Gönüllü Sürgün kitap kapağı

9. bölüm / 10

Baskın

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: Baskın

​9.Bölüm:
Üniversitenin o gergin jüri salonundan kusursuz bir başarıyla, hocaların alkışları eşliğinde çıkmayı başarmıştık. Batuhan’la dışarı adım attığımız an, projeyi başarıyla bitirmenin verdiği o devasa rahatlama ve aramızdaki o tatlı gerilim doruk noktasına ulaşmıştı. Ancak günün yorgunluğunu üzerimizden atmaya vakit kalmadan, herkes kendi evine dağılmış; bense haftalardır ihmal ettiğim sosyal medya hesaplarımın, özellikle de kitlesinden yükselen "Açelya hanım kayıp!" çığlıklarının baskısı altında kalmıştım.
​Eve gelir gelmez üzerimdeki o resmi lacivert takımı çıkarıp rahat bir ev kıyafeti giymiş, saçlarımı atıksuyuyla serbest bırakmıştım.
​Hemen telefonuma sarılıp Bade’yi aradım. İki çaldıktan sonra açtı:
​"Kızım nerede kaldın? Jüri bittiğinden beri ortada yoksun!" diye seslendi Bade, telefondan coşkulu bir sesle.
​"Evdeyim, geldim hemen," dedim, mutfaktan kahve ve atıştırmalık hazırlarken. "Ve acil bir durumumuz var, Bade Hanım. Haftalardır canlı yayın açmadım, takipçilerim beni linç edecek. Çabuk bize gel, ortak canlı yayın açıyoruz!"
​Bade’nin telefonun öbür ucunda sevinçle çığlık attığını duydum. "Ayyy, sonunda! Geliyorum, bekle!"
​Yarım saat sonra kapı zili çaldığında Bade elinde çikolatalı kurabiyelerle içeri dalmıştı bile. İkimiz salonun ortasındaki gri halının üzerine oturup telefonumuzu halka ışığın önüne sabitledik ve Instagram canlı yayınını başlattık.
​Yayın açılır açılmaz izleyici sayısı saniyeler içinde binleri buldu. Ekranın altından akan yorumlar hızla akmaya başladı:
​"Açelya, sonunda ya! Öldük meraktan!"
​"Oha, yanındaki Bade mi? İkili kombin mi yaptınız yine?"
​"Sancaktar inşaatla ortak proje ne alemde? Batuhan Bey nerede?"
​Ekrandaki o son yorumu gördüğüm an gözlerimi devirdim ama yüzümdeki o inatçı gülümsemeyi saklayamadım. Bade hemen mikrofonu kapıp ekrana doğru eğildi:
​"Evet arkadaşlar, yanlış duymadınız!" diye neşeyle şakıdı Bade. "Bugün o meşhur jüri sunumunu başarıyla atlattık! Ve evet, soruyorsunuz ya 'Batuhan nerede?' diye... Kendisi şu an muhtemelen bizim arkamızdan ne planlar kuruyormuş diye kara kara düşünüyordur!"
​Ben hemen Bade’nin elinden telefonu kapıp ekrana doğru konuştum: "Aynen öyle arkadaşlar, bataryalarımızı dolduruyoruz! Bugünlük iş ve bütçe savaşlarına ara verdik, tamamen sizinle sohbet etmeye geldik."
​Canlı yayın hızla koyu bir dedikodu seansına dönerken, Bade gözlerini parlatarak bana dönüp fısıltıyla ama mikrofonun duyacağı şekilde, "Kız, acaba yayını izliyor mudur?" diye sordu. Ben ona göz kırpıp gülerken, yorum akışında düşen ani bir kullanıcı adı ekrandaki herkesin dikkatini çekti:
​@batuhansancaktar yayına katıldı.
​Ve hemen ardından yorumlarda Batuhan’ın mesajı belirdi:
​"Başmüfettiş Hanım, jüriden geçtiniz diye yayında beni çekiştirmek serbest mi sanıyorsunuz?"
​Bade yayında kahkahayı bastı, ben ise ekran karşısında hafifçe kızarırken, bu canlı yayın gecesinin hiç de sakin geçmeyeceğini çok iyi biliyordum.Canlı yayın ekranında @batuhansancaktar kullanıcı adını ve hemen ardındanki o iddialı yorumu gördüğüm an, elimdeki telefon az kalsın yere düşüyordu. Bade, yorumu okuduğu gibi çığlığı bastı ve ellerini birbirine vurarak gülmeye başladı.
