Bölümler 10Şu an: Gece Işıltısı ve Sahil Masası
- 1 Düşman ve Gizli Bakışlar623 kelime
- 2 İntikam Soğuk Yenir1.095 kelime
- 3 Savaş İlanı1.592 kelime
- 4 Maskelerin Düşüşü1.671 kelime
- 5 Savaş Odası1.857 kelime
- 6 Sınırların Ötesinde3.224 kelime
- 7 Sabah Baskını Ve Ofis Düellosu5.688 kelime
- 8 Gece Işıltısı ve Sahil Masası6.119 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Baskın6.127 kelime
- 10 Beklenmeyen İtiraf ve İlk Öpücük4.064 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
8. Bölüm:
Selin Teyze’nin akşam saat sekizdeki "aile yemeği" baskını, günün geri kalanını tamamen bir operasyon merkezine çevirmeme yetmişti. Ofisteki o gergin ve bir o kadar da nefes kesici dakikaların ardından eve kendimi zor atmıştım. Dolabın karşısına geçip saatlerce ne giyeceğimi düşünürken, amacımın sadece şık olmak değil, Batuhan Sancaktar’a o masada nefes aldırmamak olduğunu kendi kendime hatırlatıp duruyordum.
Sonunda kararımı verdim. Üzerime vücudumu elmas gibi saran, sırt dekolteli, mini siyah saten bir elbise geçirdim. Sarı saçlarımı omuzlarımdan dökülen hacimli ve kusursuz dalgalarla şekillendirdim, boynuma zarif ince bir kolye takıp hafif ama iddialı bir makyajla tamamladım. Aynadaki yansımama baktığımda, bu akşamki savaşta kimin kurban olacağının tartışılamaz olduğunu gördüm.
Saat tam sekiz çeyrek geçe, Antalya’nın en şık ve popüler sahil restoranlarından birinin önüne geldiğimde, Batuhan ve Selin Teyze’nin deniz kenarındaki masada çoktan yerlerini aldığını gördüm.
Batuhan, siyah gömleğinin üzerine giydiği gri blazer ceketle, o 1.93’lük dev boyuyla sandalyede oturuyordu. Ama ben masaya doğru yürümeye başladığım an, kahverengi-kumral gözlerinin bana takılıp kaldığını ve o an ne söyleyeceğini unuttuğunu çok net fark ettim. Gözlerinde alevlenen o koyu hayranlık ifadesi, içimdeki o zafer çığlığını kulaklarımda çınlattı.
Adımlarım kumların ve ahşap zeminin üzerinde yankılanırken masaya ulaştım. Selin Teyze beni baştan aşağı süzüp memnuniyetle gülümserken, Batuhan yavaşça ayağa kalktı. O devasa boyuyla karşımda dikilirken, sesindeki o tok pürüzlülük havayı kesti:
"Hoş geldin, Demirkan... Gecenin en tehlikeli hamlesini sona saklamışsın galiba."
Hafifçe gülümseyip sandalyemi kendim çektim ve oturdum. "Gecenin hamlesi henüz yeni başlıyor, Sancaktar," dedim, bacak bacak üstüne atarak. "Hazır misin bakalım?"
Selin Teyze aramızdaki bu elektrik dolu bakışmaları keyifle izleyerek elindeki menüyü masaya bıraktı. "Maşallah diyelim, maşallah!" dedi gülerek. "Siz ikiniz iş yerinde de böyle mi çekişiyorsunuz yoksa sadece bana mı gösteri yapıyorsunuz?"
"Teyze, inanki gösteri değil," diye atıldım hemen. "Batuhan Bey gün boyunca ofiste bana karamel kumpasları kurmakla meşgul olduğu için, akşam bari huzurlu yemek yiyelim diye umuyordum."
Batuhan karşıma geçip otururken, o tehlikeli ve nefis gülümsemesini yüzünden bir an olsun eksik etmedi. Garson siparişleri almak için masaya yaklaştığında, Batuhan gözlerini benden bir saniye bile ayırmadan konuştu:
"Kumpas değil, Açelya Hanım... Sadece tatlı bir uyarı diyelim." Ardından garsona dönüp, "Bana en sertinden bir viski, Açelya’ya ise... malum, bol buzlu limonata," dedi.
"Limonatamı da ezberlemiş," dedim gözlerimi devirerek, ama içimdeki o tatlı kımıldanışı durduramayarak. "Düşmanını iyi tanımak gerek demiştin, değil mi?"
"Kesinlikle," diye fısıldadı Batuhan, masanın altından hafifçe ayağımın kenarına değdiğini hissettiğim o an nefesim kesilir gibi oldu. Gözlerini doğrudan gözlerimin içine dikmişti. "Özellikle de o düşman karşında siyah elbisesiyle nefesini kesiyorsa, her detayını ezberlemek zorundasın."
Selin Teyze menüyü incelerken aramızda kopan bu fırtınayı fark etmemezlikten gelip gülümsemesini derinleştirdi. Masadaki o yemek, sadece bir aile yemeği değil; iki inatçı ruhun birbirini ateşe attığı, düşmanlığın en tatlı ve en tehlikeli savaşına dönüşmüştü.Denizden gelen hafif esintisi, restoranın masalarını süsleyen mumların alevini dans ettirirken, aramızdaki gerilim o alevden çok daha sıcak bir şekilde parlıyordu. Vücudumu saran siyah saten elbisenin ve üzerimdeki o keskin bakışların Batuhan’ı ne kadar huzursuz ettiğini, her hareketinden çok net görebiliyordum. 1.93’lük boyuyla masanın karşısında oturduğu yerden bana doğru her hamlesi, adeta sessiz bir meydan okumaydı.
Selin Teyze, menüden başını kaldırıp ikimizin arasındaki o kesilmek bilmeyen elektriğe bakarak keyifli bir kahkaha attı.
"Valla çocuklar," dedi Selin Teyze, elindeki şarap kadehini hafifçe sallayarak. "Sizdeki bu atışma enerjisi başka kimsede yoktur herhalde. İstanbul’da bile böyle iddialı çiftler görmedim ben. E, deyin bakalım, bu haftaki bütçe savaşını hanginiz kazanacak?"
Ben tam ağzımı açıp "Tabii ki ben kazandım, Sancaktar holdingin bütçesini dijital pazarlamayla uçurdum" diyecektim ki, Batuhan benden önce davranıp viski bardağını masaya bıraktı. O kahverengi-kumral gözlerindeki o alaycı ama bir o kadar da sahiplenici pırıltıyla bana baktı.
"Selin Hanım, bu sorunun cevabı aslında çok açık," dedi, tok ve pürüzlü sesiyle. "Açelya masada her ne kadar savaşı kazandığını iddia etse de, günün sonunda projelerin onaylanması için benim imzamdan geçmek zorunda kalıyor. Yani zafer ilan etmek için henüz çok erken."
Gözlerimi kocaman açarak masaya doğru hafifçe öne eğildim. "İmzan olmasa o projeler çöplüğe dönerdi, Sancaktar! Sen o mimari planları çizerken, o otellerin adını sosyal medyada parlatıp rekor kıran kimdi acaba?"
"Kimdi acaba?" diye sordu Batuhan, sesini alçaltıp sadece benim duyabileceğim o tehlikeli tınıya indirgeyerek. "Benim adımı her an zihninde taşıyan biri olmasın sakın?"
Yanaklarımın yeniden o sıcak dalgayla yandığını hissedince hemen bacak bacak üstüne atışımı değiştirip başımı başka tarafa çevirdim. "Kendini biraz fazla önemseriyorsun, Sancaktar!"
