Sabah Baskını Ve Ofis Düellosu

7.Bölüm:

Ertesi sabah alarmın sesiyle gözlerimi açtığımda, dün geceki o mesajın zihnimde taze bir kahve kokusu gibi canlandığını hissettim. Yataktan fırlayıp üzerime krem rengi boğazlı bir kazak ve koyu gri kumaş bir pantolon geçirdim; sarı saçlarımı her zamanki gibi sıkı bir atıksuyuna toplayıp evden çıktım.

​Saat tam dokuza çeyrek kala holdingin ortak ofisinin kapısını açtığımda, içeriden gelen o taze filtre kahve kokusuyla duraksadım.

​Batuhan çoktan yerini almıştı. Siyah gömleğinin kollarını yine dirseklerine kadar kıvırmış, 1.93’lük dev boyuyla geniş sandalyeye yayılmış, önündeki tabletle ilgileniyordu. Masanın üzerinde ise iki karton bardak duruyordu; kahvelerden birinin üzerine el yazısıyla siyah bir kalemle “Demirkan” yazılmıştı.

​Adımlarımı ses çıkartmadan atarak masaya yaklaştım. "Erken gelmişsin, Sancaktar," dedim, sesimdeki o iddialı tınıyı korumaya çalışarak. "Yoksa dün geceki mesajından sonra masada yenilmeyi kabullenip erkenden antrenman mı yapmaya başladın?"

​Batuhan başını yavaşça kaldırdı. O kahverengi-kumral gözlerindeki o tehlikeli, alaycı pırıltı sabahsabah enerjimi tavan yaptırmaya yetmişti. Sandalyesinde biraz geriye yaslanıp kollarını göğsünde kavuşturdu.

​"Günaydın, güzelim," dedi, sesindeki o tok ve pürüzlü tını odayı doldururken. "Erken geldim çünkü senin o gecikme bahanelerini dinlemektense, masaya oturduğum an seni nasıl mat edeceğimi planlıyordum."

​Hemen karşısındaki sandalyeyi sertçe çekip oturdum ve önümdeki “Demirkan” yazılı kahveyi elime aldım. "Beni mat etmek mi? Rüya görüyorsun, Sancaktar. Ben bu bütçe raporuna öyle bir dokundum ki, senin bütün mimari projelerin benim dijital stratejilerimin arkasında adeta toz yutacak."

​Batuhan hafifçe gülerek masaya doğru öne eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, sabah parfümünün kokusu burnuma doldu.

​"Göreceğiz bakalım," diye fısıldadı, gözlerini bir an bile kırpmadan doğrudan gözlerimin içine bakarak. "Ama önce kahveni iç, çünkü bugün bu masadan ağlayarak kalkacak olan sen olacaksın."

​"Ben mi?" dedim, bardağı masaya vurup çenemi dikleştirerek. "Seni o masaya gömmezsem bana da Açelya denmez!"Ofisin içindeki o gerilim dolu sabah atışmasının ardından, masanın üzerindeki kalın bütçe dosyaları ve tablet ekranları arasında tam anlamıyla bir savaş alanı yaratmıştık. İkimiz de kendi projelerimizi savunmak, rakibimizin açıklarını yakalamak için adeta kelime savaşı veriyorduk.

​"Bak buraya, Sancaktar," dedim, parmağımı tablet ekranındaki dijital pazarlama grafiğine sertçe vurarak. "Sosyal medya entegrasyonu için ayırdığın bu oran tamamen yetersiz. Otellerin yeni sezon doluluk oranını patlatmak istiyorsak, influencer bütçesini en az yüzde otuz artırmak zorundayız."

​Batuhan, 1.93’lük dev boyuyla arkasına yaslanmış, kollarını göğsünde kavuşturmuş bir şekilde beni izliyordu. Kahverengi-kumral gözlerindeki o alaycı ama bir o kadar da hayranlık barındıran bakışı yakalamamak elde değildi.

​"Yüzde otuz mu?" dedi, tok ve pürüzlü sesiyle gülerek. "Açelya, sen bütün bütçeyi Instagram'daki tatil fotoğraflarına yatırmak istiyorsun galiba. O otellerin dış cephe yalıtımı, mimari revizyonları ve operasyonel maliyetleri havayla mı ödenecek sanıyorsun?"

​"Benim projelerim havayla değil, doğrudan kârla dönüyor, Karahanlı!" dedim, ayağa kalkıp masanın üzerine doğru eğilerek. "Senin o antik çağdan kalma mimari fikirlerin olmasa, bu oteller zaten kendi kendine dolardı!"

​Batuhan, masanın üzerindeki mesafeyi kapatmak için yavaşça öne doğru eğildi. Aramızdaki o tehlikeli yakınlık bir anda odayı sardı; öyle ki nefesi yüzüme çarpıyordu.

​"Antik çağ mı?" diye fısıldadı, dudaklarında tehlikeli bir kıvrımla. "O antik çağ dediğin projeler sayesinde şu an bu holding ayakta, Demirkan. Ama kabul et... Karşımda böyle hırslanıp gözlerini parlatarak savaştığın sürece, haklı olup olmamamızın hiçbir önemi kalmıyor."

​Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi çarptı. Beklemediğim bu ani iltifat karşısında boğazım düğümlendi; söyleyeceğim o iddialı laflar aniden kafamda uçup gitti.

​"Sen..." diye başladım ama sesim hafifçe titredi. Hemen toparlanıp çenemi dikleştirdim. "Laf kalabalığı yaparak konuyu değiştirme, Sancaktar. Bütçeyi onaylıyor musun, onaylamıyor musun, ona bak."

​Batuhan, yüzündeki o büyüleyici gülümsemeyle yavaşça ayağa kalktı. O devasa boyuyla masanın etrafından dolanıp yanımda bittiğinde, ellerini cebine soktu ve başını hafifçe eğerek kulağıma doğru yaklaştı.

​"Onaylıyorum, güzelim," diye fısıldadı, sesi tenimde tüylerimi diken diken etmeye yetmişti. "Seninle bu masada savaşmaya varım; yeter ki o inatçı başını eğdiğini göreyim."

​Nefesim kesilir gibi olurken, arkasını dönüp ceketini aldı. "Öğle yemeği vakti, Demirkan. Masayı toplasana, seni ödüllendirip aşağıda salata ısmarlayacağım."

​"Kim kiminle yemek yiyor be!" diye arkasından seslendim ama içimdeki o tatlı kımıldanışı durduramadım. Düşmanlığımız tam gaz devam ediyordu; ama bu savaşın her saniyesi, ikimizi de tutkuyla ateşe atmaktan başka bir işe yaramıyordu.

Batuhan'ın o ukala tavrıyla odadan çıkıp gitmesi arkasından baka kalmama neden olmuştu. 'Seni ödüllendirip salata ısmarlayacağım' mı demişti o az önce? Kendini ne sanıyordu bu adam, babamın paşası mı?

​Tabletleri ve dosyaları masaya sert hareketlerle fırlatıp topladıktan sonra ben de çantamı omzuma astım ve ofisten dışarı fırladım. Asansörün önüne geldiğimde, Batuhan’ın kollarını göğsünde kavuşturmuş, duvara yaslanmış bir şekilde asansör düğmesine bastığını gördüm. 1.93’lük boyuyla resmen koridora meydan okuyordu.