​"Kızım! Adam canlı yayını bastı! Canlı yayını resmen holding bütçe toplantısına çevirdi!" diye fısıldadı Bade, kameraya görünmemek için hafifçe aşağı eğilirken.
​Yayın akışındaki binlerce izleyici ise bu ani gelişmeyle adeta kendinden geçmişti. Yorumlar ekranın altından şelale gibi akıyordu:
​"Oha, Batuhan Bey yayında mı?!"
​"Açelya kız, adamı canlı yayında bile peşinden bırakmıyorsun ya,helal olsun!"
​"İkiliyi aynı ekranda görmek istiyoruz, koalisyon hükümeti kurun artık!"
​Yanaklarımın o sinir bozucu sıcaklıkla yandığını hissedip hemen boğazımı temizledim ve kameraya doğru yaklaşarak profesyonel bir ses tonu takınmaya çalıştım:
​"Beyefendi, yanlış adrestesiniz galiba!" dedim, kameraya bakarak. "Burası magazin programı değil, kişisel yaşam ve kariyer koçluğu... Şey, yani influencerdan güncel yaşam sohbetleri kanalı! İş yerindeki bütçe tartışmalarınızı mesai saatleri dışında buraya taşıyamazsınız."
​Saniyeler içinde, Batuhan’dan ikinci bir yorum geldi:
​"Mesai saatleri bitti, Demirkan. Ama muhatabım şu an ekranda arkasında çikolatalı kurabiyelerle sırıtarak oturan kişi değil, doğrudan başmüfettişin kendisi. Bağlantıya al da görelim bakalım bütçe savaşlarını."
​Bade bu mesaja kahkahalarla gülerek hemen önüme atıldı ve ekrandaki "Canlı Yayına Konuk Al" butonuna bastı. "Kız, adamı içeri al, millet kırılıyor meraktan!"
​Ben "Dur, ne yapıyorsun?!" demeye kalmadan, ekran ikiye bölündü ve diğer tarafta Batuhan Sancaktar belirdi!
​1.93’lük boyuyla, siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış bir halde oturan Batuhan, ekranda görünür görünmez canlı yayındaki izleyici sayısı anında tavan yaptı. Batuhan o kahverengi-kumral gözlerini doğrudan kameraya dikmiş, yüzündeki o tehlikeli ve bir o kadar da çekici tebessümle bana bakıyordu.
​"İyi akşamlar, takipçiler," dedi, tok ve pürüzlü sesi telefonun hoparlöründen odayı doldururken. "Görüyorum ki arkamdan iş çevirip jüriyi atlattıktan sonra hemen kutlamalara başlamışsınız."
​Canlı yayındaki yorumlar tamamen çıldırmış durumdaydı. Ben ise ekranın karşısında ne diyeceğimi bilemeyerek kaldım.
​"Biz kutlama değil, profesyonel durum değerlendirmesi yapıyoruz, Sancaktar!" dedim, sesimdeki o otoriter tavrı korumaya çalışarak. "Ayrıca burası benim canlı yayınım, izinsiz bağlanamazsın!"
​Batuhan hafifçe gülerek arkasına yaslandı. "Ben izin almam, Demirkan, uygularım," dedi, gözlerindeki o parıltıyla. "Hatta hazır binanızın iki sokak ötesindeyim, bence yayını kapatıp kapıya baksan iyi olur; çünkü elimde jüri kutlaması için tatlılar var."
​Bu son cümleyle birlikte hem ben hem Bade şoke olurken, ekrandaki on binlerce izleyici coşkuyla bağırmaya başladı: "Kapıyı aç! Kapıyı aç!"
Batuhan’ın canlı yayında "Binanızın iki sokak ötesindeyim, kapıya baksan iyi olur" cümlesini patlatmasıyla birlikte, Instagram canlı yayınındaki izleyici kitlesi adeta çıldırdı. Yorumlar ekranı tamamen kapatırken, Bade heyecandan elindeki çikolatalı kurabiyeyi düşürmek üzereydi.
​"Kızım! Adam canlı yayında adres baskını yaptı! Resmen romantik komedi filminin ortasındayız!" diye fısıldadı Bade, yerinde tepinerek.
​Ben ise ne yapacağımı bilemez bir halde ekrandaki o karizmatik yüze bakıyordum. "Sen gerçekten delirmişsin, Sancaktar!" dedim, kameraya doğru hafifçe eğilerek. "Canlı yayını kapatıyorum hemen, kapıya falan kimse bakmıyor!"