Selin Teyze bu halimizi izleyip keyifle gülmeye devam ederken, garson siparişlerimizi getirdi. Yemek boyunca aramızdaki bu tatlı sert didişme bir saniye bile durmadı. Batuhan tabağındaki etleri keserken bile gözlerini benden ayırmıyor, her fırsatta bana laf sokuyor ya da masanın altından hafifçe ayağıma temas ederek dikkatimi dağıtmaya çalışıyordu.
Yemek ilerleyip saat gece yarısına yaklaşırken, Selin Teyze yorgunluk bahanesiyle otele dönmek istediğini söyledi.
"Ben artık kalkayım gençler," dedi teyzem, çantasını omzuna takarken. "Yol yorgunluğu üstüme çöktü. Batuhan oğlum, çok teşekkür ederim bu harika akşam için. Yeğenimi de sana emanet ediyorum, tabii başa çıkabilirsen!"
Batuhan saygıyla ayağa kalktı. O devasa boyuyla masanın başındayken, "Gönlünüz rahat olsun, Selin Hanım," dedi, yüzünde o kusursuz tebessümle. "Açelya’yı korumak ve... şey, idare etmek benimimi en iyi bildiğim iş."
Teyzemle vedalaşıp onu taksiye bindirdikten sonra, restoranın sahil kenarındaki ahşap iskelesine doğru yürümeye başladık. Dalgaların kıyıya vuran sesi geceye eşlik ederken, arkamdan gelen o tanıdık adımların ve parfümlü esintinin sahibi yanımda bitti.
Batuhan ceketinin düğmelerini çözerken, kollarını göğsünde kavuşturdu ve denize doğru baktı. "Teyzen gitmişken, şimdi asıl hesaba geçebiliriz, Demirkan," dedi, pürüzlü bir fısıltıyla. "Bugün o ofiste bana kurduğun karamel kumpasının hesabını henüz vermedin."
Başımı kaldırıp doğrudan onun o karanlıkta parlayan gözlerine baktım. Sarı dalgalı saçlarım tatlı esen rüzgarda savururken, çenemi dikleştirerek meydan okudum:
"Hesap vermesi gereken biri varsa, o da kahveme karabiber basan kişidir, Sancaktar!" dedim. "Ben sadece adil bir intikam almaya çalışıyordum."
Batuhan, yavaşça bana doğru bir adım attı. Aramızdaki o mesafe tamamen kapanırken, eğilip kulağıma doğru fısıldadı:
"Adil bir savaşta bile seninle kaybetmeye razıyım, güzelim... Yeter ki bu oyunun sonu hiç bitmesin."
Batuhan’ın o pürüzlü, rüzgârda hafifçe kısılan sesindeki o sıcak fısıltı zihnime kazınırken, kalbimin göğüs kafesimi zorlayan ritmini ona belli etmemek için büyük bir çaba harcıyordum. Gözlerimi o kahverengi-kumral gözlerinden bir saniye bile ayırmadan, geriye doğru bir adım attım.
"Oyunun bitmeyeceği konusunda haklı olabilirsin, Sancaktar," dedim, sesimdeki o iddialı tınıyı korumaya çalışarak. "Ama bu geceki perde kapandı. Teyzem otele yerleşti, benim de artık eve gidip dinlenmem gerekiyor."
Batuhan, ellerini siyah kumaş pantolonunun cebine sokup tek kaşını hafifçe kaldırdı. O 1.93’lük dev boyuyla iskelenin loş ışıkları altında adeta bir heykel gibi duruyordu; yüzündeki o tehlikeli ama bir o kadar da büyüleyici tebessüm bir milim bile solmamıştı.
"Kaçıyorsun, Demirkan," dedi, tok sesiyle hafifçe alay ederek. "Masada bana meydan okurken gayet cesurdun. Şimdi baş başa kalınca sahil rüzgârından mı tırstın?"
"Ben kimseden kaçmam, Sancaktar!" ,"Sadece senin o bitmek bilmeyen ukalalığınla sabaha kadar uğraşacak enerjim kalmadı. Yarın sabah ofiste o masada yine hesaplaşacağız, şüphen olmasın."
Batuhan derin bir nefes alıp başını onaylarcasına salladı. "Tamam," dedi, sesi bu kez biraz daha yumuşayarak. "Yarın sabah o masada seni bekliyor olacağım, başmüfettiş Hanım. Ama arabaya kadar sana eşlik etmeme itiraz etmezsin herhalde, malum bu kıyafetle ve bu rüzgârda tek başına yürümek pek güvenli sayılmaz."
"Arabam hemen şurada, beş adım ötede, korumaya ihtiyacım yok," desem de, iskelenin çıkışına doğru yürümeye başladığımda adımlarına ayak uydurmasını engellemedim.
Restoranın otoparkına vardığımızda, arabamın kapısını açıp içeri binerken başımı hafifçe ona doğru çevirdim. Batuhan, arabanın camına yaslanmış, kollarını göğsünde kavuşturmuş bir şekilde beni izliyordu.
"İyi geceler, Sancaktar," dedim, motoru çalıştırırken. "Yarın kahveleri kimin ısmarlayacağını iyi düşün."
Batuhan hafifçe gülerek camdan içeri doğru eğildi. "İyi geceler, güzelim," diye fısıldadı, sesi ruhuma işler gibiydi. "Rüyalarında bütçe planları değil, beni göreceksin."
Gözlerimi devirerek arabayı çalıştırdım ve otoparktan hızla uzaklaştım. Dikiz aynasından arkama baktığımda, o uzun boyu ve elleri cebinde arkamdan bakan silüeti hâlâ orada duruyordu. Kalbim deli gibi atarken, bu savaşın artık sadece bir iş rekabeti olmadığını, her saniye birbirimizin zihnine ve kalbine daha da kök saldığımız kaçınılmaz bir aşka dönüştüğünü çok iyi biliyordum.
Aracı otoparktan çıkarıp sahil boyunca uzanan boş yola sapağımda, içimdeki o tuhaf huzursuzlukla karışık heyecanı yatıştırmak ister gibi direksiyonu sıktım. Batuhan’ın o iskeledeki son bakışı, fısıltısı ve zihnime kazınan o silüeti hâlâ aklımdaydı. Kendime engel olamayarak ellerimi direksiyondan çekmeden parmaklarımla ön konsoldaki dokunmatik ekrana uzandım ve Bluetooth bağlantısından telefonumu seçtim.
Aradığım şarkıyı bulmam saniyelerimi aldı: Stereo Love
Şarkının o ikonik, akordeonla başlayan efsanevi melodisi arabanın içindeki ses sisteminden yayıldığı an, gecenin karanlığı ve denizin serin esintisi bir anda başka bir boyuta evrildi. Müziğin o ritmik, tutkulu dalgası ruhuma işlerken, camı biraz daha aşağı indirip denizin o tuzlu ve hafif serin havasını içime çektim.
Siyah saten elbisemin içinde oturduğum koltukta hafifçe kıpırdanıp ritme ayak uydurmaya çalıştım. Şarkının o akıp giden melodisi, başımda dönüp duran Batuhan imajıyla mükemmel bir uyum yakalamıştı. İçimden 'Rüyalarında bütçe planları değil, beni göreceksin' demişti ya... Haklıydı galiba. Adam resmen beynimin koordine merkezini ele geçirmişti.
Antalya’nın gece yarısı sessizliğine bürünen sokaklarında, Stereo Love'ın o büyüleyici temposu eşliğinde evime doğru ilerlerken, kafamda yeni günün planları dönmeye başlamıştı. Yarın sabah o ofise girdiğimde, bu müziğin verdiği o cesaret ve özgüvenle masaya oturacak, Sancaktar’a bütçe savaşında kök söktürecektim.
Ancak arabanın farları binamın önüne vurduğunda, motoru stop edip müziğin son notaları arabanın içinde yavaşça sönerken bile kalbimdeki o fırtınanın dinmediğini hissettim. Bu savaşta kim galip gelecekti bilmiyorum; ama bildiğim tek bir şey varsa, o da bu melodinin bile artık sadece ikimize ait bir marş haline gelmiş olduğuydu.