​Yanına yaklaşırken topuklarımın çıkardığı ses yankılandı. "Ödülün batsın, Sancaktar," dedim ters bir tonda, düğmeye basıp asansörün gelmesini beklerken. "Senin o lütfedip ısmarlayacağın salataya muhtaç değilim. Kendime çok daha iyi bir öğle yemeği bulabilirim."

​Batuhan, kahverengi-kumral gözlerini bana çevirdi ve yüzünde o sinir bozucu ama bir o kadar da yakışıklı gülümseme belirdi. Doğrulup bana doğru bir adım attı; aramızdaki boy farkı yüzünden başımı hafifçe yukarı kaldırmak zorunda kalmam sinirimi daha da boğuyordu.

​"Muhtaç olmadığını ben de biliyorum, Demirkan," dedi tok sesiyle, yumuşak bir tonda. "Sadece senin o inatçı kafanı biraz dağıtmak ve benimle aynı masada yemek yemenin o kadar da felaket bir şey olmadığını göstermek istedim."

​"Seninle aynı masada yemek yemek başlı başına bir felaket senaryosu zaten!" diye çıkıştım, ama sesimdeki o sertlik az önceki kadar keskin değildi.

​Tam o sırada asansör kapısı açıldı. Batuhan içeri girmek yerine elini uzatarak kapıyı tuttu ve içeri girmem için bana yol verdi. "Buyurun bakalım, başmüfettiş Hanım. Bakalım öğle yemeğinde de bu kadar iddialı konuşabilecek misin?"

​Gözlerimi devirerek içeri adımı attım, o da hemen arkamdan girip kabini adeta doldurdu. Asansör aşağı inerken aradaki o dar alan yine nefes almamı zorlaştıran bir çekim alanına dönüşmüştü. Sessizliği bozan yine o oldu:

​"Aşağıda şirketin hemen yanındaki o İtalyan restoranına gideceğiz," dedi, emrivaki bir ses tonuyla. "Ve itiraz kabul etmiyorum. Salatayı seversin diye biliyorum ama istersen pizza da söyleyebilirsin; nasıl olsa o formunu asla kaybetmiyorsun."

​Ondan gelen bu anlık iltifat karşısında boğazım kurur gibi oldu. Başımı ona doğru çevirip gözlerimi kıstım. "Beni göz hapsine mi alıyorsun, Sancaktar? Ne yediğimi bile biliyorsun."

​Batuhan, asansörün cam yansımasından bana bakarken omuzlarını silkti. "Düşmanımı iyi tanımam gerekir, değil mi?" diye fısıldadı, kabinin kapısı açılırken.

Holdingin hemen yanındaki şık İtalyan restoranına girdiğimizde, cam kenarındaki sakin masalardan birine geçtik. Üzerimdeki gri kumaş pantolon ve boğazlı kazakla tam bir iş kadını edasındaydım ama karşımda oturan Batuhan’ın o siyah gömleğiyle sergilediği rahat hava, tüm dikkatimi masaya ve ona kilitlememe yetiyordu. 1.93’lük boyuyla küçük masada bile ne kadar heybetli durtuğunu fark etmemeye çalışarak menüyü elime aldım.

​Garson siparişleri almak için masaya geldiğinde, Batuhan’ın yüzündeki o sinsi gülümseme hemen dikkatimi çekti.

​"Ben bir Sezar salata alacağım," dediim, menüden gözlerimi ayırmadan. "Ve yanında bol buzlu bir limonata."

​Batuhan, garsona dönerek tok sesiyle, "Bana da aynı salatadan getirin," dedi, ardından gözlerini bana dikip ekledi: "Ama kahvelerimizi yemekten hemen sonra isteyelim. Özellikle de Türk kahvelerini..."

​Kahve kelimesini bastırarak söylemesi bende hemen bir tehlike çanı çalmasına neden oldu. Gözlerimi kıstım ve menüyü masaya bırakarak ona doğru eğildim.

​"Türk kahvesi mi?" dedim, sesimdeki şüpheyi gizlemeden. "Sancaktar, senin altta kalacağın bir şeyler planladığını anlıyorum ama neyin peşindesin yine?"

​Batuhan, çenesini eline dayayıp yüzünde o çocuksu ama bir o kadar da tehlikeli kıvrımla güldü. "Hiç, sadece dün sabah bana attığın o meydan okuyan mesajın intikamını almak için küçük bir sürpriz diyelim."

​Yemekler geldiğinde salatalarımızı yemeye başladık ama aklım tamamen onun o "Türk kahvesi" vurgusundaydı. Acaba kahveme tuz mu atacaktı? Karabiber mi? Yoksa acı sos mu katacaktı? Sürekli tetikte, onu izleyerek yemeğimi bitirdim.

​Nihayet garson kahveleri masaya bıraktığında, Batuhan hemen kendi fincanını öne çekti ve kahvesinden bir yudum aldı. Hiçbir şey olmamış gibi gayet rahat görünüyordu. Ben ise önümdeki Türk kahvesi fincanına şüpheyle bakıyordum.

​"E, ne duruyorsun, Demirkan?" dedi Batuhan, kaşını kaldırarak. "Korktun mu yoksa?"

​"Ben mi korkcam, Sancaktar! Asıl sen kork!" dedim, iddiayla fincanı elime alırken.

​Fincanı dudaklarıma götürüp bir yudum aldım... Ve anında yüzüm ekşidi. Tuz değil miydi o? Hayır, tuzdan öte, resmen içine karabiber ve pul biber basılmış gibi bir acılık boğazımı yaktı! Öksürerek fincanı masaya bıraktım, gözlerim dolmuştu.

​"Sen... Sen ne koydun bunun içine?!" diye seslendim, elimle ağzımı kapatarak.

​Batuhan kahkahayı bastı. O tok, gür gülüşü tüm restoranın sesini bastıracak kadar güçlü çıkmıştı. Masaya doğru eğilip önümdeki bardağı bana uzatırken, gözlerindeki o parıltıyı gizleyemiyordu.

​"Sadece küçük birer ödül, güzelim," dedi, kahkahasının arasından fısıldayarak. "Dün sabahki mesajının bedeli diyelim. Su iç, çabuk!"

​Hızla önümdeki buz gibi suyu dikerken, bir yandan da ona ölümcül bakışlar atıyordum. "Bunun intikamını öyle bir alacağım ki, Sancaktar, sabaha kadar uyuyamayacaksın!"

​Batuhan, yüzündeki o büyüleyici gülümsemeyle arkasına yaslandı ve kahvesini yudumlamaya devam etti. "Sabırsızlıkla bekliyorum, Demirkan. Bakalım bu savaşta sıradan hamlen ne olacak."

Düşmanlık kisvesi altında oynadığımız bu oyun, her saniye bizi birbirimizin etrafında dönen iki mıknatıs gibi daha da yakınlaştırıyordu; ve bu durum, nefret etmemiz gerekenden çok daha fazla hoşuma gidiyordu.