​"Kapat da göreyim, Demirkan," dedi Batuhan, tok ve pürüzlü sesiyle gülerek. "Zaten kapıdayım."
​Tam o saniyede evimin dış kapısının zili çalmaya başladı. Zil, sanki Batuhan’ın söylediklerini onaylar gibi arka arkaya iki kez öterek bütün salonda yankılandı. Bade heyecandan çığlık atarak ayağa fırladı. "Ben açıyorum!" diye kapıya doğru koşarken, ben de yayını aceleyle, "Arkadaşlar, acil durum operasyonu! Sonra görüşürüz!" diyerek kapattım.
​Bade kapıyı hızla açtığında, karşısında sadece Batuhan yoktu... Batuhan’ın hemen yanında, elinde iki kutu tatlıyla duran Emre de oradaydı!
​1.93’lük Batuhan siyah montu ve o her zamanki havalı duruşuyla içeri süzülürken, hemen arkasındaki Emre de Bade’yi görünce tatlı bir gülümsemeyle içeri adım attı.
​Bade, Emre’yi kapıda görünce kısa süreli bir şok geçirdi. "Aa... Emre? Senin burada ne işin var?" diye sordu, yanakları aniden kızararak.
​Emre elindeki tatlı kutularını sallayarak neşeyle gülümsedi. "Batuhan 'Acil durum, bizimkiler canlı yayında ifşa oluyor, destek kuvvet lazım' deyince kendimi evde tutamadım," dedi, gözlerini Bade’ye dikerek. "Hem sahil kenarındaki yarım kalan kahve buluşmamızın rövanşını da bu vesileyle yaparız diye düşündüm."
​Ben kollarımı göğsümde kavuşturmuş, kapının önünde durmuş bu iki adamı süzüyordum. Batuhan ise üzerimdeki rahat ev kıyafetlerine ve dağınık saçlarıma baktıktan sonra, o kahverengi-kumral gözlerindeki o tehlikeli, hayran dolu parıltıyla bir adım öne çıktı.
​"Canlı yayında bizi çekiştirmek kolaydı, başmüfettiş Hanım," dedi Batuhan, eğilip kulağıma fısıldayacak kadar yaklaşarak. "Ama jüriyi atlattığımıza göre, artık asıl hesaplaşma vakti. Ve yalnız değiliz, görüyorsun ya... Ekip tam kadro sahada."
​Bade ile Emre çoktan mutfağa doğru kahve hazırlamak için kaçışırken, salonun ortasında Batuhan’la baş başa kalmıştık. Dışarıdaki aile baskını, ofisteki bütçe savaşları ve üniversitedeki jüri heyecanı geride kalmıştı; şimdi ise bu evde, ikimizin arasında başlayan o gerçek fırtına bütün şiddetiyle esmeye devam ediyordu.
​Emre ile Bade mutfaktan gelen kahve kokuları ve hafif gülüşmeler eşliğinde içeride kendi dünyalarını kurarken, salonun ortasında Batuhan’la hâlâ dikilmiş birbirimizi süzüyorduk. Batuhan, siyah montunu çıkarıp koltuğun üzerine atarken o kahverengi-kumral gözlerini benden bir saniye bile ayırmıyordu.
​"Demek canlı yayını apar topar kapatıp kaçtın, ha?" dedi, tok ve alaycı sesiyle hafifçe gülümseyerek. "Takipçilerine ayıp oldu ama Demirkan. Yarım kalan bir hesaplaşmamız vardı."
​Gözlerimi devirerek sehpaya bıraktığım telefonu elime aldım. "Sen o baskını haber vermeden yapmasaydın, kapatmak zorunda kalmazdım! Hem halkın bilmesi gereken gerçekler var, Sancaktar."
​Batuhan tek kaşını kaldırıp merakla bana doğru bir adım yaklaştı. "Ne gibi gerçekler?"
​Cevap vermeden telefonun ekran kilidini açtım, Instagram uygulamasını yeniden açıp Canlı Yayın tuşuna dokundum. "Mesela stüdyoya aniden giren davetsiz misafirlerin projemizi nasıl sabote etmeye çalıştığını!"
​Yayın açıldığı an, daha birkaç dakika önce yayından düşen binlerce izleyici sanki kapıda nöbet tutuyormuş gibi saniyeler içinde geri doluştu. Yorumlar yine şelale gibi akmaya başladı:
​"Kız Açelya geri döndü! Kapıyı açtılar kesin!"