Ertesi sabah gözlerimi açtığımda, dün gece arabada dinlediğim Stereo Love'ın o akordeon melodisi hâlâ kulaklarımda çınlıyordu. Batuhan Sancaktar’ın zihnimi bu kadar kolay işgal etmesine izin verdiğim için kendi kendime söylenerek yataktan fırladım. Üzerime belimi kusursuz sarı biçimde saran kumaş bir pantolon ve içine zarif beyaz bir gömlek giydim; sarı saçlarımı her zamanki gibi tepede sıkı bir at kuyruğu topladım.
Hızlı adımlarla holdingin ortak ofisine vardığımda, kapıyı açar açmaz içerideki o gergin ama bir o kadar da elektrik dolu havayı soludum.
Batuhan, siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış, 1.93’lük dev boyuyla masanın arkasında çoktan yerini almıştı. Önündeki bütçe dosyalarını incelerken, kapının gürültüyle açılmasıyla başını kaldırdı. Kahverengi-kumral gözleri üzerimde gezindi; siyah elbisemin etkisini hâlâ gözlerinde taşıdığına yemin edebilirdim ama o profesyonel maskesini hemen takındı.
"Günaydın, Demirkan," dedi, tok ve pürüzlü sesiyle. "Gece rüyalarında bütçe planları yerine beni gördüğün için mi bu kadar geç kaldın yoksa sabaha kadar kahve kumpasları mı planlıyordun?"
Ona doğru ilerleyip çantamı masaya sertçe bırakırken, yüzümde inatçı bir gülümseme belirdi. "Rüyalarımda seni görmek mi, Sancaktar? Kâbus görmeyi tercih ederim, teşekkürler! Ayrıca geç kalmadım, sadece senin o ukala yüzünü görmeden önce biraz temiz hava alıyordum."
Batuhan tam karşılık verecekti ki, ofisin kapısı bu kez arkasından hızla açıldı ve içeri Bade ile Emre girdi.
Ancak bu defa aralarındaki hava dünkünden çok daha farklıydı. Bade’nin ellerindeki dosyalar hafifçe titriyor, yüzü alev alev yanıyordu; Emre ise hemen arkasında durmuş, kahverengi gözlerini bir an olsun Bade’nin zerresinden ayırmadan o pişkince gülümsemesiyle bakıyordu.
Ben masanın kenarına yaslanıp ikiliye dönerken, Batuhan da sandalyesinde geriye yaslanıp olayı izlemeye koyuldu.
"Hayrola çocuklar?" dedim, kaşlarımı kaldırarak. "Sabah sabah yine hangi koridor savaşından kaçıp buraya sığındınız?"
Bade, elindeki dosyaları masaya fırlatır gibi bırakırken derin bir nefes aldı. Yüzündeki o kızarıklığı gizlemeye çalışarak, "Hiç! Hiçbir şey!" diye çıkıştı, ama sesindeki o titreme her şeyi ele veriyordu. "Sadece... şu asansörün önünde karşılaşmış olmamız dışında hiçbir şey yok!"
Emre ellerini siyah kumaş pantolonunun cebine sokup öne doğru bir adım attı ve sesindeki o pürüzlü tınıyla gülümsedi:
"Karşılaşmak mı? Asansörün kapısı kapanırken araya girip seni köşeye sıkıştırmama 'karşılaşmak' mı diyorsun, güzelim?"
Bade’nin gözleri kocaman açıldı. "Seni... seni sinir bozucu adam! Kimseyi köşeye sıkıştırdığın falan yok! Sadece araya kaynadın işte!"
Batuhan, bu manzara karşısında dayanamayıp sesli ve tok bir şekilde güldü. O devasa boyuyla ayağa kalkıp ellerini masaya dayadı ve Emre’ye dönerek, "Bakıyorum da , bizimkinin duvarlarını örmeye başladığı gibi tamamen teslim bayrağını çekmiş, Emre," dedi.
Emre gururla sırıtarak Bade’ye baktı. "Ne yapalım, Sancaktar? Karşımızda bu kadar inatçı bir afet dururken, sessiz kalmak imkansızdı."
Bade, Emre’nin bu hamlesi karşısında daha fazla dayanamayacağını anlayıp bana döndü. Kolumdan çekiştirerek, "Açelya, ben seninle birazdan özel olarak konuşacağım!" dedi ve arkasını dönüp ofisten hızla dışarı çıktı. Ama çıkarken kapı aralığından Emre’ye kaçamak ve bir o kadar da vurucu bir bakış atmayı ihmal etmemişti.
Emre arkasından sırıtarak bakmaya devam ederken, odada yine Batuhan’la baş başa kalmıştık.
Batuhan yavaşça yanıma doğru yaklaştı. 1.93’lük boyuyla üzerime doğru eğildiğinde, o parfümünün kokusu ve nefesi yine tüm zihnimi esir aldı. Gözlerini doğrudan gözlerimin içine dikip fısıldadı:
"Görüyor musun, Demirkan? Bizim arkadaşlar bile sonunda teslim oldu. Sıra ne zaman bize gelecek?"
Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi atarken, başımı dikleştirip geri çekildim. "Biz asla teslim olmayız, Sancaktar...
Günün geri kalanı, holdingin o yoğun bütçe raporları, dijital pazarlama stratejileri ve her koridor köşesinde karşımıza çıkan o sinir bozucu tesadüflerle adeta rüzgâr gibi geçmişti. Bade’nin gün boyunca yüzündeki o kaçamak gülümsemeler ve Emre’nin uzaktan attığı o imlalı bakışlar, bizim cephedeki ateşi daha da körüklemişti.
Saat akşam yediye yaklaşırken, ortak ofisin büyük camlarından içeri giren o kızıl gün batımı ışığı, masaların üzerine altın sarısı bir tını bırakıyordu. Üzerimdeki sarı kumaş pantolon ve beyaz gömlekle hala masada çalışmaya devam ederken, karşımda duran Batuhan çoktan ceketini sırtına almış, kollarını göğsünde kavuşturmuş bir şekilde beni izliyordu. 1.93’lük dev boyu ve o her zamanki havalı duruşuyla yine odadaki tüm oksijeni tüketmeyi başarıyordu.
"Hâlâ o bütçe tablosuna bakıyorsun, Demirkan," dedi Batuhan, tok ve pürüzlü sesiyle sessizliği bozarak. "Ne kadar incelersen incele, o rakamlar benim imzam olmadan onaylanmayacak. Bunu ikimiz de biliyoruz."
Başımı tabletten kaldırıp doğrudan o kahverengi-kumral gözlerin içine baktım. Çenemi hafifçe dikleştirerek, "Rakamlar inatçı olabilir, Sancaktar, ama ben onlardan kat kat daha inatçıyım," dedim. "Senin o mimari projelerine eklediğim dijital entegrasyonlar olmasa, o bütçe çoktan çöpe giderdi."
Batuhan hafifçe güldü. O tok gülüşü odanın içinde yankılanırken, masanın etrafından dolanıp hemen yanımda bitti. Eğilip aramıza neredeyse hiçbir mesafe bırakmayacak kadar yaklaştığında, nefesi saç tellerime değdi:
"İnatçı olmana bayılıyorum zaten," diye fısıldadı, sesi o kadar yakın ve o kadar yoğundu ki kalbimin ritmi anında şaşırdı. "Ama mesai saatleri çoktan bitti, başmüfettiş Hanım. Şimdi hesaplaşma vakti."
Hızla ayağa kalkıp çantamı omzuma astım. "Mesai bittiğinde ben eve giderim, seninle hesaplaşmak gibi bir planım yok."
