GÜNAHKÂRLARIN KİTABI

Her günahın bir bedeli vardır. Peki ya o bedeli ödeten kişi de günahkârsa?

Bazı kasabalarda geceler sessiz geçer. İnsanlar kapılarını kilitler, mumlarını söndürür ve Tanrı'ya huzurlu bir sabah için dua eder.

Saint-Veyre'de ise geceler, insanların sakladığı sırları uyandırır.

1676 yılının kasım ayında, Fransa'nın küçük bir kasabasında bir adam ölü bulundu. Ardında ne bir veda mektubu ne de bir açıklama bırakmıştı. Yalnızca eski bir dua kitabı ve tek bir cümle vardı:

Peccatum manet, etiam post confessionem.

Günah, itiraftan sonra bile kalır.

Kasaba halkı önce bunun şeytanın işi olduğuna inandı. Ardından korku yayıldı. Çünkü ölen adamın geçmişinde sakladığı günahlar vardı. Üstelik bu, son ölüm olmayacaktı.

Saint-Veyre'nin kilisesinde insanlara merhameti öğütleyen bir papaz, her gün başkalarının itiraflarını dinliyordu. Kasabanın karanlık sokaklarında ise bir yabancı, insanların itiraf etmeye cesaret edemediği günahları hatırlatıyordu.

Biri Tanrı'nın affına inanıyordu.

Diğeri Tanrı'nın hükmünü verdiğini sanıyordu.

Ve hiç kimse, bu iki dünyanın birbirinden ne kadar yakın olduğunu bilmiyordu.

Fakat bu hikâyede herkesin sakladığı bir şey vardı.

Bir anne, inancının arkasına gömdüğü korkularını…

Bir baba, ailesini kurtarmak için çok geç kaldığı gerçeğini…

Bir kardeş, insanlığını kaybettiği hâlde kendisini kutsal bir görevin parçası sanan karanlığını…

Bir kadın, çocukluğundan silinmiş bir gecenin hatırasını…

Ve bir adam, kendi günahlarından kaçarken başkalarını cezalandırmaya başlayan yüzünü…

Burada masumiyet, göründüğü kadar temiz değildir. İtiraf, her zaman pişmanlık anlamına gelmez. Aşk ise bazen insanı kurtarmak yerine, karanlığın en derin yerine götürür.

Çünkü bazı insanlar sevdiklerini kurtarmak için her şeyi göze alır.

Bazılarıysa sevdiklerinin sonunu kendi elleriyle hazırlar.

Bu kitapta kimin kurban, kimin cellat olduğuna karar vermek kolay olmayacak. Belki de en korkunç gerçek, kötülüğün her zaman karanlıkta saklanmadığıdır.