Acı ve karabiber karışımlı Türk kahvesi faciasından sonra sudan ardı ardına üç bardak içmiş, boğazımdaki yangını zor sakinleştirmiştim. Batuhan ise karşımda hâlâ o sinir bozucu, zafer kazanmış komutan edasıyla kahvesini yudumluyordu.

​Restorandan çıkıp holdingin giriş kapısına doğru yürürken, aramızdaki o tatlı atışma bir an bile durmamıştı.

​"Senin o kahve şakasını sabaha unutacağımı sanıyorsan, büyük yanılıyorsun, Sancaktar," dedim, topuklarımın mermerde çıkardığı sert seslerle yürürken. "Bunun bedelini öyle bir ödeyeceksin ki, rüyalarında bile karabiber göreceksin."

​Batuhan, 1.93’lük dev boyuyla uzun adımlarını benimkine uydurmaya çalışarak yanımda yürüyordu. Siyah gömleğinin kollarını hala dirseklerinde taşıyan o haliyle yine bütün dikkatleri üzerine topluyordu. Yüzündeki o alaycı tebessüm bir saniye bile solmamıştı.

​"Tehditlerini büyük bir zevkle dinliyorum, Demirkan," dedi, tok sesiyle hafifçe eğilerek. "Ama unutma, benimle başa çıkabilmek için benden çok daha hızlı olman gerekiyor. Şirket koridorlarına tuzak kurmak falan... Bunlar ucuz hamleler."

​Asansörün önüne geldiğimizde hızla önünde durdum ve düğmeye sertçe bastım. "Ucuz hamle mi? Sen asıl ucuz hamleyi kahveme karabiber basarak yaptın, beyefendi! Ben savaşın kurallarına göre oynuyorum; sen ise resmen hile yapıyorsun."

​Batuhan kollarını göğsünde kavuşturdu, omuzlarını duvara yaslayarak bana doğru hafifçe eğildi. Aralarımızdaki o mesafe yine erimeye başlamıştı; havada yanan o tanıdık elektrik, holdingin klimalı havasını bile ısıtıyordu.

​"Hile mi?" diye fısıldadı, kahverengi-kumral gözlerindeki o yoğun parıltıyla. "Ben sadece oyunu senin kurallarına göre oynuyorum, güzelim. Madem bu kadar iddialısın, o zaman bugünkü bütçe onay toplantısında görelim bakalım o intikam planını. Eğer projemi alt üst edebilirsen, akşam sana o çok istediğin ödülü kendi ellerimle alırım."

​Asansör kapısı açıldı, ama içeri adım atmak yerine başımı kaldırıp doğrudan gözlerinin içine baktım. Çenemi dikleştirerek meydan okurcasına gülümsedim.

​"Ödülüne de sana da ihtiyacım yok, Sancaktar," dedim, sesimdeki o kendimden emin tınıyla. "Ama o bütçe raporunu senin başına öyle bir çalacağım ki, toplantı bittiğinde odadan sürünerek çıkmak zorunda kalacaksın."

​Batuhan, bu cevabım karşısında sesli ve derin bir şekilde güldü. O tok gülüşü içimdeki bütün savunma duvarlarını sarsmaya yeterken, asansöre benden önce adım atıp kapıyı tuttu.

​"Bekliyorum, başmüfettiş Hanım," dedi, göz kırparak. "Bakalım bu defa masadan kim galip ayrılacak."

​Toplantı odasına doğru yürürken, aramızdaki düşmanlık maskesinin artık ince bir camdan ibaret olduğunu ve o camın kırılmasına sadece saniyeler kaldığını çok iyi biliyordum.

Öğleden sonraki büyük bütçe onay toplantısı için holdingin yönetim katındaki geniş toplantı masasında yerimizi almıştık. Bir tarafta bizim ekip, diğer tarafta Sancaktar holdingin kurumsal kadrosu vardı. Masanın tam ortasında ise bataryası bitmek üzere olan bir telefon gibi gergin duran bütçe dosyaları duruyordu.

​Ben, masanın sağ tarafında, önümdeki tablet ve kalemle tamamen savaşa odaklanmış bir şekilde oturuyordum. Karşımda ise Batuhan, siyah boğazlı kazağı ve üzerine giydiği şık ceketle yine o odadaki tüm oksijeni tüketmeyi başarıyordu. Gözleri üzerimdeydi; her hamlemi, her mimiğimi bir avcı titizliğiyle izliyordu.

​"Evet," dedi babam Kadir Bey, masanın başından kalkıp dijital ekranı işaret ederek. "Son bütçe revizyonlarını dinliyoruz. Açelya, söz senin."

​Ayağa kalkıp ekrandan dijital pazarlama ve influencer iş birlikleri için hazırladığım o kusursuz sunumu yapmaya başladım. Konuşurken arada bir göz ucuyla Batuhan’a bakıyor, her kelimemi onu vuracak şekilde seçiyordum. Sunumu bitirip gururla yerime oturduğumda, odadan hafif bir onay mırıltısı yükseldi.

​Sıra Batuhan’a gelmişti.

​Batuhan yavaşça ayağa kalktı. O devasa boyu, geniş omuzları ve tok ses tonuyla masaya anında hakim oldu. Mimari yatırımlar ve operasyonel maliyetler üzerine öyle kusursuz, öyle nokta atışı bir sunum yaptı ki, resmen masadaki herkesi büyüledi. Sunumunu bitirip yerine otururken, bana doğru hafifçe dönüp göz kırptı.

​İçimden 'Şımarık ego abidesi' diye geçirirken, tam o sırada kapı çalındı ve içeri Bade ile Emre girdi.

​Bade, elindeki son dakika revizyon raporlarını getirmek için yönetim katına çağrılmıştı; Emre ise Batuhan’ın projelerini koordine ettiği için aynı dosyaları teslim etmek üzere onunla birlikte gelmişti.

​Bade, elindeki dosyaları masaya bırakırken aceleci bir hareket yaptı ve dizüstü bilgisayarının kablosuna takıldı. Dosyalar ve kağıtlar bir anda havada uçuşmaya başladı!

​"Eyvah!" diye mırıldandı Bade, düşmemek için dengesini kaybederken.

​Tam o sırada, masanın diğer ucunda duran Emre bir hamle yaptı. 1.85’lik boyuyla inanılmaz bir hızla öne atıldı ve düşmek üzere olan Bade’yi belinden kavrayıp kendine doğru çekti.

​Oda bir anda sessizliğe büründü. Bade’nin elleri Emre’nin geniş omuzlarına tutunmuş, nefes nefese kalmıştı; Emre ise kahverengi gözlerini kırpıştırmadan doğrudan Bade’nin gözlerinin içine bakıyordu. Aralarındaki o ani fiziksel yakınlık, odadaki tüm iş konuşmalarını anında unutturdu.

​Emre, sesini alçaltıp hafif bir tebessümle, "İyi misin?" diye fısıldadı, sesi odanın dört bir yanından duyulacak kadar net çıkmıştı.

​Bade’nin yanakları domates gibi kızardı. Hızla geri çekilmeye çalışırken sesi hafifçe titredi: "İyiyim... teşekkür ederim, Emre. Şey, dosyalar..."