Batuhan, önüme geçip çıkış yolunu kapatırken o tehlikeli gülümsemesini yüzünden hiç eksik etmedi. "Planı ben yaparım, sen sadece bana uyarsın, güzelim," dedi. Ve o an, bu inatçı savaşın asla masalarda bitmeyeceğini, kalplerimizin çoktan birbirine teslim olduğunu ikimiz de çok iyi biliyorduk.
Batuhan’ın o pürüzlü fısıltısı ve gözlerindeki o tehlikeli, sahiplenici parıltı zihnimi tamamen ele geçirmeden hemen önce, çantamı omzuma daha sıkı sarıp geriye doğru bir adım attım.
"Planlarını kendi başına uygulayabilirsin, Sancaktar," dedim, sesimdeki o sahte soğukkanlılığı korumaya çalışarak. "Benim akşam için çok daha önemli planlarım var. Mesela evde kahve içip bu bütçe savaşını unutmak gibi."
Batuhan, 1.93’lük dev boyuyla çıkış kapısının önünde hâlâ heykel gibi duruyor, kollarını göğsünde kavuşturmuş bir şekilde beni izliyordu. Yüzündeki o alaycı tebessüm bir milim bile solmamıştı.
"Kahve mi?" diye sordu, tok sesiyle hafifçe alay ederek. "Bana kurduğun o karamelli kumpasları düşündükçe, senin evde tek başına kahve içeceğine pek inanasım gelmiyor, güzelim. Kesin Bade’yle yeni bir operasyon planı yapıyorsunuzdur."
Gözlerimi devirerek ona doğru yaklaştım. "Fesatlığını kendine sakla, Sancaktar! Çekil önümden, gitmem gerekiyor."
Batuhan yavaşça bir adım kenara çekildi ama tam yanından geçerken kulağıma doğru eğilip o tehlikeli fısıltısını bırakmayı ihmal etmedi: "Bugünlük kaçmana izin veriyorum, Demirkan. Ama yarın sabah o masada bu kaçışın hesabını faiziyle soracağım."
Cevap vermeden ofisten dışarı fırladım, holdingin asansörüne bindiğimde kalbimin attığı hızı ellerimle bastırmaya çalışıyordum. O adamın yakınındayken nefes almak bile başlı başına bir tehlike haline gelmişti.
Hızlı adımlarla otoparka inip arabama bindiğimde, motoru çalıştırdım ve holdingin otoparkından hızla uzaklaştım. Şehrin gece ışıkları camdan içeri süzülürken, içimdeki o fırtınayı dindirmek için radyoya uzanmak istedim ama dünkü Stereo Love melodisi yine kulaklarımda çınlıyordu.
Eve doğru ilerlerken telefonum çalmaya başladı. Ekranda Bade’nin adını görünce hemen direksiyondaki tuşa basıp aramayı kabul ettim.
"Efendim Bade?" dedim, nefes nefese bir sesle.
Bade’nin coşkulu sesi arabanın hoparlöründen yankılandı: "Açelya! İnanılmaz bir şey oldu! Sadece ofisten çıktım sanıyordum ama Emre beni otoparka kadar takip etti ve resmen..." Bade sustu, derin bir nefes aldı. "...resmen bu akşam sahil kenarında küçük bir kafede kahve içmek için teklifte bulundu!"
Direksiyonu tutan ellerim daha da sıkılaşırken, istemsizce gülümsememi engelleyemedim. "Bak sen şu işe! Sancaktar ekibi tam kadro sahada yani?"
"Kızım, adamın o bakışları karşısında hayır diyemedim!" dedi Bade, sesindeki o tatlı heyecanı gizleyemeyerek. "Peki sen? Sen o ego abidesinden nasıl kurtuldun?"
"Kurtulmadım, kaçtım!" dedim, arabayı binamın önüne park ederken. "Çünkü o adamın o 1.93’lük boyuyla üzerime eğilip bana 'güzelim' demesine bir saniye daha dayansaydım, oracıkta teslim bayrağını çekecektim."
Bade kahkahayı bastı. "Kabul et artık, Açelya! İkimiz de o adamlara sırılsıklam tutulduk."
Telefonu kapatıp arabadan indiğimde, gökyüzündeki yıldızlara ve geceye baktım. Bade ve Emre sahil kenarında kahve içerken, acaba Batuhan da şu an evinde oturup yarın sabahki o "hesaplaşma" anını mı planlıyordu?
İçimdeki o inatçı ses, bu savaşın çoktan bittiğini ve asıl şimdi başladığını fısıldıyordu.
Bade ile telefon konuşmasını sonlandırdıktan sonra eve çıkmış, üzerimdeki o resmi ofis kıyafetlerini çıkarıp hemen en sevdiğim, yumuşacık gri eşofman takımımı ve ayağıma beyaz spor ayakkabılarımı geçirmiştim. Sarı saçlarımı dağınık bir topuz yapıp yüzümü yıkayarak o bütün günün yorgunluğunu üzerimden atmaya çalıştım.
Ancak zihnimdeki o yoğun enerji ve Batuhan’ın kulaklarımda çınlayan pürüzlü sesi evde dört dönmeme neden oluyordu. Dört duvar arasında sıkışıp kalmak yerine, serin gece havasını içime çekmek ve biraz yürümek en mantıklı seçenek gibi görünüyordu. Telefonumu ve kulaklığımı cebime atıp evden dışarı çıktım.
Antalya’nın o sakin, palmiye ağaçlarıyla süslü sokaklarında yürümeye başladım. Kulaklığımı takıp Stereo Love melodisini yeniden başlatırken, ayaklarımın ritmi geceye ayak uyduruyordu. Etrafta pek kimse yoktu; sadece uzaktan gelen dalga sesleri ve hafif bir sonbahar esintisi vardı. Gün boyunca yaşanan o koşturmacanın, Batuhan’la aramızdaki o elektrik dolu atışmaların ve Bade’nin heyecanının ardından bu gece yürüyüşü bana ilaç gibi geliyordu.
Sokak lambalarının sarı ışığı altından geçerken, köşeyi döndüğüm an karşı kaldırımda uzun boylu, siyah spor montlu ve ellerini cebine sokmuş bir silüet gördüm.
Adımlarım yavaşladı. Kalbim, kulaklığım takılı olmasına rağmen göğüs kafesimi dövecek kadar hızlı atmaya başladı.
Silüet başını kaldırıp bana doğru baktığında, sokak lambasının ışığı o kahverengi-kumral gözleri aydınlattı. Batuhan Sancaktar, tam karşımda, sanki bu sokakta yürüyüş yapacağımı önceden biliyormuş gibi duruyordu.
Olduğum yerde kalakaldım. Kulaklığımdaki müzik çalmaya devam ederken, Batuhan yavaş adımlarla caddeyi geçip karşıma geldi. 1.93’lük dev boyuyla önümde dikildiğinde, yüzündeki o tehlikeli ama bir o kadar da yumuşak tebessüm geceyi aydınlatır gibiydi.
"Kaçtığını sanıyordum, Demirkan," dedi, tok ve pürüzlü sesiyle. "Meğer sadece sahil sokaklarında benimle karşılaşmak için gece yürüyüşüne çıkmışsın."
Gözlerimi kocaman açarak ellerimi belime koydum. "Seninle bu saatte, bu sokakta karşılaşmak muhtemel kabuslarımın arasında bile yoktu, Sancaktar! Ne işin var burada senin?"
