SEZSİZLİĞİN BEDELİ

20 Kasım – Saat 05.42
Saint-Veyre henüz uyanmamıştı.
Kasabanın üzerindeki sis, mezarlığın taş duvarlarından başlayarak sokaklara doğru yayılıyordu. Geceden kalan yağmur damlaları, eski evlerin çatılarından ağır ağır düşüyordu.
Saat kulesinin ibreleri altıya yaklaşırken kasabanın güneyindeki büyük bir evde ışık yandı.
Henri Vasseur gözlerini açtı.
Altmış bir yaşındaydı. Saint-Veyre Belediye Meclisi'nin en eski üyelerinden biriydi. Kasabanın saygın ailelerinden geliyor, hayır işleriyle tanınıyor ve her pazar kilisede ön sıralarda oturuyordu.
İnsanlar onu dürüst, yardımsever ve inançlı bir adam olarak bilirdi.
Karısı yıllar önce ölmüştü. Tek oğlu Paris'te yaşıyordu.
Büyük evinde çoğu zaman yalnızdı.
Yataktan kalktı, pencereye yürüdü.
Bahçedeki demir kapının açık olduğunu gördü.
Kaşlarını çattı.
Bir süre bahçeyi izledi.
Sonra perdeyi kapattı.
Yatağının üzerine bırakılmış küçük beyaz bir zarfı henüz fark etmemişti.
Zarfın üzerinde adı yazıyordu.
HENRI VASSEUR.

Saat 07.15 – Saint-Veyre Karakolu

Gabriel, gece boyunca uyumamıştı.
Masasının üzerinde eski vakfa ait belgeler, fotoğraflar ve Moreau cinayetine ilişkin raporlar bulunuyordu.
Julien içeri girdiğinde elinde kalın bir dosya vardı.
“Komiserim, aradığınız belgeleri buldum.”
Gabriel kahvesini bıraktı.
“Nihayet. Nedir?”
“Vakıf kapatılmadan önceki son iki yılın kayıtları.”
“Çocukların listesi mi?”
“Evet. Ama bir sorun var.”
Gabriel başını kaldırdı.
“Yine ne?”
Julien dosyayı açtı.
Bazı çocukların isimleri kayıtlardan silinmiş. Üstelik yalnızca isimleri değil. Doğum tarihleri, aile bilgileri ve teslim belgeleri de yok.”
Gabriel birkaç sayfayı çevirdi.
“Kaç çocuk?”
“On iki.”
Komiserin parmakları sayfanın üzerinde durdu.
“On iki çocuk mu?”
“Evet.”
“Peki bunların kaybolduğu bildirilmiş mi?”
Hayır. Resmî kayıtlarda hepsi ailelerine teslim edilmiş görünüyor.”
Gabriel arkasına yaslandı.
“Teslim belgelerini kim imzalamış?”
Julien bir sayfayı gösterdi.
“Vakıf yönetimi adına üç farklı imza var.”
Gabriel isimleri okudu.
İlk isim Étienne Moreau'ydu.
İkincisi dönemin vakıf yöneticisine aitti.
Üçüncüsü ise silinmişti.
Gabriel kâğıdı ışığa kaldırdı.
“Bu isim bulunacak.”
Julien başını salladı.
Gabriel yeniden dosyaya döndü.
“Bir de Henri Vasseur hakkında araştırma yap.”
Julien şaşırdı.
“Belediye meclisindeki Vasseur mu?”
“Evet.”
“Onun vakıfla ilgisi mi var?”
Gabriel dosyadaki eski fotoğrafı gösterdi.
Bu adamın adı da aynı listede.”
Julien fotoğrafı eline aldı.
“Peki ne yapacağız?”
Gabriel'in cevabı kısa oldu.
“Onu bulacağız.”

Saat 08.30 – Vasseur Malikanesi

Henri, kahvaltı masasının başında oturuyordu.
Önündeki kahve soğumuştu.
Zarfı açmış, içinden çıkan kâğıdı birkaç kez okumuştu.
Geçmişinizin üzerini örttüğünüzü sanıyorsunuz. Oysa bazı şeyler, gömüldükleri yerde bile nefes almaya devam eder.
Altında bir tarih vardı.
17 Kasım
Henri'nin elleri titredi.
Bu tarihi unutmak için yıllarca uğraşmıştı.
Kâğıdı buruşturup şömineye attı.
Alevler kâğıdı yutarken kapı zili çaldı.
Hizmetçisi kapıyı açtı.
“Bay Vasseur, sizi ziyarete gelmişler.”
“Kim?”
“Komiser Laurent.”
Henri'nin yüzü bir anda değişti.
“İçeri alın.”
Gabriel salona girdiğinde Henri ayağa kalktı.
“Komiser. Bu saatte sizi burada görmek şaşırtıcı.”
Gabriel eldivenlerini çıkardı.
“Biraz konuşmamız gerekiyor.”
“Buyurun.”