​Emre, elindeki dosyaları masaya bırakırken gözlerini Bade’den bir saniye bile ayırmadı. "Dosyalar benden daha önemli değil herhalde," dedi pişkince sırıtarak.

​Bade, bozuntuya vermemeye çalışarak saçlarını kulak arkasına sıkıştırdı ve bana dönüp fısıltıyla, "Ben sonra gelirim!" diyerek hızla toplantı odasından dışarı fırladı. Emre ise arkasından sırıtarak bakmaya devam etti.

​Bizim masada bu küçük drama yaşanırken, Batuhan hafifçe öne doğru eğildi ve dudaklarındaki o alaycı tebessümle bana baktı.

​"Bakıyorum da senin arkadaşın da bizimki gibi tehlikeli sulara yelken açtı, Demirkan," dedi, tok ve pürüzlü sesiyle kulağıma doğru eğilerek. "Yoksa bu bizim grubun genetik bir özelliği mi? Karşımızdakilere tutulmak?"

​Gözlerimi kocaman açarak ona ters ters baktım. "Sacmalama, Sancaktar! Bade ile Emre alt tarafı çarpıştı, sen yine olayı romantik komediye bağladın."

​Batuhan, yüzündeki o büyüleyici gülümsemeyle arkasına yaslandı. "Göreceğiz bakalım, güzelim," dedi, göz kırparak. "Ama asıl sen, bu toplantı bittiğinde benimle olan savaşında pes etmediğin için kendi haline yan."

​İçimdeki o inatçı ateş yeniden alevlenirken, masanın altından ayağımı hafifçe onun ayağına vurarak karşılık verdim. Savaşımız tüm hızıyla devam ediyordu; ama görünüşe göre bu cephede yalnız değildik.

Bade toplantı odasından dışarı adeta bir rüzgar gibi fırlayıp koridorun köşesinde soluklanmaya çalışırken, arkasından uzun adımlarla gelen Emre’nin sesini duydu.

​"Hey, küçük afet! Kaçmakta üstüne yok galiba?"

​Bade olduğu yerde durdu, derin bir nefes alıp o iddialı ve lafını esirgemeyen halini takınarak arkasını döndü. Kollarını göğsünde kavuşturmuş bir şekilde Emre’ye bakıyordu. 1.85’lik boyuyla karşısında duran esmer adam, o yüzündeki sinir bozucu sırıtışla yine her zamanki gibi havalı görünüyordu.

​"Kaçmıyorum, Sancaktar’ın sağ kolu," dedi Bade, sesindeki o iğneleyici tınıyı korumaya çalışarak. "Sadece içerideki o boğucu bütçe havasından kaçıp biraz temiz hava alayım dedim. Malum, bazıları ortalığı karıştırmakta oldukça başarılı."

​Emre ellerini cebine soktu, hafifçe öne doğru eğilip Bade’nin gözlerinin içine baktı. "Ortalığı karışturan ben miyim, yoksa az önce kollarımın arasında kalakalınca ne diyeceğini bilemeyen sen mi?"

​Bade’nin yanakları hafifçe kızarsa da bunu belli etmemek için çenesini dikleştirdi. "Abartma, Emre! Sadece ayağım kabloya takıldı, refleks olarak tutunacak bir yer arıyordum. Yoksa senin kolların falan umurumda değil."

​Emre, bu cevaba sesli bir şekilde güldü. O tok gülüşü koridorda yankılanırken, biraz daha yaklaştı. "Tabii, tabii... O yüzden mi yüzün domates gibi kızardı? İtiraf et, az önceki an bayağı etkileyiciydi."

​"Senin o kocaman egonla başım zaten belada, bir de bu saçmalıklarla uğraşamam!" dedi Bade, arkasını dönüp tam gidecekken Emre aniden bileğini hafifçe tuttu.

​Temas ettikleri an ikisinin de adımları kesildi. Emre’nin sesindeki o alaycı ton bir anda yumuşadı, yerine çok daha derin, pürüzlü bir fısıltı bıraktı:

​"Bileğini tutmama da kızacak mısın, yoksa bu sefer itiraf etmeye cesaretin var mı?"

​Bade, bileğindeki o sıcaklığı hissederken kalbinin attığı hızı gizleyemedi. Gözlerini Emre’nin koyu renk gözlerine dikti, tam ağzını açıp sert bir cevap verecekti ki koridorun köşesinde bizim toplantı odasının kapısı açıldı.

​Batuhan ve ben, tartışarak dışarı çıkarken tam o an onları gördük.

​Batuhan, Emre’nin Bade’nin bileğini tuttuğunu görünce tek kaşını kaldırdı, dudaklarındaki o alaycı tebessümle bana döndü. "Bakıyorum da sadece biz değiliz koridorlarda kapışan, Demirkan. Senin arkadaşla benimki oldukça koyu bir sohbete dalmış."

​Gözlerimi onlardan alıp Bade ile Emre’ye çevirdim. İçimden 'Şimdi bittiniz siz' diye geçirirken, kollarımı kavuşturup Batuhan’a baktım.

​"Sen kendi sağ kolunu kontrol et önce, Sancaktar," dedim pişkince sırıtarak. "Görünen o ki o da bizim gibi bu savaşa havlu atmaya niyetli değil."

​Emre ile Bade hızla ellerini birbirinden çekerken, koridordaki o anlık gerilim ve kıvılcım hepimizin üzerindeydi. Savaş sadece bizimle başlamıştı ama artık tüm cepheler alev alev yanıyordu.

Büyük bütçe onay toplantısının ardından ofisteki o kaotik ve bir o kadar da elektrik dolu saatler geride kalmıştı. Batuhan’la gün boyunca yaptığımız o inatlaşmalar, Emre’nin Bade’yle koridorda yaşadığı o ani yakınlaşma ve aramızdaki kontrolü kaybetmeye başladığımız hissi... Hepsi beynimde dönüp duruyordu.

​Eve gidip üzerimdeki o resmi gri takımı çıkardıktan sonra rahat bir eşofman giydim, sarı saçlarımı serbest bırakıp doğrudan Bade’nin evine sürdüm. Zaten aramızda sadece birkaç sokak vardı ve o koridorda yaşananların hesabını sormadan sabaha kadar uyumam imkansızdı.

​Bade’nin kapıyı açmasıyla içeri dalmam bir oldu. Üzerinde yumuşak pembe pijamalarıyla karşımda duran arkadaşımın yanaklarındaki o hafif kızarıklık, toplantı odasından o an kaçıp gitmesine rağmen hâlâ etkisinden çıkamadığının kanıtıydı.

​"Kahve yap, çabuk!" diye emrettim, mutfağa doğru yürürken çantamı koltuğa fırlattım. "Ve tek bir kelime bile atlamadan o koridorda olanları bana anlatacaksın, Bade Hanım. Toplantı odasından nasıl kaçtığını, Emre’nin seni nasıl yakaladığını ve o an aranızda geçen her şeyi kelimesi kelimesine duymak istiyorum!"