Batuhan hafifçe gülerek kollarını göğsünde kavuşturdu ve bana doğru bir adım daha yaklaştı. "Antalya’nın gece havası sadece sana ait değil herhalde, güzelim," diye fısıldadı, gözlerinin içindeki o parıltıyla. "Hem ofiste hesaplaşmayı sabaha bıraktık ama görünüşe göre kader bizi yarını bekletmek istemiyor."Antalya’nın o sakin, serin gece sokağında karşımda 1.93’lük boyuyla duran Batuhan’a bakarken, üzerimdeki gri eşofmanlara ve dağınık topuzuma şöyle bir göz gezdirdim. Holding ofisindeki o kusursuz, iddialı Açelya’dan eser kalmamıştı; ama karşımda duran adamın bakışlarındaki o yoğun ilgi bir milim bile azalmamıştı.
Hafifçe kaşlarımı çatarak kollarımı göğsümde kavuşturdum. "Kaderin bu saatte bizi aynı sokakta karşılaştırdığından pek emin değilim, Sancaktar," dedim, iddialı bir ses tonuyla. "Büyük ihtimalle beni takip ediyorsun. holding bütçesi yetmedi şimdi de stalkerlığa mı başladın?"
Batuhan bu suçlamam karşısında sesli ve derin bir şekilde güldü. O tok gülüşü gece sokağında yankılanırken, ellerini siyah montunun ceplerinden çıkarıp bir adım daha yaklaştı.
"Stalkerlık mı?" diye sordu, kahverengi-kumral gözlerinde tehlikeli bir parıltıyla. "Güzelim, benim seni takip etmeme gerek yok; seninle yollarımız zaten nereye gidersek gidelim birbirine çarpıyor. Hem..." Batuhan bakışlarını yukarıdan aşağıya doğru üzerimdeki eşofmanlarda gezdirdi. "...bu halinle bile ofisteki o resmi ceketli halinden çok daha tehlikelisin. En azından şimdi kaçamayacağını biliyorum."
Yanaklarımın yine o sinir bozucu sıcaklıkla yandığını hissedince hızla çenemi dikleştirdim. "Kim kaçıyor be? Sadece evimin iki sokak ötesinde yürüyüş yapıyorum. Asıl sen buraya hangi rüzgâr attı, onu söyle! Evin bu tarafta değil ki senin."
Batuhan hafifçe sırıtarak başını eğdi. "Ofisteki o bütçe raporları kafamı şişirmişti, biraz temiz hava alayım dedim. İyi ki de çıkmışım; yoksa bu saatte sokaklarda tek başına turlayan inatçı bir başmüfettişi kim koruyacaktı?"
"Benim korunmaya ihtiyacım yok, Sancaktar!" diye çıkıştım, ama sesimdeki o sertlik onun bu sakin ve özgüvenli tavrı karşısında erimeye başlamıştı bile. "Senden gelecek korumaya kalırsam, sabaha kadar karabiberli kahve içmek zorunda kalırım!"
Batuhan, bu cevabım üzerine daha da yaklaştı. Aralarımızdaki o mesafe tamamen kapanmış, göğsüne neredeyse çarpacak kadar yakınlaşmıştım. Kokusu, o rüzgârda hafifçe dağılan parfümü ve gözlerindeki o derin ifade nefesimi kesti.
"Karabiberi unut artık, güzelim," diye fısıldadı, ses tonu bir anda o pürüzlü, ruhuma işleyen haline büründü. "Benim dün akşamdan beri aklımda kalan tek şey, sahil iskelesinde siyah elbisenle bana meydan okuyuşundu. Ve şimdi... bu sokakta, bu eşofmanlarla karşımda dikilip hâlâ benimle savaşmaya çalışman."
Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi atarken, gözlerimi kaçırmamak için büyük bir direnç gösterdim. "Savaşmıyorum, gerçekleri söylüyorum," dedim, sesim biraz titreyerek. "Seninle aynı havayı solumak bile başlı başına bir stres faktörü, Sancaktar"
Batuhan, elini yavaşça uzatıp omzuma değecek gibi yaparken aniden durdu; parmakları havada asılı kaldı. O an gözlerindeki o alaycı ifade tamamen kayboldu, yerine çok daha gerçek, çok daha yoğun bir duygu geçti.
"Stres mi?" diye sordu, yumuşak ama bir o kadar iddialı bir fısıltıyla. "Bence stres değil, Açelya... Bildiğin bağımlılık. Ve sen de bunun farkındasın."
Sokağın o sarı sokak lambası altında, gece rüzgârı saçlarımın arasından geçerken, ona verecek tek bir akıllıca cevap bile bulamadım. Çünkü haklıydı. O inat, o atışmalar, o kahve kumpasları... Hepsi sadece birbirimize duyduğumuz o kaçınılmaz çekimin üzerini örten birer perdeden ibaretti.
Batuhan’ın o ruhuma işleyen fısıltısı, kalbimin atış hızını resmen devir sınırına dayamıştı. Ona ne diyeceğimi, bu iddialı sözler karşısında nasıl bir savunma yapacağımı kara kara düşünürken, tam o saniyede sokağın köşesinden yankılanan iki tanıdık ses bütün havayı darmadağın etti.
"Batuhan! Ay inanmıyorum, şuraya bak!"
"Açelya? Kızım senin bu saatte sokaklarda ne işin var, üstelik o eşofmanlarla?!"
İkimiz de irkilerek aynı anda sokağın köşesine döndük. Gelenler, ellerinde poşetlerle koşa koşa bize doğru yaklaşan İlayda ve Belinay’dı!
Batuhan’ın ablası İlayda, her zamanki o tatlı, kıpır kıpır ve enerjik haliyle resmen neşe saçıyordu; benim ablam Belinay ise hemen yanında, elindeki çikolata paketini sallayarak aynı bizimkiler gibi sorgulayan gözlerle üzerimize bakıyordu.
İlayda bizi o kadar yakın mesafede, neredeyse burun buruna görünce hemen ellerini birbirine vurdu ve gözleri parlayarak atıldı:
"Ayyy! Yanlış yerde, yanlış zamanda mı yakaladık yoksa?" dedi, kahkahasını tutamayarak. "Biz de tam sizin eve doğru kahve içmeye geliyorduk! Demek gece yürüyüşü adı altında baş başa romantik sokak turu atıyorsunuz, öyle mi?"
Yanaklarımın alev alev yandığını hissedip hemen Batuhan’dan bir adım uzaklaştım. "İlayda, abla! Ne alakası var, ne romantik turu!" diye hemen savunmaya geçtim. "Tesadüfen karşılaştık alt tarafı! Hem sizin bu saatte burada ne işiniz var?!"
Belinay ise bu sırada çoktan Batuhan’ın yanına gitmiş, o 1.93’lük adama sanki dünyadaki en tatlı kediye bakar gibi hayran hayran gülümsemeye başlamıştı.
"Ay, benim birtanecik bacanağım... şey, ortak proje arkadaşım buradaymış!" dedi Belinay, Batuhan’ın koluna hafifçe girerek. "Batuhan’cım, gördün mü bizim kızı yine nasıl strese sokmuşsun? Eşofmanlarla sokağa fırlamış zavallı! Sen hiç kıyamazsın ona, değil mi?"
Batuhan, ablamın bu sevimli ve taraf tutan tavrı karşısında hafifçe gülümseyip o tok sesiyle yanıt verdi:
"Haklısın, Belinay Hanım. Açelya’nın inatçılığıyla başa çıkmak her baba yiğidin harcı değil ama ben elimden geldiğince korumaya çalışıyorum," dedi, gözlerini bana dikerek.
İlayda hemen koşup boynuma sarıldı. Beni kendine çekip yanağımdan öperken, "Kıyamam benim açelyama!" diye şakıdı. "Batuhan gibi yakışıklı, karizmatik bir mimar bulmuşsun, hâlâ kaçmaya çalışıyorsun tatlım! Bırak bu ayakları, çocuk seni mutlu etmek için daha ne yapsın?"
Ablam Belinay da hemen İlayda’yı onaylayarak, "Aynen öyle! Bizim Batuhan’ımız gibisi bir daha dünyaya gelmez. Baksana, eli asla boş gelmez, hepimizin gönlünü alır," diye ekledi.
