KEFARET

Sabahın ilk ışıkları Saint-Veyre'nin üzerine düştüğünde yağmur nihayet dinmişti.
Fakat kasaba, gece boyunca yağan yağmurun ardından her zamankinden daha sessizdi.
Saat yediyi biraz geçiyordu.
Eski değirmenin yakınındaki dar yoldan geçen yaşlı bir kadın, çamurların arasına sürüklenmiş koyu renkli bir kumaş parçası fark etti. Önce bunun bir hayvan ölüsü olduğunu düşündü. Bastonuna dayanarak birkaç adım daha yaklaştı.
Sonra yerdeki şeyin bir insan eli olduğunu gördü.
Kadının ağzından boğuk bir çığlık yükseldi.
Elindeki sepet yere düştü. İçindeki elmalar çamurlu yola saçılırken kadın geriye doğru sendeledi.
Yerde bir adam yatıyordu.
Étienne Moreau.
Cesedi, eski değirmenin taş duvarına yakın bir noktada, sırtüstü bırakılmıştı. Üzerindeki pahalı palto parçalanmış, beyaz gömleği kanla kararmıştı. Yüzü tanınmayacak kadar darbe almıştı. Sağ yanağında derin bir kesik, alnında morarmış şişlikler vardı. Dudakları patlamış, göz kapaklarından biri yarı açık kalmıştı.
Fakat onu görenleri asıl dehşete düşüren yüzü değildi.
Adamın iki kolu da dirseklerinin altından kesilmişti.
Kesilmiş uzuvlardan biri birkaç metre ötede, diğeriyse değirmenin kapısının önünde bulunmuştu. Bacaklarında derin yaralar, göğsünde birbirini kesen uzun kesikler vardı. Giysilerinin üzerine siyah mürekkeple yazılmış bir şey dikkat çekiyordu.
Kadın titreyen parmağıyla yazıya baktı.
K E F A R E T
Harfler aceleyle değil, özenle işlenmişti.
Sanki biri bu kelimenin ceset üzerinde özellikle okunmasını istemişti.
Kadın yeniden çığlık attı.
Bu kez kasabanın diğer ucundan duyulabilecek kadar yüksek.

Bir saat geçmeden eski değirmenin çevresi askerlerle ve kasaba halkıyla dolmuştu.
Saint-Veyre'nin küçük polis karakolundan gelen Komiser Gabriel Laurent, cesedin başında çömelmiş, dikkatle inceleme yapıyordu.
Kırk iki yaşındaydı. Sert yüz hatları, erken yaşta ağarmış saçları ve insanlara güvenmekte zorlanan bakışları vardı.
Yıllardır Saint-Veyre'de görev yapıyordu. Hırsızlık, kavga, kayıp hayvanlar, birkaç aile içi cinayet...
Fakat karşısındaki manzara, gördüğü hiçbir şeye benzemiyordu.
Yanında duran genç polis memuru Julien, yutkundu.
“Tanrım... Bunu kim yapmış olabilir?”
Gabriel gözlerini cesetten ayırmadı.
“Bilmiyorum.”
“Bir soygun olabilir mi?
Komiser başını kaldırdı.
“Soyguncular kurbanlarının üzerine mesaj bırakmaz, Julien.”
Genç memur cesedin göğsüne baktı.
“Bu bir mesaj mı?”
Gabriel eldivenli parmağıyla Moreau'nun gömleğindeki yazıyı işaret etti.
“Hayır. Bu bir uyarı.”
Ayağa kalktı.
“Çevredeki bütün evleri araştırın. Dün gece bu yolu kullanan herkesi bulun. Kimsenin buraya yaklaşmasına izin vermeyin.”
Julien tereddüt etti.
“Komiserim... Bir şey daha var.”
“Nedir?”
“Nasıl bir kitap?”
“Eski. Deri kaplı. Kanın biraz uzağında duruyordu.”
“Dokundunuz mu?”
“Hayır.”
Julien, bir askerin elindeki kanıt torbasını gösterdi.
Torbanın içerisinde küçük, siyah deri kaplı bir kitap vardı.
Kapağında herhangi bir isim bulunmuyordu.
Yalnızca ortasına kazınmış bir sembol vardı: İç içe geçmiş üç halka ve halkaların tam ortasında küçük bir haç.
Gabriel kitabı uzun süre inceledi.
“Bunu karakola götürün.”
Tam o sırada kalabalığın arasından bir ses yükseldi.
“Bu mümkün değil...”Gabriel başını çevirdi.
Kalabalığın gerisinde, siyah şemsiyesini sıkıca tutan yaşlı bir adam duruyordu.
“Ne dediniz?” diye sordu komiser.
Adam yaklaşmaya cesaret edemedi.
“Bay Moreau... Dün sabah kilisedeydi. Onu gördüm. Günah çıkarmaya gitmişti.”
Gabriel'in bakışları keskinleşti.
“Kimle?”
“Peder Adrien'le.”
Saint-Pierre Kilisesi'nde sabah ayini henüz bitmişti.
Adrien Valcourt, sunağın önündeki mumları söndürürken kapının hızla açıldığını duydu.
İçeri Komiser Gabriel Laurent girdi.
“Peder Valcourt.”
Adrien döndü.
“Komiser Laurent. Bir şey mi oldu?”
Gabriel birkaç saniye sustu.
“Étienne Moreau'yu tanıyorsunuz.”
Adrien'in yüzündeki ifade ciddileşti.
“Elbette. Dün sabah buradaydı.”
“Ne için gelmişti?”
“Günah çıkarmak için.”
Gabriel bir adım yaklaştı.
“Size ne anlattı?”
Adrien ellerini önünde birleştirdi.
“Bu, günah çıkarma sırrıdır. Size anlatamam.”
“Peder, o adam öldürüldü.”
Adrien'in yüzündeki renk hafifçe soldu.
“Öldürüldü mü?”
“Cesedini bu sabah eski değirmenin yakınında bulduk.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Adrien yavaşça haça baktı.
“Tanrım...”