Étienne Moreau'yu tanıyordunuz.”
Henri'nin yüzünde kısa bir kasılma oldu.
“Elbette. Uzun yıllardır tanırım.”
“Ölümünü duydunuz mu?”
“Bütün kasaba duydu. Korkunç bir olay.”
Gabriel odadaki fotoğraflara göz gezdirdi.
“Bir zamanlar Saint-Veyre Çocukları Koruma Vakfı'nda görev yapmışsınız.”
Henri'nin gülümsemesi kayboldu.
“Evet. Yıllar önce.”
“Ne tür bir görev?”
Gabriel ona baktı.
“On iki çocuğun kayıtları kaybolmuş.”
Henri cevap vermedi.
“Bu konuda bilginiz var mı?”
“Hayır.”
“Étienne Moreau'nun var mıydı?”
Henri'nin çenesi gerildi.
“Bunu bana neden soruyorsunuz?”
Gabriel ceketinin iç cebinden bir fotoğraf çıkardı.
“Çünkü onun ismi, kaybolan çocukların teslim belgelerinde bulunuyor.”
Henri fotoğrafa baktı.
Sonra başını kaldırdı.
“Bana bir suçlama mı yöneltiyorsunuz?”
“Henüz değil.”
Gabriel kapıya yöneldi.
Tam çıkarken durdu.
“Bir tavsiye vereyim, Bay Vasseur. Son günlerde yalnız kalmamaya çalışın.”
Henri kaşlarını çattı.
“Bu da ne demek?”
Gabriel arkasına döndü.
“Moreau'nun ölümünü duymuşsunuzdur.”
“Evet.”
Komiser çıktı.
Henri kapının kapanmasını bekledi.
Sonra hızla çalışma odasına gitti.
Çekmecesini açtı.
En altta, yıllardır dokunmadığı eski bir dosya duruyordu.
Dosyayı çıkardı.
İçinden küçük bir fotoğraf aldı.
Fotoğrafta on iki çocuk yan yana duruyordu.
Henri fotoğrafın arkasına baktı.
Bir isim gördü.
Amélie Bellamy.
Fotoğrafı elinden düşürdü.

Saat 11.20 – Saint-Pierre Kilisesi

Adrien, Gabriel'in ziyaretinden sonra yaşananları düşünüyordu.
Clara'nın söyledikleri, eski evde bulduğu defter ve fotoğraf...
Hepsi bir noktada birleşiyordu.
Fakat hâlâ en önemli sorunun cevabını bulamamıştı.
Amélie'ye ne olmuştu?
Kilisenin arka odasında eski kayıt defterlerini karıştırırken Madame Isabelle içeri girdi.
“Peder, sizinle konuşmam gerekiyor.”
Adrien başını kaldırdı.
“Elbette.”
Kadın kapıyı kapattı.
“Dün gece birisi sizi sordu.”
Adrien'in yüzü ciddileşti.
“Kim?”
“Tanımıyorum. Yaşlı bir adamdı. Adınızı söyledi ve sizinle görüşmek istedi.”
“Ne zaman?”
“Gece ayininden sonra.”
“Ne söylediniz?”
“Evde olmadığınızı söyledim.”
Adrien ayağa kalktı.
Başka bir şey söyledi mi?”
Isabelle bir süre düşündü.
“Evet. Size bir mesaj bırakmamı istedi.”
Adrien bekledi.
Kadın çantasından küçük bir kâğıt çıkardı.
Adrien kâğıdı aldı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
On iki çocuk vardı. On birini susturdular. Sonuncusunun nerede olduğunu biliyor musunuz?
Adrien'in boğazı kurudu.
“Bu kâğıdı size kim verdi?”
“Az önce kapıya bırakmışlar.”
Adrien kâğıdı masaya bıraktı.
On iki çocuk.
On birini susturdular.
Sonuncusu...
Amélie miydi?