​Bade, suçüstü yakalanmış bir öğrenci gibi ellerini önünde birleştirip derin bir nefes aldı. Mutfağa geçip iki fincan Türk kahvesi koyarken, yüzündeki o kaçamak gülümsemeyi saklayamıyordu.

​"Tamam, tamam, kızma!" dedi Bade, kahveleri ocağa koyduktan sonra salona gelip karşıktaki berjer koltuğa kurulurken. "Önce sakin ol, çünkü asıl şoku ben yaşadım. Kızılağaç ailesinin o kibirli mühendisi birden karşımda dev bir koruma gibi bitiverdi."

​"Dev koruma mı?" diye sesimi yükselttim, gözlerimi kocaman açarak. "Kızım, adam bildiğin gözlerinin içine bakarak 'İyi misin, afet?' dedi! Ben oradaydım, kulaklarımla duydum!"

​Bade’nin yanakları bu kez tamamen alev aldı. Elini havaya sallayarak, "Aman, o da onun kendi ukalalığı!" dedi ama sesindeki o heyecanı gizleyemiyordu. "Dosyalar bir an elimden kayıp düşünce, refleks olarak öne atıldı işte. Ama... şey..."

​"Ama ne?" diye üzerine gittim, öne doğru eğilerek. "Hadi ama Bade, saklama benden!"

​Bade elleriyle yüzünü kapatıp derin bir iç çekti. "Ama belimden kavrayıp beni kendine çektiğinde... Yani, o kadar yakındık ki, parfümlü ceketinin kokusu resmen nefesimi kesti. Ve o kahverengi gözlerini benden bir saniye bile ayırmadı, Açelya. Sanki etrafta kimse yokmuş gibiydi."

​O an Bade’nin yüzündeki o ifadeyi görünce, içimdeki o inatçı gülümseme istemsizce dudaklarıma yayıldı. "Bak sen şu işe..." dedim, kollarımı göğsümde kavuşturarak. "Demek Sancaktar holdingin sağ kolu da bizimkilere ayak uydurdu. Peki ya koridorda bileğini tuttuduğu an? Onu da anlat bakalım."

​Bade kahvesini ocaktan alıp fincanlara doldururken içeri geçti ve fincanı önüme koydu. Oturduğunda sesini biraz daha alçalttı:

​"Koridorda arkamdan gelip 'Kaçmakta üstüne yok galiba' dediğinde resmen sinirden patlayacaktım. Ama sonra bileğimi tuttuğu o an... Öyle sıcak, öyle sahiplenici bir dokunuştu ki, bir an için ona cevap vermeyi unuttum. Gözlerimin içine bakıp 'Bileğini tutmama da kızacak mısın, yoksa bu sefer itiraf etmeye cesaretin var mı?' dediğinde kalbim resmen göğüs kafesimi delip geçecekti."

​Fincanı elime alıp bir yudum aldım. Neyse ki bu kez içinde karabiber yoktu; ama bu hikaye kahveden çok daha fazla çarpıcıydı.

​"Peki sen ne yaptın?" diye sordum, merakla gözlerinin içine bakarak.

​Bade suçlu bir çocuk gibi omuzlarını silkti. "Ne mi yaptım? Tam ona çok sert bir laf sokup uzaklaşacaktım ki, tam o sırada siz ikiniz kapıdan çıktınız! Batuhan’la senin o kavgalı halinizi görünce, 'Aman Allah'ım, bunlar da bizimle aynı kaderi paylaşıyor' diye düşünüp hızla kaçtım."

​Odayı kısa bir sessizlik kapladı. İkimiz de fincanlarımıza bakarken, aslında ne kadar benzer yollardan geçtiğimizi düşünüyorduk. Batuhan’ın o 1.93’lük boyuyla üzerime eğilişi, her fırsatta bana 'güzelim' demesi, balık restoranındaki masanın altındaki o dokunuşlar... Ve şimdi de Bade ile Emre arasında çakan o kıvılcımlar.

​"Biz bittik, Bade," dedim başımı iki yana sallayarak, ama yüzümdeki o aptal tebessümü engelleyemeyerek. "O düşmanlık maskesi artık tamamen elimizde kaldı. Adam resmen hayatımın her saniyesini işgal etmeye başladı."

​Bade kahkahasını bastı. "Bittiğimizi çoktan kabul etmiştin de, kendine yediremiyordun canım! Şimdi ne olacak peki? Yarın sabah ofiste yine o masada karşı karşıya geleceksiniz."

​Gözlerimi kararlı bir şekilde dikip fincanı masaya koydum. "Yarın sabah o masaya bu defa çok daha farklı gideceğim, Bade. Savaş yeni başlıyor. Karabalıklar benden çekecekleri var!"

​Bade gülerek kadehini kaldırırcasına kahve fincanını bana uzattı. "O zaman yarınki savaş için şerefe, Başmüfettiş Hanım. Bakalım bu defa masadan kim galip ayrılacak."

​Bade’nin kahve fincanını masaya bırakıp bana hak verircesine gülümsemesi, içimdeki o intikam ateşini daha da harlamıştı. Salondaki hafif loş ışık, kahve kokusu ve dışarıdan sızan gece rüzgârı tam bir kız kıza dedikodu ortamı yaratmıştı ama ikimizin de kafasının içinde çalışan çarklar tamamen farklı yerlere çalışıyordu.

​"Şimdi dinle beni, Bade," dedim, oturduğum yerde biraz daha öne eğilerek. Gözlerimi kısıp stratejik bir komutan edasıyla parmağımı havaya kaldırdım. "Emre’nin o koridorda bileğini tutması, senin de kalbinin atmasını sağladıysa... demek ki Sancaktar ekibinin zayıf noktalarını bulduk demektir."

​Bade kahvesinden bir yudum alırken tek kaşını kaldırdı. "Zayıf nokta mı? Kızım, adamlar resmen bizimle kedi fare oyunu oynuyor. Sen hâlâ zayıf noktasından mı bahsediyorsun?"

​"Tam olarak ondan bahsediyorum işte!" dedim pişkince sırıtarak. "Batuhan bana her fırsatta 'güzelim' diyerek aklımı karıştırmaya çalışıyor, kahveme karabiber basarak intikam aldığını sanıyor. Ama asıl unuttuğu bir şey var: Açelya Demirkan asla altta kalmaz!"

​Bade gözlerini devirdi ama yüzündeki o meraklı gülümsemeyi de gizleyemedi. "Tamam, büyük komutan, dinliyorum seni. Yarın sabah ofiste o ego abidesine karşı ne yapmayı planlıyorsun bakalım?"

​Yüzüme yerleşen o sinsi ama bir o kadar da tatlı tebessümle geriye yaslandım. "Yarın sabah ofise normal bir çalışan gibi girmeyeceğim, Bade. Önce onun kahvesini ben sipariş edeceğim... Ama içinde ne olduğunu sadece ben bileceğim."

​"Yok artık!" diye atıldı Bade, gözleri parlayarak. "Karabiber intikamı mı alacaksın? Çok klasik, Açelya!"