Ben ellerimi havaya kaldırıp pes etmiş bir ifadeyle başımı salladım. "Harika! Bir siz eksiktiniz, siz de geldiniz. Şimdi kesin bizi kumpasa getirip bir yerlerde kahve içmeye sürükleyeceksiniz, değil mi?"
İlayda gülerek poşetleri salladı: "Bildinnn! Sahilde yeni açılan o tatlıcıya gidiyoruz, siz de kaytaramazsınız!"
Batuhan, kollarını göğsünde kavuşturmuş, yüzündeki o büyüleyici tebessümle beni izlerken hafifçe eğilip kulağıma fısıldadı:
"Görüyor musun, güzelim? Kader bile ablalarmızı araya sokup bizi aynı masaya oturtmaya çalışıyor. Kaçışın kalmadı."
İlayda ile Belinay'ın o neşeli kahkahaları eşliğinde, sahil boyundaki tatlıcıya doğru yürümeye başlarken, bu geceki savaşın planlandığı gibi gitmeyeceği çok açıktı.
İlayda ile Belinay’ın o coşkulu tatlıcı planını duyduğum an, zihnimdeki alarm zilleri çalmaya başlamıştı. Batuhan’ın o kahverengi-kumral gözlerindeki o zafer kazanmış ifadeyi ve kulağıma fısıldadığı "Kaçışın kalmadı" sözlerini dinlemeye bir saniye bile tahammülüm yoktu. Eşofmanlarımla, dağınık topuzumla bu çift ablanın kurduğu o tatlı kumpasın tam ortasında kalmak, kesinlikle akşamın bu saatinde yapacağım en son şey olabilirdi.
Hızla bir adım geriye çekilip yüzüme takındığım en tatlı, en sahte gülümsemeyle ellerimi birbirine vurdum.
"Size iyi eğlenceler!" dedim, sesimi neşeli tutmaya çalışarak. "Valla ablalarım, siz kahvelerinizi için, tatlılarınızı gömün ama benim erken yatmam gerekiyor, malum yarın sabah holdingde bizi bekleyen devasa bir bütçe savaşımız var!"
İlayda kocaman açılan gözleriyle bana döndü. "Açelya! Deli misin, nereye? Daha yeni geldik!"
Belinay da hemen araya girip Batuhan’ın kolunu işaret ederek, "Aynen öyle, bacım! Batuhan da bizimle geliyor, sen de kaçamazsın öyle hemen!" diye itiraz etti.
Ben ise ellerimi "hoşça kalın" der gibi sallayarak çoktan arkamı dönmüş ve evimin yoluna doğru tempolu adımlarla yürümeye başlamıştım bile. Omuzumun üzerinden arkaya bakarak seslendim:
"Benden bu kadar! Batuhan’a iyi eğlenceler dilerim, sabah ofiste görüşürüz!"
Arkamdan İlayda’nın kahkahaları ve Belinay’ın "Kız duuuurrrr!" diyen sesleri yükselirken, Batuhan’ın o pürüzlü, derin gülüşünün sokağın sesini bastırarak kulağıma kadar geldiğini çok net duydum. Adımlarımı biraz daha hızlandırarak köşeyi döndüm; ama içimdeki o sıcak, kıpır kıpır hissin ve arkamda bıraktığım o adamın bakışlarının zihnimden silinmesi o kadar da kolay olmayacaktı.
Kendi evimin önüne gelip içeri girdiğimde, derin bir nefes alarak kapıyı arkamdan kapattım. Bugünlük bu kadarı yeterdi. Yarın sabah o ofis masasında bizi bekleyen hesaplaşmanın ne kadar ateşli olacağını şimdiden biliyordum; ama bu kez, kaçan taraf değil, saldıran taraf olmaya kararlıydım.
Eve kendimi atıp gri eşofmanlarımla salona geçtiğimde, televizyonun karşısında kahve içen annem Yeşim Hanım’ı bulmayı beklemiyordum. Evimizin o sıcak, lavanta ve kahve kokulu atmosferi, dışarıdaki o fırtınalı gece hayatından sonra bana resmen sığınak gibi gelmişti.
Annem, üzerimdeki o dağınık topuzu ve nefes nefese halimi görünce kahve fincanını sehpaya bıraktı. Kaşlarını hafifçe kaldırıp, "Hayırdır Açelya? Sokağın ortasından sprint atarak gelmiş gibisin, kim kovalıyor seni?" diye sordu.
Kendimi hemen karşıdaki tekli koltuğa atıp bacaklarımı sehpaya uzattım. "Kimse kovalamıyor, anne... Sadece Batuhan ve ablalarımızın kurduğu o sinsi tatlıcı kumpasından son anda kaçmayı başardım," diye homurdandım.
Annem bu cevabım üzerine neşeyle gülerek mutfaktan yeni bir fincan kahve kapıp yanıma geldi. Yeşim Hanım her zaman olaylara sakin ve bilgece yaklaşan biriydi; üstelik Sancaktar ailesiyle, özellikle de Batuhan’ın annesiyle yıllara dayanan pek yakın bir dostlukları vardı.
"Yine mi Batuhan’la atıştınız?" diye sordu annem, gözlerindeki o imalı parıltıyla kahvesinden bir yudum alarak. "Çocuk da ne çektiriyor sana, ama maşallah, Sancaktarlar her zamanki gibi tam zamanında sahneye çıkmayı biliyorlar."
Gözlerimi devirerek yastığa sarıldım. "Anne, Allah aşkına yapma sen de! Adamla her dakika bütçe savaşı veriyoruz, ofiste karabiberli kahveler mi istersin, iskelede gece yarısı edebiyatları mı... Kafayı yiyeceğim."
Annem şefkatle saçlarımı hafifçe düzeltti. "Kızım, o inatlaşmaların arkasında ne olduğunu sen de çok iyi biliyorsun. Sancaktar ailesiyle bizim dostluğumuz köklüdür; Batuhan da maşallah akıllı, düzgün bir çocuk. Yıllardır aileler bir arada, şimdi siz ikiniz bu projeyle resmen..." Annem durup göz kırptı. "...eski dostluğu akrabalığa çevirmek için elinizden geleni yapıyorsunuz."
"Anneee!" diye sızlandım, yanaklarımın yeniden alev aldığını hissederek. "Ne akrabalığı, ne diyorsun Allah aşkına? Biz düşmanız, resmen iş savaşındayız!"
Annem kahkahayla güldü. "Düşman dediğin, gece yarısı sokaklarda eşofmanlarla birbirini kovalayıp sonra da kaçmaz, Açelya'cım. Neyse... Yarın sabah ofiste o masaya oturduğunda Batuhan oğluma çok da yüklenme, yazık çocuğa."
Annesinin bile çoktan Batuhan safına geçtiğini görmek beni derinden sarsarken, içimdeki o sıcak gülümsemeyi saklayamadım.Annemin o bilgece ve bir o kadar da beni köşeye sıkıştıran sözlerinin ardından, odama çekilip biraz uyumayı planlamıştım. Ancak yatağa uzandığım an zihnimdeki saat alarmı çalmış gibi birden fırladım:
Yarın sabah sadece holdingdeki o bütçe savaşı yoktu... Üniversitedeki o ortak final projesinin büyük sunumu vardı!
Yıllar önce Batuhan’la birlikte ortaklaşa aldığımız, dönemin en yüksek ağırlıklı mimarlık-yönetim bitirme projesinin final teslimi ve jüri sunumu tam yarın sabah saat onda fakültedeydi. Holdingdeki projelerle o kadar meşgul olmuştum ki, üniversiteye vereceğimiz son dokunuşları, mimari plan ile dijital pazarlama entegrasyonunun dijital sunum dosyasını son geceye bırakmıştım.
