylaşmayacaksın. Anlaşıldı mı?”
“Anlaşıldı, komiserim.”
“Ve bu isimlerin her biri hakkında ayrı ayrı araştırma yapacaksın.”
Julien çıktıktan sonra Gabriel listeye yeniden baktı.Moreau'nun öldürülmesi artık yalnızca bir tüccarın geçmişiyle ilgili değildi.
On iki yıl önce kurulmuş bir yapının, yıllar sonra ortaya çıkan karanlık sırlarıyla ilgili olabilirdi.

Saat 14.15 – Saint-Pierre Kilisesi
Adrien, kilisenin arka bahçesinde yürüyordu.
Gabriel'in anlattıkları zihninden çıkmıyordu.
Amélie'nin kaybolmadan önce kendisini izleyen bir adamdan bahsetmesi...
Polisin bunu hiç araştırmamış olması...
Ve şimdi eski vakfın ortaya çıkması...
Birden arkasından gelen sesle durdu.
“Peder?”
Döndüğünde karşısında genç bir kadın gördü.
Yirmili yaşlarının sonlarında olmalıydı. Üzerinde koyu renk bir palto vardı. Solgun yüzü ve huzursuz bakışları, uzun süredir uyumadığını düşündürüyordu.
“Size yardımcı olabilir miyim?”
Kadın etrafına baktı.
“İçeride konuşabilir miyiz?”
“Elbette.”
Kadın onunla birlikte kiliseye girdi.
Arka sıralardan birine oturdular.
Genç kadın ellerini birbirine kenetledi.
“Étienne Moreau'yu öldürdüler.”
Adrien başını salladı.
“Evet. Duydum.”
“Bunun nedenini biliyor musunuz?”
Adrien dikkatle ona baktı.
“Hayır.”
Kadın acı bir gülümsemeyle başını eğdi.
“Ben biliyorum.”
Adrien'in yüzündeki ifade değişti.
“Onu tanıyor muydunuz?”
“Çok iyi tanıyordum.”
Adınız nedir?”
Kadın cevap vermekte tereddüt etti.
Sonunda fısıldadı:
“Clara.”
Adrien bekledi.
Clara gözlerini kaldırdı.
“Peder, size bir şey söyleyeceğim. Ama önce bana söz vermelisiniz. Bunu polise anlatmayacaksınız.”
Adrien'in sesi yumuşaktı.
“Eğer bir insanın hayatı tehlikedeyse, onu korumak için elimden geleni yaparım. Ama size her koşulda sır saklayacağıma söz veremem.”
Kadın dudaklarını birbirine bastırdı.
Sonra çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.
Adrien fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta birkaç çocuk, büyük bir binanın önünde yan yana duruyordu.
Arka tarafta, binanın kapısının üzerinde bir tabela vardı.
SAINT-VEYRE ÇOCUKLARI KORUMA VAKFI.
Adrien fotoğrafa baktı.
“Bu nereden?”
Clara'nın gözleri doldu.
Ben oradaydım.”
“Ne zaman?”
“Çocukken.”
Adrien fotoğrafı yeniden inceledi.
“Burada ne oldu?”
Clara'nın sesi titredi.
“Bazı çocuklar ailelerine geri gönderildi. Bazıları başka şehirlere götürüldü. Ama bazıları...”
Sustu.
Adrien bekledi.
Clara gözlerini kapattı.
“Bazıları hiçbir zaman geri dönmedi.”
Adrien'in kalbi hızlandı.
“Amélie'yi tanıyor muydunuz?”
Kadın aniden başını kaldırdı.
Gözleri korkuyla büyümüştü.
“Amélie'yi nereden biliyorsunuz?”
Adrien cevap veremeden kadın ayağa kalktı
.Onun adını bir daha burada söylemeyin.”
“Bekleyin!”
Clara arkasına bakmadan kilisenin kapısına yürüdü.
Kapıdan çıkmadan önce durdu.
“Peder... Moreau ilk kişi değildi.”
Adrien'in yüzü gerildi.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Clara başını çevirdi.
“Ve son kişi de olmayacak.”
Kapı kapandı.
Adrien birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Sonra kadının oturduğu sıraya baktı.
Kadın giderken küçük bir şey düşürmüştü.
Yavaşça eğilip aldı.
Eski, pirinçten yapılmış bir madalyondu.
Üzerinde üç iç içe geçmiş halka ve ortasında küçük bir haç bulunuyordu.
Adrien'in nefesi kesildi.
Bu sembolü daha önce görmüştü.
Moreau'nun cesedinin yanında bulunan siyah kitabın kapağında...