​"Hayır, karabiber çok amatörce," dedim başımı iki yana sallayarak. "Ben çok daha yaratıcı bir şey düşünüyorum. Mesela... Onun o her sabah elinden düşürmediği sade, sert kahvesine bolca şeker ve karamel eklemeye ne dersin? Bütün o 'karizmatik, sert mimar' imajını tek bir yudumla yerle bir etmek için harika bir yöntem!"

​Bade kahkahayı bastı. O tok, neşeli gülüşü salonda yankılanırken, "Allah’ım, adama resmen psikolojik savaş açıyorsun!" dedi. "Seni bu yüzden seviyorum işte. Adamın karizmasını tatlıya boğacaksın yani?"

​"Kesinlikle!" diye onayladım. "Ve sadece bu da değil. Yarınki bütçe toplantısında onun projelerindeki o küçük mimari detayları sosyal medya entegrasyonuyla öyle bir harmanlayacağım ki, kendisi bile benim fikrimin ne kadar kusursuz olduğunu kabul etmek zorunda kalacak."

​Bade ellerini çırparak, "Valla Emre’nin işi bugün zor, ama Batuhan’ın yarınki hali şimdiden sinirimi bozuyor, çünkü kesin yine o tepeden bakan gülümsemesiyle karşında duracak," dedi.

​"Dursun bakalım..." dedim, içimdeki o tatlı heyecanı ve kalbimin istemsizce hızlanan ritmini bastırmaya çalışarak. "O gülümsemesini yüzünden silmek, yarın sabahki en büyük eğlencem olacak."

​Gece ilerledikçe Emre ile Bade’nin koridordaki o anlarından tutun da, Batuhan’ın balık restoranındaki masanın altındaki o dokunuşuna kadar her detayı defalarca masaya yatırdık. Ailemizin dost olması, bizim bu aradaki tatlı düşmanlığımızı sadece daha da çekici kılıyordu.

​Sabah olduğunda o masada yaşanacakları düşünmek bile midemde küçük kelebeklerin uçuşmasına neden oluyordu; ama dışarıdan bakıldığında Açelya Demirkan asla pes etmeyen, savaşmaya tamamen hazırdı.

Gecenin ilerleyen saatlerinde Bade ile kurduğumuz o kusursuz stratejik intikam planı, sabah uykumun arasında bile beynimde tıkır tıkır çalışıyordu. Batuhan Sancaktar’a o karamelli, bol şekerli kahveyi içirip o sert, karizmatik mimar imajını yerle bir etme fikri bana güne başlamak için fazlasıyla yeterli bir motivasyon veriyordu.

​Sabah saat dokuza çeyrek kala, üzerimde lacivert şık bir blazer ceket ve beyaz gömlekle holdingin ortak ofisinin kapısına vardım. Elimde, Batuhan’ın o sert kahvesine karşılık bizzat bardağın dibine kadar bastığım karamel şurubuyla dolu kahve bardağı duruyordu.

​Kapıyı hafifçe aralayıp içeri süzüldüm.

​Ancak masaya baktığımda donakaldım. Batuhan her zamanki gibi siyah gömleği ve 1.93’lük boyuyla çoktan yerini almıştı; ama masanın üzerinde beni bekleyen şey ne bir tablet ne de bir bütçe dosyasıydı. Masanın tam ortasında, üzerine siyah kalemle adımla birlikte “Başmüfettiş Hanım’a tatlı uyarım” yazılmış, muazzam süslenmiş kocaman bir çikolatalı kruvasan ve yanında tam istediğim kıvamda hazırlanmış latte duruyordu.

​Batuhan, kahverengi-kumral gözlerini yavaşça tabletten kaldırıp bana çevirdi. Yüzünde o tehlikeli, her şeyi önceden tahmin etmiş olan o sinir bozucu ama bir o kadar da nefis gülümseme yer alıyordu.

​"Günaydın, Demirkan," dedi, tok ve pürüzlü sesiyle odayı doldurarak. "Erken geleceğini ve kahveime operasyon düzenleyeceğini tahmin ettiğim için küçük bir sürpriz yapayım dedim."

​Elimdeki o karamelli kahve bardağıyla ortada öylece kalakalmıştım. Gözlerimi kocaman açarak masaya, ardından da onun o özgüven akıtan yüzüne baktım.

​"Sen... Sen nereden bildin benim plan yaptığımı?" diye sordum, elimdeki bardağı saklamaya çalışarak.

​Batuhan sandalyesinde biraz geriye yaslandı, kollarını göğsünde kavuşturdu ve oturduğu yerden yavaşça bana doğru eğildi.

​"Beni iyi tanımadığını söylüyorsun ama Açelya..." diye fısıldadı, sesindeki o yumuşak ama meydan okuyan ton tüylerimi diken diken etmeye yetmişti. "Senin o inatçı kafandan ne geçireceğini tahmin etmek artık benim için sabah kahvesi kadar rutin bir şey haline geldi. Ayrıca o karamel kokusu kapıdan girdiğin an odayı sardı zaten."

​Yanaklarımın utançtan ve sinirden alev aldığını hissedince hemen kendimi toparladım, elimdeki bardağı masaya sertçe bıraktım ve çenemi dikleştirdim.

​"Çok bilmişlik taslama, Sancaktar!" dedim, sesimdeki o iddialı tüyü korumaya çalışarak. "Belki de o kruvasanın içine acı sos saklamışımdır, nerden biliyorsun?"

​Batuhan sesli ve tok bir şekilde güldü. O gülüşü odayı sararken, ayağa kalktı. 1.93’lük dev boyuyla masanın etrafından dolanıp yanımda bittiğinde, aramızdaki mesafe adeta nefes almamı imkansız hale getirdi. Eğilip kulağıma doğru fısıldadı:

​"İçinde ne olursa olsun, elinden gelen her şeyi kabul etmeye razıyım, güzelim. Yeter ki bu masada savaşmaya devam edelim."

​Kalbim göğüs kafesimi döverken, bu adama karşı durmanın ne kadar tehlikeli ve bir o kadar da bağımlılık yapıcı olduğunu bir kez daha anladım. Düşmanlık maskemiz çoktan düşmüştü; geriye sadece birbirimizin kollarında kaybolmaya can atan iki inatçı kalbin savaşı kalmıştı.

Batuhan’ın o yakın mesafeden fısıldadığı sözlerin yarattığı elektrik dalgasını henüz üzerimden atamamışken, ofisin kapısı birdenbire, tıpkı dün olduğu gibi biraz fazla gürültülü bir şekilde açıldı.

​İçeri giren Bade ile Emre’ydi.

​Bade, elinde holdingin yeni dönem mimari plan dosyalarıyla içeri adim atarken, hemen arkasından gelen Emre’nin kahverengi gözleri bir an olsun onun üzerinden ayrılmıyordu. İkisinin arasında o dün koridorda tohumları atılan gergin ama bir o kadar da tatlı çekim, bu kez ofisin içine kadar taşınmıştı.

