3.GÜN

Bazı insanlar karanlıktan korkardı.
Bazılarıysa karanlığın içinde sakladıkları şeylerin bir gün kendilerini bulacağından…
Henri Vasseur artık ikincilerden biriydi.
Mahzenin taş duvarlarına sinmiş rutubet, gecenin ilerleyen saatlerinde daha da ağırlaşmıştı. Tavandan aralıklarla düşen su damlaları, sessizliği bölüyordu. Henri'nin bileklerindeki zincirler her kıpırdanışında soğuk bir ses çıkarıyor, ayaklarının altındaki taş zemin bedeninden çekip aldığı sıcaklığı ona yeniden hatırlatıyordu.
Kaç saattir oradaydı, bilmiyordu.
Belki bir gün.
Belki üç.
Zaman, bu odada anlamını yitirmişti.
Karşısındaki masanın üzerinde bir parça ekmek, yarısı dolu bir su kâsesi ve siyah deri kaplı kitap duruyordu.
Henri'nin gözleri suya takıldı.
Yutkundu.
Tam uzanacakken kapının öte yanında bir anahtar döndü.
Gelen kişinin ayak seslerini tanıyordu artık.
Yavaş.
Ölçülü.
Telaşsız.
Kapı açıldı.
Katil içeri girdiğinde elinde küçük, ahşap bir kutu vardı. Kutuyu masanın üzerine bıraktı. Paltosunun eteğinden birkaç damla su taş zemine düştü.
Henri başını kaldırdı.
“Ne istiyorsunuz benden?”
Katil eldivenlerini çıkardı.
“Dün de aynı soruyu sordunuz.”
“Size her şeyi anlattım.”
“Hayır, Henri. Bana yalnızca kendinizi kurtaracak kadarını anlattınız.”
Katil sandalyeyi çekip karşısına oturdu.
“İnsanlar itiraf ederken bile yalan söyleyebilir. Özellikle de hayatları boyunca başkalarının hayatını yalanlarla yönetmişlerse.”
Henri gözlerini kaçırdı.
Katil ahşap kutunun kapağını açtı.
İçinden küçük, gümüş bir çocuk madalyonu çıkardı.
Henri'nin yüzündeki ifade değişti.
“Bunu nereden buldunuz?”
Katil madalyonu iki parmağının arasında tuttu.
“Demek tanıyorsunuz.”
Henri cevap vermedi.
Madalyonun üzerinde küçük bir kuş figürü vardı. Kanatlarının altına ince harflerle bir isim kazınmıştı.
A. B.
“Amélie Bellamy,” dedi katil.
Henri'nin nefesi kesildi.
Bana bunu göstererek ne elde edeceksiniz?”
“On iki yıl önce bu madalyon kimin elindeydi?”
“Hatırlamıyorum.”
Hatırlamıyorum.”
“Yalan.”
“Hatırlamıyorum dedim!”
Katilin yüzünde en küçük bir öfke belirtisi yoktu.
“Sesinizi yükseltmeniz, cevabınızı değiştirmiyor.”
Madalyonu masaya bıraktı.
“On iki çocuk. On iki ayrı dosya. On iki aileye söylenmiş birbirinden farklı yalanlar. Fakat hepsinin sonunda aynı imza.”
Henri gözlerini kapattı.
“Ben yalnızca evrakları hazırladım.”
Bunu biliyorum.”
“Çocukları ben götürmedim.”
“Bunu da biliyorum.”
“Ben kimseyi öldürmedim!”
Katil bir süre onu izledi.
Sonra sakince sordu:
“Peki, onları kim öldürdü?”
Henri'nin dudakları aralandı.
Fakat tek kelime çıkmadı.
Katil öne eğildi.
Bakın, Henri. Sizin suçunuz yalnızca bir çocuğun elinden annesini almak değildi. Siz, o annenin bir daha kızını arayabilme ihtimalini de elinden aldınız. Bir imza attınız. Bir mühür bastınız. Sonra evinize gidip akşam yemeğinizi yediniz.”
Henri'nin gözleri doldu.
“Bana emir verildi.”
“Kim tarafından?”
Sessizlik.
“Adını söyleyin.”
“Hayır…”
“Adını.”
“Beni öldürür.”
Katil hafifçe başını yana eğdi.
“Benden korkuyorsunuz. Fakat hâlâ ondan daha fazla korkuyorsunuz.”
Henri'nin dudakları titredi.
“Onun kim olduğunu bilmiyorsunuz.”
“Öyleyse anlatın.”
“Saint-Veyre'de herkes onu tanır.”
“Bu bir isim değil.”
Henri gözlerini kaldırdı.
“Onun önünde soylular bile ayağa kalkar. Kasabanın en saygın aileleri onun davetini geri çeviremez. Kiliseye girdiğinde insanlar başlarını eğer. Bir sözüyle bir ailenin kaderini değiştirebilir.”
Katilin bakışları sertleşmedi.
Ama odadaki sessizlik ağırlaştı.
“Ve siz onun için çocukları teslim ettiniz.”
Henri başını öne eğdi.
“Ben yalnızca kapıları açtım…”
Katil bir süre onu izledi.
“Kapıların ardında ne olduğunu bilmediğinizi mi söyleyeceksiniz?”
Henri cevap vermedi.
Katil ayağa kalktı. Ahşap kutunun içinden bu kez katlanmış, sararmış bir kâğıt çıkardı.
Kâğıdı Henri'nin önüne bıraktı.
Üzerinde Margot Bellamy'nin el yazısı vardı.
Henri kâğıdı görür görmez geri çekildi.
“Hayır…”
Katil kâğıdı açtı ve okumaya başladı.
“Beni üçüncü kez geri çevirdiler. Kızımın yaşadığını biliyorum. Bana öldüğünü söyleyenlerin gözlerinin içine baktım. Hiçbiri yüzüme bakamadı. Eğer bu mektup da cevapsız kalırsa, adını bildiğim herkese gideceğim. Herkesin önünde konuşacağım.”
Katil okumayı bıraktı.
“Margot bunu yazdığında siz ne yaptınız?”
Henri'nin gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Onu uzaklaştırdık.”
“Kim uzaklaştırdı?”
“Ben değildim.”
“Kim?”
Henri başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
Katil mektubu yavaşça katladı.
“Margot'nun öldüğünü söylediniz.”
“Çünkü öldü!”
“Cesedini gördünüz mü?”
Henri sustu.
“Mezarını gördünüz mü?”
Yine sustu.
“Öyleyse neden bu kadar eminsiniz?”
Henri'nin bakışları madalyona kaydı.
Bir anda yüzüne başka bir korku yerleşti.
“Eğer o yaşıyorsa…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Katil yeniden oturdu.
“İşte şimdi konuşmaya başladınız, Henri.”