Yatağımdan fırladığım gibi masa lambasını yaktım, dizüstü bilgisayarımı kucağıma çekip dosyaları açtım. Ekranda parlayan eksik slaytları, yarım kalmış bütçe tablolarını ve Batuhan’ın eklemesi gereken o kritik mimari kesitleri görünce kanımın çekildiğini hissettim.
Tek başına bu işin altından sabaha kadar kalkmam imkansızdı.
Elim ellerim arasına alıp düşünürken, telefonum ekranda ani bir bildirimle parladı. Ekranı çevirdiğimde gelen mesajın sahibini gördüm: Batuhan Sancaktar.
Batuhan: "Yarınki üniversite jüri sunumu için hazırlıkların ne alemde, başmüfettiş Hanım? Yoksa yine her şeyi son geceye bırakıp sabaha kadar uyumayacak mısın?"
Gözlerimi ekrana dikip öfkeyle parmaklarımı klavyeye vurdum.
Açelya: "Sen kendi işine bak, Sancaktar! Üniversite sunumu benim kontrolüm altında, sana ihtiyacım yok."
Mesajı gönderdikten sadece üç saniye sonra telefonum bu kez doğrudan çalmaya başladı. Arayan Batuhan’dı. Derin bir nefes alıp aramayı yanıtladım.
"Efendim, Sancaktar?" dedim, sesimdeki o sahte özgüveni korumaya çalışarak.
Karşı taraftan Batuhan’ın o tok, pürüzlü ve hafif alaycı sesi kulaklığımdan içeri doldu:
"Yalan söyleyemiyorsun, Demirkan. Sesindeki o hafif panik tonunu kilometrelerce öteden duyabiliyorum. Üniversite projesinin yönetim slaytlarını hala bitirmediğine iddiaya girebilirim."
"Bitirmek üzereyim, merak etme," diye çıkıştım, masadaki kağıtları karıştırırken. "Senin o hantal mimari çizimlerini toplamak biraz zaman alıyor sadece!"
Batuhan derinden güldü. O tok gülüşü içimdeki bütün savunma duvarlarını tek kalemde yerle bir etti.
"İnat etmeyi bırak, Açelya," dedi, sesi bir anda o yumuşak ve ikna edici tınısına büründü. "İkimiz de o jürinin karşısına kusursuz bir projeyle çıkmak zorundayız. Bilgisayarını aç, görüntülü arama yapıyorum. Sabaha kadar o sunumu birlikte bitireceğiz."
"Benimle emir cümleleriyle konuşma—" demeye kalmadan telefondan görüntülü arama çağrısı düştü. Ekranın diğer tarafında, muhtemelen o da evinde çalışma masasının başında oturmuş, siyah tişörtü ve dağınık saçlarıyla duran Batuhan’ın yüzü belirdi.
Kahverengi-kumral gözlerini kameraya dikmiş, hafifçe sırıtarak bana bakıyordu. "Hadi, Demirkan... Süre başladı. Yarın jüriye o sunumu yaparken benimle aynı masada ter dökeceksin, şimdiden alış."
Bilgisayar ekranındaki görüntülü arama penceresinde Batuhan’ın o siyah tişörtlü, dağınık saçlı ve kahverengi-kumral gözlerindeki o iddialı parıltıyla bana baktığını gördüm, içimdeki bütün inat duvarlarının yavaşça çatlamaya başladığını hissettim.
Elimdeki kalemi masaya bırakıp kameraya doğru hafifçe eğildim.
"Seninle ekran başında da çekişmek zorunda mııyız, Sancaktar?" diye homurdandım, saçlarımın önüme düşen tellerini kulağımın arkasına sıkıştırırken. "Ayrıca projem açık, kendi işine baksana sen! Benim yönetim slaytlarım gayet de kontrolüm altında."
Batuhan, ekranın öbür ucunda derin bir nefes alıp arkasına yaslandı. O tok ve pürüzlü sesi kulaklığımdan içeri dolarken, dudaklarındaki o tehlikeli tebessüm bir milim bile solmamıştı.
"Kontrol altında olduğunu, sabah saat dörtte bana gözlerin kapanmak üzereyken atacağın imdat mesajlarından çok iyi anlayacağım, güzelim," dedi, hafifçe alay ederek. "Hadi, uzatma da mimari kesitlerle yönetim bütçesini birbirine bağladığımız o son slide'ı aç. Yoksa jüriye çıkmadan önce seni ben eleyeceğim."
Derin bir "Allah'ım sabır ver" nefesi alıp dizüstü bilgisayarımın ekranını paylaşıma açtım. "Tamam, uzatma da bak şu tabloya! Mimari maliyetleri dijital pazarlama bütçesine entegre ederken senin o betonarme hesapların yine açık vermiş."
Gece yarısı ilerlerken, iki ayrı evin odasından bilgisayar ekranları aracılığıyla yürüyen bu ortak çalışma, kısa sürede tam anlamıyla bir "gece yarısı düellosuna" dönüştü. Bir yandan slaytları düzenliyor, bir yandan da birbirimizin tasarımlarına laf sokuyorduk. Ama işin en tuhaf yanı, bu koşturmacanın içinde aramızdaki o gerginlik yerini tatlı, kesintisiz bir uyuma bırakmıştı.
Saatler gece yarısını geçip sabaha doğru yaklaşırken, ekrandaki Batuhan’ın yüzü hafifçe yumuşamıştı. Elini çenesine dayamış, yorulmak bilmeyen bir dikkatle beni dinliyordu.
"Biliyor musun, Demirkan," dedi, sesi birden o gürültülü atışmalardan sıyrılarak fısıltıya yakın bir tona büründüğünde. "Yıllardır bu projeleri tek başıma ya da başka ortaklarla yaptım ama hiçbiri seninle kavga ederek çalışmak kadar keyifli olmamıştı."
Kalbim ekrandaki o bakışlar karşısında yine o tuhaf teklemesini yaşarken, hızla gözlerimi dosyaya çevirdim. "Çünkü başka kimse senin ukalalığınla başa çıkamıyordur, Sancaktar."
Batuhan sesli bir şekilde güldü. "Belki de haklısındır... Ama sabaha çok az kaldı. Jürideki o hoca karşımıza geçtiğinde, ikimizin bu uyumunu bozmaya kimsenin gücü yetmeyecek."
Sabahın ilk solgun ışıkları penceremden içeri sızıp odanın duvarlarına vurmaya başladığında, günlerdir uykusuz geçirdiğim gecelerin bedeni benden intikam almak ister gibi ağırlaşmıştı. Bilgisayar ekranında açık duran son bütçe tablosuna bakarken göz kapaklarımın üzerindeki o devasa ağırlığa daha fazla direnememiştim.
Elim çenemde, parmaklarım hafifçe yanağımı desteklerken, ekranın başında öylece uyuya kalmıştım.
Ekranın diğer ucunda ise Batuhan, jüri sunumunun son detaylarını kontrol etmek için başını tekrar ekrana kaldırdığında karşısında gördüğü manzara karşısında bir an öylece kalakalmıştı.
Ben omuzlarım düşmüş, derin bir uykudayken; Batuhan uzun süre sesini çıkarmadan sadece beni izlemişti. 1.93’lük dev adam, evindeki çalışma masasında geriye yaslanmış, kahverengi-kumral gözlerindeki o sert ve alaycı ifademin yerini alan o derin, eritici şefkatle ekrandaki küçük çerçeveme bakıyordu.