​Batuhan, 1.93’lük boyuyla yanımdan henüz bir adım uzaklaşmıştı ki, Emre’ye bakıp tek kaşını kaldırdı. Yüzündeki o alaycı tebessümle, "Hayrola arkadaşlar?" dedi, tok ve pürüzlü sesiyle. "Sabah sabah yönetim katından bizim ofise bu kadar kalabalık ve aceleci bir baskın düzenlemenizin özel bir sebebi var mı, yoksa bizim gibi siz de kahve savaşlarına mı katıldınız?"

​Bade’nin yanakları anında kızardı. Elindeki dosyaları masaya biraz sert bir hareketle bırakırken, hemen savunmaya geçti.

​"Ne kahve savaşı, Sancaktar? Alt tarafı dünkü bütçe revizyon raporlarını eksiksiz getirdik!" dedi, sesindeki o inatçı tınıyı korumaya çalışarak. "Ayrıca burası ortak çalışma alanı, istediğimiz gibi gireriz."

​Emre ise ellerini siyah kumaş pantolonunun cebine sokmuş, yüzündeki o pişkir sırıtışla Bade’ye bakıyordu. Kafasını hafifçe eğip, "Tabii, tabii... Sadece raporları getirmek için koşa koşa geldiniz, hiç başka bir sebep yok," diye mırıldandı.

​Bade, Emre’nin bu sözleri karşısında gözlerini kocaman açarak ona ters ters baktı. "Seninle trafikte bile aynı yöne gitmek istemezdim ya, neyse!" dedi homurdanarak.

​Ben ise masanın kenarına yaslanmış, önümdeki o çikolatalı kruvasana ve Batuhan’ın bana hazırladığı latteme bakarken bu manzaraya sessiz kalamazdım. Dudaklarımdaki o alaycı tebessümle Batuhan’a döndüm.

​"Görüyor musun, Sancaktar?" dedim, kollarımı göğsümde kavuşturarak. "Biz burada holdingin bütçesini kurtarmak için canla başla savaşıyoruz ama senin sağ kolun, arkadaşımın arkasından ofis ofis dolaşmayı görev edinmiş."

​Batuhan, kahverengi-kumral gözlerini benden alıp Emre’ye, ardından tekrar bana çevirdi. O devasa boyuyla bana biraz daha yaklaşırken, sesini sadece ikimizin duyabileceği o özel tona indirgedi.

​"Sağ kolumun kimin peşinden gittiğini bilemem ama..." dedi, dudaklarında tehlikeli bir kıvrımla. "Benim bütün odağımın sadece bir tek yerde olduğunu gayet iyi biliyorsun, Demirkan."

​Kalbim yine o imkansız ritmiyle atmaya başlarken, Bade ile Emre’nin aralarındaki o atışmanın odayı sardığını fark ettim. Emre, Bade’nin masaya bıraktığı dosyaların üzerine eğilip, "Madem raporlar tamam, o zaman bu akşamki saha incelemesine de birlikte bakarız, değil mi küçük afet?" diye sordu.

​Bade nefesini verip ellerini beline koydu. "Bana 'küçük afet' demeyi kes, Emre! Ve saha incelemesi falan yok!"

​"Var, var... Gayet de var," dedi Emre göz kırparak.

​Batuhan’la ben, bu ikilinin halini izlerken ofisteki o profesyonel hava bir anda tamamen tatlı bir kaosa dönüştü. Batuhan, elini hafifçe masaya vurup, "Hadi bakalım çocuklar," dedi, otoriter ama eğlenen bir sesle. "Saha incelemesi mi olur, rapor savaşı mı olur bilmem ama bizim Açelya Hanım’la henüz bitmemiş bir bütçe düellomuz var. Oditoryumu terk edebilirsiniz."

​Bade bana gözleriyle 'akşama görüşürüz' der gibi bir bakış atarken, Emre de arkasından sırıtarak kapıya yöneldi. İkisi odadan çıkıp kapıyı kapattığında, ofiste yeniden baş başa kalmıştık.

​Batuhan yavaşça bana doğru döndü, o kahverengi-kumral gözlerindeki o derin parıltıyla masaya dayandı.

​"Evet, Demirkan..." diye fısıldadı. "Koruvaları temizledik. Şimdi asıl savaşa geri dönebiliriz."

Batuhan’ın o pürüzlü, derin sesi ofisin duvarları arasında yankılanırken, aramızdaki mesafe adeta saniyeler içinde erimeye başlamıştı. Tam ona çok iddialı, laf sokucu bir cevap vermek için ağzımı açmıştım ki, ofisin kapısı bu kez ne Bade ve Emre’nin gürültülü dalgasıyla ne de yavaş bir tıklatmayla açıldı.

​Kapı ardına kadar, patlarcasına açıldı!

​İkimiz de irkilerek kapıya döndüğümüzde, içeride duran figürle resmen donakaldık. İstanbul’da yaşayan, o zarif ama bir o kadar da otoriter tarzıyla tanınan teyzem Selin Teyze, elindeki şık deri çantasıyla ve yüzündeki o kocaman gülümsemeyle kapının eşiğinde duruyordu. Üzerindeki gri kaşe kabanı ve fönlü saçlarıyla sanki bir moda dergisi kapağından fırlamış gibiydi.

​"Sürpriz!" diye şakıdı Selin Teyze, çantasını koluna takıp içeri süzülürken. "Bilecik’te, İstanbul’da işlerim bitti, Antalya’ya gelmişken yeğenime bir baskın yapayım dedim!"

​Benim rengim aniden kireç gibi solarken, elimdeki latte bardağını nereye koyacağımı bilemedim. Kalbim ağzımda atıyordu. İstanbul’dan gelecekti de neden haber vermemişti? Üstelik tam da Batuhan’la aramızdaki o yakınlaşmanın, o tehlikeli atışmaların doruk noktasındayken!

​Selin Teyze, gözlerini odada gezdirdikten sonra bakışları 1.93’lük dev boyuyla masanın hemen kenarında dikilen Batuhan’a çevrildi. Batuhan, anlık bir şaşkınlığın ardından hemen o kusursuz, saygılı ve karizmatik maskesini takınarak dikleşti; ceketinin düğmesini hızla ilikleyip profesyonel bir duruş sergiledi.

​"Hoş geldiniz, Selin Hanım," dedi Batuhan, o tok ve kibar ses tonuyla. "Ben Açelya’nın... şey, ortak proje ortağı Batuhan Sancaktar. Ailelerimiz tanışır zaten, malum."

​Selin Teyze’nin gözleri, Batuhan’ın o uzun boyuna ve ceketli haline şöyle bir yukarıdan aşağıya baktıktan sonra, kurnaz bir pırıltıyla parladı. Ardından bakışlarını bana, sonra masanın üzerindeki o süslü çikolatalı kruvasana ve yanımdaki konuma çevirdi. Yüzündeki o tebessüm, anında bir "dedektif" gülümsemesine dönüştü.

​"Demek ortak proje ha, Batuhan oğlum?" dedi Selin Teyze, adımlarını yavaşça masaya doğru atarken. "Bizim Açelya’nın ofislerinde eskiden sadece dosyalar ve kahveler olurdu, bakıyorum da artık pek bir... neşeli, pek bir samimi bir çalışma ortamı kurulmuş."