Saint-Pierre Kilisesi — Aynı saatler

Adrien Valcourt, kilisenin arka bölümündeki küçük odada eski kayıtları inceliyordu.
Mumun alevi her esen rüzgârda titriyor, duvardaki gölgesi uzayıp kısalıyordu.
Önündeki belgelerin arasında on iki yıl öncesine ait vaftiz kayıtları, bağış listeleri ve çocuk vakfına gönderilmiş birkaç mektup bulunuyordu.
Bir süredir aynı satıra bakıyordu.
17 Kasım 1672.
Amélie Bellamy.
Adının karşısına düşülmüş tek cümle vardı:
Kurumdan ayrıldı.
Adrien parmağını yazının üzerinde gezdirdi.
Bir çocuk kurumdan ayrıldığında,” diye mırıldandı, “bunun nereye gittiğini gösteren bir kayıt da olur.”
Sayfayı çevirdi.
Yoktu.
Teslim alan kişinin adı yoktu.
Aile imzası yoktu.
Bir rahibin onayı yoktu.
Sadece o iki kelime…
Kurumdan ayrıldı.
Kapı hafifçe çalındı.
Adrien başını kaldırdı.
“Girin.”
İçeri Julien girdi. Üzerindeki pelerin yağmurdan ıslanmıştı.
“Peder, Komiser Laurent sizi görmek istiyor.”
Adrien belgeleri topladı.
“Bir şey mi bulmuş?”
Julien tereddüt etti.
“Henüz bilmiyorum. Fakat Marguerite Dumas'ın evine yeniden gitmiş.”
Adrien ayağa kalktı.
“Kadına bir şey mi olmuş?”
“Kapısını açmamış. Komiser, evde olduğunu düşünüyor.”
Adrien paltosunu aldı.
“Öyleyse beklememeliyiz.”

Marguerite Dumas'ın Evi

Gabriel Laurent, kapının önünde üçüncü kez bekliyordu.
Yanında Julien vardı.
Kapıya vurdu.
“Marguerite Dumas! Ben Komiser Gabriel Laurent. Sizinle konuşmam gerekiyor.”
İçeriden ses gelmedi.
Gabriel başını çevirdi.
“Dün bizi pencereden izliyordu. Bugün kapıyı açmıyor.”
Julien alçak sesle konuştu.
“Belki korkmuştur.”
Gabriel kapıya biraz daha yaklaştı.
“Bizi gönderenin kim olduğunu öğrenmek istiyorum, Marguerite. Size zarar vermek için gelmedik.”
Uzun bir sessizlik oldu.
Ardından içeriden belli belirsiz bir ses duyuldu.
“Gidin…”
Gabriel'in yüzü gerildi.
“Bunu neden istiyorsunuz?”
“Çünkü artık çok geç.”
“Ne için geç?”
Kapının ardında bir şey devrildi.
Julien elini kılıcının kabzasına götürdü.
Gabriel kapıya yaklaştı.
“Marguerite!”
Bu kez kadın cevap vermedi.
Gabriel, Julien'e baktı.
“Arka tarafa dolaş. Pencereleri kontrol et.”
Julien uzaklaşırken Gabriel kapının kilidini inceledi. Kilit içeriden sürgülenmişti. Kapının alt kısmında, taş zeminin üzerinde ince bir kâğıt parçası duruyordu.
Gabriel eğilip aldı.
Kâğıdın üzerinde tek bir cümle yazılıydı:
“Üçüncü ismi aramayın. Çünkü o sizi çoktan buldu.”
Gabriel'in bakışları kâğıtta kaldı.
Bu kez ilk defa, aradıkları kişinin yalnızca kendilerinden saklanmadığını düşündü.
Belki de bütün bu süre boyunca onları izliyordu.