Birkaç dakika boyunca odadaki tek ses bilgisayarın fan sesi ve uzaktan gelen sabah kuşlarının cıvıltısı olurken, Batuhan sonunda dayanamayıp sesini alçacık, neredeyse bir fısıltı gibi ama mikrofon aracılığıyla odama taşıyacak şekilde yükseltti:
"Hey... Başmüfettiş Hanım?" diye mırıldandı, sesindeki o pürüzlü tını yumuşacıktı. "Uyandırma servisi vakti geldi, Demirkan. Yoksa jürinin karşısına bu masum haliyle çıkarsan, bütün hocalar sana aşık olur, benden söylemesi."
Tabii ki bu fısıltıyı duyacak halde değildim; derin uykumda sadece başımı hafifçe diğer tarafa doğru çevirip mırıldanmakla yetindim.
Batuhan ekrandan hafifçe gülümseyerek telefonunu eline aldı ve ekranı kapatmadan önce o sabahın en tatlı hamlesini yapıp telefonuma küçük bir mesaj bıraktı:
Batuhan: "Uyu bakalım, güzelim... Nasıl olsa birazdan o üniversite kapısında beni karşında bulacaksın. Ve o jüri karşısında uykunu açmak için sabırsızlanıyorum."
Bilgisayar ekranındaki o sessiz ve masum uykum, telefonumun arka arkaya çalan titremeleriyle nihayet bölünmüştü. Göz kapaklarımı ağır ağır araladığımda, odanın güneş ışığıyla dolduğunu ve bilgisayarımda hala açık olan proje slaytı ve görüntülü konuşmada Batuhan’ın kollarını kavuşturmuş, bana kahve kupasının arkasından gülerek baktığını fark ettim.
"Günaydın, uykucu başmüfettiş," dedi Batuhan, tok sesiyle kameraya yaklaşarak. "Eğer bir saat içinde fakültede olmazsak, o jüri bizi projeyle birlikte pencereden aşağı atacak, benden söylemesi."
Hızla ekrandan kendime gelmeye çalışarak fırladım. "Saat kaç?!" diye bağırdıktan sonra yatağın üzerindeki kıyafetlerime koşarken kameranın hala açık olduğunu fark edip yüzümü ekşittim. "Sancaktar desene! Niye uyandırmadın insan gibi?!"
Batuhan sesli bir şekilde gülerek, "Uyandırmaya çalıştım ama o kadar tatlı uyuyordun ki kıyamadım," diye fısıldadı. "Neyse, fazla vaktimiz yok. Fakültede görüşürüz, Demirkan. Hazırlan, bugün o jüriye gününü göstereceğiz."
Telefonu yüzüne kapatıp hızla üzerime lacivert, profesyonel ama bir o kadar da şık bir pantolon-ceket takımı geçirdim; saçlarımı bu kez kusursuz topuzla toplayıp makyajımı hızlıca tamamladım. Arabama atladığım gibi üniversitenin mimarlık fakültesine sürdüm.
Fakültenin devasa amfi koridoruna girdiğimde, kalbim heyecandan göğüs kafesimi dövüyordu. Büyük jüri salonunun kapısının önünde, ellerinde kalın projelerle bekleyen öğrencilerin arasında, o 1.93’lük dev boyuyla duvara yaslanmış, siyah gömleği ve kol saatiyle zarif bir şekilde duran Batuhan’ı gördüm.
Yanına doğru soluk soluğa yaklaşırken, kahverengi-kumral gözleri hemen beni buldu. Yüzündeki o alaycı tebessümle bana doğru bir adım attı.
"Sonunda teşrif edebildin, başmüfettiş Hanım," dedi, pürüzlü sesiyle. "Korktun sandım."
Nefesimi düzenlemeye çalışarak çenemi dikleştirdim. "Korkmak mı? Sadece uykumu alıyordum, Sancaktar. İçerideki jüriye hazırlık yapmam gerektiği için geç kaldım sanma."
Batuhan, tam cevap verecekti ki salonun kapısı açıldı ve içerideki asistan seslendi:
"Sırada Açelya Demirkan ve Batuhan Sancaktar projeleri gelsin!"
İkimiz aynı anda birbirimize baktık. Aralarımızdaki o iş ve aşk rekabeti, şimdi tüm fakültenin ve en sert hocaların karşısındaydı.
Batuhan kapıya doğru yürürken hafifçe eğilip kulağıma fısıldadı:
"Hazır mısın, güzelim? Şimdi sahnede asıl savaş başlıyor." Asistanın ismi okumasıyla birlikte, büyük jüri salonunun ağır ahşap kapısı ardına kadar açıldı. İçerideki devasa masanın etrafında sıralanmış, mimarlık ve işletme fakültelerinin en sert, en titiz hocaları ve bölüm başkanları jüri koltuklarında yerlerini almışlardı.
Batuhan’la birlikte omuz omuza içeri adım attığımız an, odadaki akademik hava bir anda değişti. 1.93’lük boyuyla yanımda yürüyen Batuhan’ın o özgüven dolu duruşu, üzerimdeki lacivert takım elbisemin verdiği resmiyetle birleşince karşımızdaki jüriyi bile ilk saniyeden etkisi altına almıştı.
Projemizi yansıtacağımız dijital ekranın önüne geçtiğimizde, ilk sözü mimarlık bölümünün en hoyrat hocası olan Profesör Selim alarak kafasını kaldırdı.
"Evet, Sancaktar ve Demirkan," dedi Selim Hoca, kalın gözlüklerinin altından bize bakarak. "Yıllardır ikinizin bu fakültedeki rekabetini dinleriz. Bakalım bu ortak final projesinde mimari ile dijital pazarlamayı nasıl harmanlamışsınız? Görelim bakalım bu büyük bütçeli otel projesini."
Sözü ilk olarak ben devraldım. Sesimdeki o pürüzsüz ve kararlı tınıyla projenin dijital entegrasyonlarını, bütçe optimizasyonunu ve sosyal medya stratejilerini anlattım. Konuşurken göz ucuyla Batuhan’a baktığımda, onun da tahta başında projenin mimari kesitlerini, statik hesaplarını ve çevreci tasarım detaylarını nasıl bir ustalıkla aktardığını hayranlıkla izlemekten kendimi alamadım. Aralarımızdaki o profesyonel uyum o kadar kusursuzdu ki, dün gece sabaha karşı ekranda kavga ede ede hazırladığımız o slaytlar sanki bir sanat eserine dönüşmüştü.
Ben konuşmamın sonuna gelip sözü Batuhan’a bıraktığımda, o büyük amfide adeta bir sessizlik rüzgârı esti. Batuhan masanın önüne doğru bir adım attı, tok ve pürüzlü sesi salonun her köşesinde yankılandı:
"Bu projeyi tasarlarken," dedi, gözlerini bir an olsun jüriden ayırmayıp doğrudan benim üzerimde gezdirerek, "sadece binaları ve betonarme yapıları değil, o yapının ruhunu besleyecek insan faktörünü, yani dijital dünyadaki karşılığını da baz aldık. Çünkü bir mimari eser, içinde yaşayan ve onu yöneten inatçı vizyonerlerle anlam kazanır."
Hocalar bu etkileyici savunma karşısında birbirlerine bakıp hafifçe gülümserken, jüri başkanının sorusu ortama bomba gibi düştü:
"Peki, bu kadar zıt iki karakterin bu projeyi bu kadar kusursuz ortak yürütmesi nasıl mümkün oldu? Aranızdaki bu 'rekabet' projeye nasıl yansıdı?"
Salonda anlık bir sessizlik oldu. Batuhan ile göz göze geldik. O kahverengi-kumral gözlerindeki o tehlikeli ama bir o kadar da sıcak parıltı, bana kalbimin ritmini unutturmaya yetmişti. Batuhan hafifçe gülümseyip tam cevap verecekti ki, aramızdaki o gerilimin artık jüriye bile gizlenemeyecek kadar büyük bir aşka dönüştüğünü ikimiz de çok iyi biliyorduk...
Bölüm etkileşimi