​Yanaklarımın alev alev yandığını, hatta kulak memelerime kadar kızardığımı çok net hissedebiliyordum. Hızla masanın önünden bir adım atıp teyzeme sarıldım, durumu kurtarmaya çalıştım.

​"Teyze! Ne işin var burada, İstanbul'daydın sen hani?" diye sesimi hafifçe yüksek tutarak dikkatini dağıtmaya çalıştım. "Baskın yaptın resmen!"

​Selin Teyze sarılışıma karşılık verirken, kulağıma fısıldar gibi ama odadaki herkesin duyabileceği bir sesle, "İstanbul’daydım evet, ama tatlım, asıl sürprizi buraya gelince ben yaşadım," dedi. Ayrılıp gözlerini tekrar Batuhan’a dikti. "Maşallah, Sancaktar holdingin oğulları da iyiden iyiye büyümüş, mimar olmuş... Ve ortak ofislerde yeğenime kahveler, kruvasanlar ısmarlamaya başlamışlar, öyle mi?"

​Batuhan, bu durum karşısında hafifçe tebessüm etti; ama o kahverengi-kumral gözlerindeki o eğlenen ifadeyi saklayamıyordu. Ellerini pantolonunun cebine sokup oldukça rahat bir tavırla, "Açelya Hanım’ın projelerindeki eksikleri kapatmak bizim için bir görev, Selin Hanım," dedi, pişkin bir sesle. "Malum, çok inatçı bir ortağı idare etmek her babanın harcı değil."

​Selin Teyze’nin kaşları havaya kalktı. "İnatçı mı? Bizim Açelya mı?" dedi kahkahayla gülerek. "Aman Allah'ım, siz ikiniz şimdiden bu atışmalara başladıysanız, bu projenin sonu nikah masasında biter benden söylemesi!"

​"Teyzeee!" diye bağırdım, sesimdeki o panik tonunu gizleyemeyerek. "Ne nikah masası, ne saçmalıyorsun Allah aşkına! Biz sadece iş konuşuyoruz!"

​Batuhan, arkamdan bana doğru hafifçe eğilip, sadece benim duyabileceğim o pürüzlü tınıyla kulağına fısıldadı:

​"Teyzen gayet mantıklı konuşuyor aslında, Demirkan... Belki de ilk defa haklıdır."

​Başımı hızla ona çevirip ölümcül bir bakış attım ama Selin Teyze’nin o meraklı gözleri üzerimizdeyken tek kelime bile edemedim. Düşmanlık maskemiz, teyzemin tek bir baskınıyla resmen alt üst olmuştu; ve bu durum, işleri çok daha ilginç bir hale getirecekti.

​Selin Teyze’nin o keskin, her şeyi anında çözen bakışları altında ofisin havası bir anda sıcak bir çay bahçesinden farksız hale gelmişti. Batuhan’ın kulağıma fısıldadığı o cüretkâr cümle henüz zihnimde yankılanırken, yüzümdeki kızarıklığı gizlemek için hızla masanın üzerindeki dosyaları düzeltmeye koyuldum.

​"Teyze, gerçekten..." dedim, sesimi toparlamaya çalışarak. "Bizi yanlış anladın. Batuhan’la aramızdaki şey tamamen... profesyonel bir rekabet. Hatta bazen birbirimizi boğmak istiyoruz bile diyebilirim."

​Selin Teyze, şık çantasını masanın kenarındaki boş koltuğa bırakırken hafifçe güldü. Gözlerini Batuhan’ın o 1.93’lük heybetli duruşundan ayırmadan, "Tabii, tabii, canım," dedi imalı bir tonla. "Bizim zamanımızda da 'birbirimizi boğmak istiyoruz' diyenlerin hepsi altı ay sonra aynı evde sabah kahvesi içiyordu. Değil mi, Batuhan oğlum?"

​Batuhan, bu topu havada yakalamakta hiç gecikmedi. O kahverengi-kumral gözlerindeki o eğlenen parıltıyla başını hafifçe eğdi ve ellerini cebinden çıkarıp bana doğru bir adım attı.

​"Kesinlikle haklısınız, Selin Hanım," dedi, tok ve pürüzlü sesiyle. "Açelya biraz inatçıdır, duygularını... yani, iş disiplinini demek istiyorum, her şeyin önünde tutar. Ama ben sabırlı bir adamım. Onunla bu masada daha çok sabah kahvesi içeceğimize eminim."

​Elimdeki dosyayı masaya sertçe bırakıp ona öldürücü bir bakış fırlattım. "Sabrın taşarsa kapı orada, Sancaktar! Kimse seni zorla bu masada tutmuyor."

​"Aşk olsun, Demirkan," diye mırıldandı Batuhan, dudaklarında o tehlikeli kıvrımla. "Ortağımı böyle bir günde yalnız bırakmak bana yakışmaz. Hem madem Selin Hanım İstanbul’dan kalkıp gelmiş, bu akşam hep birlikte yemeğe çıkalım. Aile dostluğu bunu gerektirir, değil mi?"

​Gözlerimi kocaman açarak ona baktım. Bu adam resmen teyzemi de kendi safına çekiyordu! Tam itiraz etmek için ağzımı açmıştım ki, Selin Teyze ellerini birbirine vurarak sevinçle atıldı:

​"Harika fikir! Bayıldım bu teklife! Hem ben de Antalya’nın o meşhur sahil restoranlarını çok özlemiştim. Üstelik..." Teyzem bana dönüp göz kırptı. "...yeğenimin bu 'profesyonel rekabetini' yakından gözlemleme fırsatım olur."

​"Teyze, benim akşam işlerim—" diye başlayacak oldum ama Selin Teyze işaret parmağını havaya kaldırıp sözümü kesti.

​"Hiç itiraz istemiyorum, Açelya. Akşam saat sekizde hazır oluyorsun. Batuhan oğlum, mekanı sen seç, zevkine güveniyorum."

​Batuhan, zafer kazanmış bir komutan edasıyla bana bakıp hafifçe başını salladı. "Merak etmeyin, Selin Hanım. Açelya’nın en sevdiği yeri çok iyi biliyorum."

​Selin Teyze "Ben şimdi otele geçip dinleneyim, akşam görüşürüz çocuklarr!" diyerek zarif adımlarla odadan çıktığında, ofiste yine baş başa kalmıştık. Kapı kapanır kapanmaz hızla Batuhan’a döndüm, ellerimi belime koydum.

​"Sen ne yaptığını sanıyorsun, Sancaktar?" diye tısladım, öfkeyle ama kalbim deli gibi çarparken. "Teyzemi kullanarak beni köşeye sıkıştırabileceğini mi sanıyorsun?"

​Batuhan, yavaşça bana doğru yaklaştı. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, başımı kaldırıp onun gözlerinin içine bakmak zorunda kaldım. Elini uzatıp masanın üzerindeki o çikolatalı kruvasanın tabağını hafifçe bana doğru itti.

​"Seni köşeye sıkıştırmaya ihtiyacım yok, güzelim," diye fısıldadı, gözleri dudaklarımla gözlerim arasında gidip gelirken. "Sen zaten benim alanıma çoktan girdin. Şimdi kruvasanını ye... Akşam uzun olacak..."