Saint-Veyre'ye Giden Yol

Aynı gece, kasabanın kuzey girişinden siyah bir at arabası geçti.
Arabanın kapısında herhangi bir aile arması yoktu.
İçeride oturan adam, elindeki mektubu yeniden katladı.
Uzun boylu, geniş omuzlu ve solgun yüzlüydü. Koyu renk ceketi kusursuz biçimde dikilmişti. Parmaklarında tek bir yüzük vardı; taşının rengi, mum ışığında koyu maviye çalıyordu.
Lucian, pencereden kasabanın uzakta beliren siluetine baktı.
Saint-Veyre…
Yıllar önce terk ettiği sokaklar.
Unutmayı tercih ettiği insanlar.
Ve şimdi yeniden açılan eski bir defter.
Mektubun son satırını bir kez daha okudu:
“Eğer geçmişin gerçekten gömüldüğüne inanıyorsanız, Saint-Veyre'ye gelmeyin. Çünkü bazı mezarlar, içindekileri saklamak için değil, dışarıdakileri korumak için kazılır.”
Lucian mektubu cebine koydu.
Arabanın sürücüsü öne doğru eğildi.
“Efendim, kasabaya girdiğimizde doğrudan malikaneye mi gidelim?”
Lucian birkaç saniye düşündü.
Hayır.”
“Öyleyse?”
“Önce hana uğrayacağız.”
Sürücü başını salladı.
Lucian yeniden pencereden dışarı baktı.
“Bazı insanları görmeden önce, onların hâlâ orada olup olmadığını öğrenmek gerekir.”

Mahzen — Gecenin İlerleyen Saatleri

Henri'nin başı göğsüne düşmüştü.
Katil masanın üzerindeki eşyaları topluyordu. Siyah kitap kapalıydı. Gümüş madalyon, sararmış mektubun yanında duruyordu.
Henri güçlükle konuştu.
“Size bir şey söyleyeceğim.”
Katil durdu.
“Dinliyorum.”
“Amélie'yi götürdükleri gece… vakıfta yalnız değildik.”
Katil başını çevirdi.
“Kim vardı?”
Henri yutkundu.
“Bir kadın.”
“Margot mu?”
“Hayır.”
“Öyleyse kim?”
Henri'nin gözleri kapıya kaydı.
“Onu daha önce görmüştüm. Fakat orada bulunması imkânsızdı. Çünkü o kadın…”
Sözünü tamamlayamadı.
Katil masadan bir sandalye çekip yeniden oturdu.
“Devam edin.”
Henri'nin sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.
“Amélie götürülürken ağlamıyordu.”
Katil sessizce bekledi.
“Bütün çocuklar ağlardı. Annelerini isterlerdi. Fakat o… yalnızca kadına bakıyordu. Sanki onu tanıyordu.”
“Kadın ne yaptı?”
Eğildi. Çocuğun saçlarını düzeltti.”
Henri'nin gözleri doldu.
“Sonra ona bir isim söyledi.”
Katilin bakışları ilk kez madalyona yöneldi.
“Hangi isim?”
Henri dudaklarını araladı.
Fakat cevap vermedi.
Gözlerini kapattı. Sanki o ismi yeniden söylemek bile başına geleceklerden korkmasına yetiyordu.
Katil bekledi.
Bir süre sonra sakin bir sesle konuştu:
“Henri, bu odada sizi kurtarabilecek tek şey gerçeği söylemeniz. Dışarıda sizi bekleyen insanlar yok. Size yardım edecek kimse yok. Sizin için verecekleri bir söz de kalmadı.”
Henri başını kaldırdı.
“Beni bırakacak mısınız?”
Katil ona baktı.
“Hayır.”
Masadaki siyah kitabı açtı.
Henri'nin adının yazılı olduğu sayfanın altına yeni bir satır ekledi:
İtiraf henüz tamamlanmadı.
Katil kalemi bıraktı.
“Bu gece bitmedi.”
Ve Henri, ilk kez kendisine verilen cezanın yalnızca geçmişte yaptıklarıyla ilgili olmadığını anladı.
Çünkü katil, onun sakladığı isimden çok daha fazlasını biliyordu.
Üçüncü kişinin kim olduğunu öğrenmek istiyordu.
Ve o isim söylendiğinde Saint-Veyre'de yalnızca bir adamın değil, bütün kasabanın geçmişi değişecekti.