Gabriel onu dikkatle izliyordu.
“Dün kiliseden ayrılırken korkmuş muydu?”
Adrien düşündü.
“Evet. Fakat korktuğu şeyin ne olduğunu bilmiyorum.”
“Size birinden bahsetti mi? Tehdit edildiğini söyledi mi?”
“Hayır.”
Gabriel cebinden küçük bir not defteri çıkardı.
“Peki ya siz? Dün gece nerede olduğunuzu söyleyebilir misiniz?”
Adrien şaşkınlıkla ona baktı.
“Benden mi şüpheleniyorsunuz?”
“Şu anda herkesten şüpheleniyorum, peder.”
Adrien başını hafifçe salladı.
“Dün akşam kilisede değildim. Yaşlı Madame Rousseau'yu ziyaret etmek için evine gitmiştim. Dönüşümde de doğrudan papaz evine geçtim.”
“Bunu doğrulayabilecek biri var mı?”
“Madame Rousseau ve hizmetçisi.”
Gabriel not aldı.
Gitmek üzereyken durdu.
“Peder, size bir şey soracağım.”
“Elbette.”
“İnsan gerçekten affedilmeyi hak etmiyorsa ne olur?”
Adrien'in bakışları komiserin yüzüne yerleşti.
“Affetmek bizim görevimizdir, komiser. Adaleti sağlamak ise başka bir şey.”
Gabriel'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
Bazı insanlar ikisini birbirinden ayıramıyor olabilir.”
Kapıya yöneldi.
Adrien arkasından seslendi.
“Komiser Laurent.”
Gabriel döndü.
“Eğer bu cinayetin arkasında bir insan varsa, onu bulmanızı umuyorum.”
Komiser bir süre papaza baktı.
“Ben de, peder. Ben de.”
Öğleden sonra Saint-Veyre'de kimse başka bir şey konuşmuyordu.
Moreau'nun öldürülmesi kısa sürede bütün kasabaya yayılmıştı.
Kasap dükkânında insanlar fısıldaşıyor, kadınlar pencerelerini kapatıyor, çocuklar sokakta eskisi gibi oynamıyordu.
Ancak korkunun yanında başka bir duygu da vardı.
Bazıları Moreau'nun ölümüne üzülmek yerine, adamın yıllardır yaptıklarını hatırlıyordu.
Evlerinden çıkarılan aileler...
Borçları yüzünden yoksulluğa sürüklenen insanlar...
Kasabadan sessizce ayrılanlar...
Bir adam, kahvenin köşesinde çayını karıştırırken şöyle dedi:
“Belki de sonunda hak ettiğini buldu.”
Karşısındaki yaşlı kadın hemen başını çevirdi.
“Sus. Böyle şeyler söyleme.”
“Neden? Adamın kaç kişinin hayatını mahvettiğini bilmiyor musun?”
“Bir insanı öldürmek başka, onun günahlarını yargılamak başka.”
Adam omuz silkti.
“Belki öldüren kişi kendisini Tanrı'nın adaleti sanıyordur.”
Bu cümle masadaki herkesi susturdu.
Akşam saatlerinde Komiser Gabriel, karakoldaki küçük odasında Moreau'nun cesedine ait raporları inceliyordu.
Doktorun ilk tespitlerine göre Moreau ölmeden önce ağır işkenceye maruz kalmıştı.
Vücudunda çok sayıda darp izi, kesici alet yaraları ve savunma sırasında oluşmuş yaralanmalar vardı. Parmaklarının bir kısmında kırıklar tespit edilmişti. Kollarının kesilmesinden önce uzun süre acı çektiği düşünülüyordu.
Fakat rapordaki bir ayrıntı Gabriel'in dikkatini çekti.
Cesedin üzerinde bulunan yazı, ölümden önce yazılmıştı.
Bu, katilin kurbanının acı çekmesini izlediğini ve mesajını hazırlamak için zaman ayırdığını gösteriyordu.
Gabriel raporu masaya bıraktı.
“Bu bir öfke cinayeti değil.”
Karşısındaki doktor başını kaldırdı.
“Ne demek istiyorsunuz?”
“Öfkeyle öldüren biri, kurbanına bu kadar uzun süre uğraşmaz. Bu adamın bir planı var.”
Doktor cevap vermedi.
Gabriel siyah deri kaplı kitabı çekmeceden çıkardı.
İçini açtı.
İlk sayfa boştu.
İkinci sayfada el yazısıyla tek bir cümle bulunuyordu:
İnsanlar günahlarını saklamak için toprağı seçer. Ben ise onların günahlarını toprağın altından çıkarırım.
Gabriel'in yüzü gerildi.
Sayfayı çevirdi.
Üçüncü sayfada bir isim yazıyordu.
ÉTIENNE MOREAU
İsmin altında tek bir kelime vardı:
HÜKÜM: KEFARET
Gabriel kitabı kapattı.
Ancak tam o sırada sayfaların arasından küçük, katlanmış bir kâğıt yere düştü.
Eğilip aldı.
Kâğıdı açtığında karşısında tek bir cümle buldu.
Bir sonraki günahkâr, kendi evinde uyuyor.