Gabriel, Julien'le birlikte yıllar önce vakıfta çalışan bir hemşireyi ziyaret ediyordu.
Kadının adı Marguerite Dumas'tı.
Yetmiş yaşına yaklaşmış, emekli olduktan sonra kasabanın dışındaki küçük evinde yaşamaya başlamıştı.
Kapıyı açtığında iki polisi karşısında görünce şaşırdı.
“Buyurun?”
Gabriel kimliğini gösterdi.
“Komiser Laurent. Size birkaç soru sormamız gerekiyor.”
Kadının yüzündeki ifade değişti.
“Neyle ilgili?”
Saint-Veyre Çocukları Koruma Vakfı.”
Marguerite bir süre sessiz kaldı.
Sonra kapıyı biraz daha açtı.
“İçeri gelin.”
Salonun duvarlarında eski aile fotoğrafları asılıydı.
Gabriel oturdu.
“On iki yıl önce orada çalışıyordunuz.”
“Evet.”
“Amélie Bellamy'yi tanıyor muydunuz?”
Kadının gözleri doldu.
“Zavallı çocuk.”
Gabriel öne eğildi.
“Ne oldu ona?”
Marguerite ellerini dizlerinin üzerine koydu.
“Bunu yıllardır kimseye anlatmadım.”
“Artık anlatmanız gerekiyor.”
Kadın derin bir nefes aldı.
“Amélie kaybolmadan önce vakıfta tuhaf şeyler yaşanıyordu. Bazı çocuklar gece saatlerinde binadan çıkarılıyordu. Bize ailelerinin onları almaya geldiği söyleniyordu.”
“Gerçekten aileleri miydi?”
“Bilmiyorum.”
“Peki neden polise haber vermediniz?”
Marguerite gözlerini kapattı.
“Çünkü o zamanlar bize yardım eden insanlar çok güçlüydü.”
“Kimler?”
Kadın cevap vermedi.
Bir süre sonra yavaşça konuştu:
“Moreau... Vasseur... Ve bir kişi daha.”
Gabriel hemen not defterini açtı.
“Kim?”
Marguerite'nin gözleri kapının üzerine kaydı.
Sanki birinin onları dinlediğinden korkuyordu.
“Adını söyleyemem.”
“Bayan Dumas, bir cinayet işlendi. Başka insanlar da tehlikede olabilir.”
Kadın gözlerini Gabriel'e çevirdi.
“Anlamıyorsunuz komiser. O adam hâlâ burada.”
Gabriel'in eli durdu.
“Saint-Veyre'de mi?”
Marguerite başını salladı.
“Evet.”
Kim olduğunu biliyor musunuz?”
Kadın cevap vermek üzereydi.
Fakat o sırada evin dışından bir araba sesi geldi.
Marguerite aniden sustu.
Pencereye döndü.
Yüzündeki kan çekilmişti.
“Gitmeniz gerekiyor.”
Gabriel ayağa kalktı.
“Henüz bitirmedik.”
“Lütfen!”
Kadın kapıya yürüdü.
Beni dinlemelisiniz. O adam, kendisi hakkında konuşanları asla affetmez.”
Gabriel kapının önünde durdu.
“Bize ulaşabileceğiniz bir numara bırakın.”
Marguerite başını salladı.
Polisler evden çıktığında kadın kapıyı hızla kapattı.
Gabriel arabaya binerken arka pencereden bir perde hareket etti.
Marguerite hâlâ onları izliyordu.
Evin içindeki sessizlik yeniden hâkim oldu.
Marguerite ağır adımlarla salona geçti. Şöminenin üzerindeki küçük haçı düzeltti. Ardından kapının kilidini kontrol etti.
Bir kez.
İki kez.
Üçüncü kez kontrol etmek için elini uzattığında dışarıdan bir ses duydu.
At nalı.
Taş zemine vuran ağır adımlar.
Kadın olduğu yerde kaldı.
Pencereye yaklaşmadı.
Çünkü gelen kişinin kim olduğunu anlamıştı.
Kapı üç kez çalındı.
Marguerite'nin dudakları aralandı.
Kapı yeniden çalındı.
Bu kez daha yavaş.
Kadın birkaç adım geri çekildi.
“Kim o?”
Cevap gelmedi.
Sonunda kapının altından küçük bir kâğıt parçası içeri sürüldü.
Marguerite titreyen elleriyle kâğıdı aldı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
Bazı tanıklıklar insanı yaşatmaz, Marguerite.
Kadının dizlerinin bağı çözüldü.
Kâğıdı göğsüne bastırdı.
Yıllardır sakladığı sır yeniden kapısına dayanmıştı.