17 Kasım 1676 — Saint-Veyre, Fransa

Bazı günahlar insanın ruhuna işlenirdi.
Bazılarıysa toprağa gömülür, yıllarca unutulmuş gibi beklerdi.
Fakat Saint-Veyre'de insanlar bir şeyi bilmiyordu: Toprağın altında saklanan her şey, bir gün mutlaka yüzeye çıkardı.
Kasım ayının on yedinci günüydü.
Saint-Veyre'nin üzerine çöken gri gökyüzü, sabahın ilk saatlerinden itibaren yağmurla kasabayı cezalandırıyordu. Dar taş sokaklar çamurla kaplanmış, evlerin bacalarından yükselen dumanlar soğuk havada kaybolmuştu. Pencerelerin ardında yanan mumlar, dışarıdaki karanlığa karşı verilmiş küçük ve çaresiz bir mücadele gibiydi.
Kasabanın merkezinde yükselen Saint-Pierre Kilisesi'nin çanları saat altıyı vurdu.
Son vuruşun yankısı taş duvarların arasında kaybolurken kilisenin içinde genç bir papaz diz çökmüş dua ediyordu.
Adrien Valcourt.
Otuz beş yaşındaydı. Saint-Veyre halkı onu sakinliği, nezaketi ve merhametiyle tanıyordu. İnsanlar dertlerini anlatmak için kapısını çalar, günahlarını itiraf etmek için onun karşısına otururdu.
Adrien hiçbirini geri çevirmezdi.
Bir çocuğun korkusunu dinlerken de yaşlı bir adamın pişmanlığını dinlerken de aynı dikkatle bakardı insanlara. Ona göre herkesin içinde kurtarılmayı bekleyen bir parça iyilik vardı.
Belki de bu yüzden kasabadaki herkes ona güveniyordu.
Adrien başını kaldırıp sunağın üzerindeki haça baktı.
“Tanrım,” diye fısıldadı. “Bize doğruyu görebilecek gözler, affedebilecek bir kalp ver.”
Bir süre daha sessiz kaldı.
Kapının önünde, pahalı bir paltoya sarınmış orta yaşlı bir adam duruyordu. Islak şapkasını elinde tutuyor, çevresine huzursuzca bakıyordu.
Étienne Moreau.
Saint-Veyre'nin en zengin tüccarlarından biri.
Adrien hafifçe gülümsedi.
“Bay Moreau. Bu saatte sizi burada görmek güzel.”
Adam gülümsemeye çalıştı ama yüzündeki ifade bunu başaramadı.
“Rahatsız etmiyorum, değil mi?”
“Tanrı'nın evinde kimse rahatsızlık vermez.”
Moreau gözlerini yere indirdi.
“Günah çıkarmak istiyorum.”
Adrien başıyla küçük bir işaret yaptı.
“Elbette. Buyurun.”
Eski ahşap bölmelerin içindeki hava rutubet ve mum kokuyordu. Küçük pencereden sızan solgun ışık, duvarlara düşen gölgeleri daha da uzatıyordu.
Moreau karşı bölmeye oturdu.
Adrien ellerini birleştirdi.
“Anlatabilirsiniz.”
Adam bir süre sessiz kaldı.
Sonunda konuştu.
“Bir insanın hayatını mahvettim, peder.”
Adrien gözlerini kapattı.
“Ne yaptınız?”
“Bana borcu vardı. Uzun zamandır ödeyemiyordu. Defalarca süre verdim. Sonunda evini almak zorunda kaldım.”
“Zorunda mı kaldınız?”
“Peki o adamın başka bir yerde yaşayabilecek imkânı var mıydı?”
“Bilmiyorum.”
“Bir ailesi var mıydı?”
“Karısı ve küçük bir kızı.”
Adrien'in yüzündeki ifade değişti.
“Devam edin.”
Moreau derin bir nefes aldı.
“Adam evinden çıkarıldıktan birkaç gün sonra öldü. Kendini asmış.”
Yağmurun sesi küçük pencereye vuruyordu.
“Karısı ne yaptı?” diye sordu Adrien.
“Kasabadan ayrıldı.”
“Kızı?”
“Peki onun gözlerine bakabildiniz mi?”
Moreau'nun sesi sertleşti.
“Ben bir tüccarım, peder. Hayır kurumu işletmiyorum. İnsanlar borçlarını ödemek zorunda.”
Adrien bir süre konuşmadı.
Ardından sakin bir sesle cevap verdi:
“Bazen insan, sahip olduğu şeyleri kaybetmemek için başkalarının elindeki her şeyi alır. Sonra da buna hak der.”
“Ben yasaları çiğnemedim.”
“Size yasaları sormadım, Bay Moreau.”
Adam sustu.
Adrien devam etti:
“Bir insanın evini elinden almak kolaydır. Peki ya o evin içindeki anıları? Bir çocuğun güvenini? Bir annenin yarın için kurduğu hayalleri? Bunların bedelini hangi mahkemede ödeyeceksiniz?”
Moreau'nun nefesi ağırlaştı.
Tanrı beni affeder mi?”
“Tanrı'nın merhameti sonsuzdur. Fakat gerçek bir pişmanlık, yalnızca affedilmeyi istemek değildir. Yaptıklarının sorumluluğunu kabul etmektir.”
Moreau haç çıkardı.
“Ben dua edeceğim.”
Adrien başını eğdi.
“Öyleyse bu gece yalnızca kendiniz için dua etmeyin. Kaybettirdikleriniz için de dua edin.”
Günah çıkarma sona erdi.
Moreau ayağa kalktı, paltosunu düzeltti ve aceleyle kiliseden ayrıldı.
Adrien ise bir süre daha karanlık bölmede oturdu.