​"Oha arkada Batuhan Bey mi duruyor?! Gözlerim mi yanıyor?!"
​"Emre de mi orada?! Bu ne biçim kadro, intikam ekibi mi kurdunuz!"
​Kamerayı hemen koltuğun arkasında ayakta dikilen ve ellerini cebine koymuş olan Batuhan’a doğru çevirdim. Batuhan, kameraya yaklaştığını görünce o karizmatik tebessümünü takınıp doğrudan ekrana doğru eğildi.
​"İyi akşamlar tekrar, takipçiler," dedi, pürüzlü ve tok sesiyle. "Görünen o ki başmüfettiş Hanım yayını kapatarak benden kaçabileceğini sandı ama Sancaktar İnşaat her zaman hedefi 12'den vurur. Gördüğünüz gibi operasyon başarıyla tamamlandı, tatlılar teslim edildi."
​Bu sırada mutfaktan elinde kahve tepsisiyle gelen Bade ve arkasından gelen Emre de kameranın görüş açısına girdi. Bade, bizi canlı yayında görünce gülerek elindeki tepsiyi sehpaya bıraktı.
​"Evet arkadaşlar!" diye neşeyle atıldı Bade, kameraya el sallayarak. "Jüriden başarıyla geçtik, şimdi de stüdyo baskını kutlaması yapıyoruz! Gördüğünüz gibi bu iki rakip mimar aslında birbirlerinden bir adım bile uzaklaşamıyorlar."
​Ben kamerayı tekrar kendime çevirip gözlerimi kıstım. "Siz ikiniz koalisyon hükümeti muamelesi yapmayı bırakın bakalım! Biz burada sadece profesyonel bir ortaklık yürütüyoruz, değil mi Sancaktar?"
​Batuhan, arkamdan eğilip omzuma doğru yaklaşarak o sıcak nefesini boynumda hissettirecek kadar yakınımda durdu ve fısıltıyla ama mikrofonun alacağı bir ses tonuyla konuştu:
​"Profesyonel ortaklık mı, güzelim?" diye sordu, kahverengi-kumral gözlerinde o tehlikeli parıltıyla. "Bence buna en son ne denileceğini yarın sabah holding masasında tüm holding görecek."
​İzleyiciler yorumlarda adeta çıldırırken, bu canlı yayın gecesinin ertesi günkü ofis savaşına ne gibi bir patlama olarak döneceğini şimdiden biliyordum.
Batuhan’ın omzumun üzerinden eğilip kulağıma fısıldadığı o iddialı sözler canlı yayındaki mikrofon tarafından kusursuz bir şekilde yakalanmışken, ekranın altından akan yorumlar bir anda normal bir akıştan çıkıp tam anlamıyla bir ulusal güvenlik krizine dönüştü.
​Çünkü sadece binlerce takipçi değil, bu canlı yayını an be an takip eden çok daha tehlikeli dört kişi vardı: İlayda, Belinay, Yeşim Annemiz ve Batuhan’ın annesi!
​Telefonun ekranındaki yorumlar hızla akarken ilk patlamayı yapan Belinay oldu:
​@belinay_demirkan: "Açelya! O arkandaki adamın boynuna üflemek ne oluyor, bütçe raporu mu veriyor kulaktan kulağa?! Hemen o mesafeyi koruyun, annem yanımda arkadan izliyor şuan kızım!"
​Hemen ardından bizim annemiz Yeşim Hanım sahneye çıktı:
​@yesim_demirkan_official: "Kızım, o tatlıları yalnız yemeyin demiştim, evde niye toplandınız yine? Batuhan oğlum, annene selam söyle, yarın sabah kahveye bize gelsin, şu projeyi bir de kahve eşliğinde tartışalım!"
​Batuhan, ekrandaki annesinin ve ablamın yorumlarını görünce hafifçe sırıtarak kameraya doğru eğildi. Ama bu kez cephane diğer taraftan, Sancaktar cephesinden gelmişti. Batuhan’ın ablası İlayda coşkuyla yazdı:
​@ilayda_sancaktar: "AYYYY! KOPUYORUM! ŞU AN EKRANDA ROMANTİK KOMEDİ FİNALİ YAŞANIYOR! Açelyacım sakın bırakma, bizimki resmen teslim bayrağını çekti canlı yayında!"
​Ve son darbe, Batuhan’ın annesinden, yılların mahalle ve aile dostu olan teyzeden geldi:
​@nagihan_sancaktar: "Batuhan, oğlum! Kızın boynuna yaklaşacağına düzgünce otur, el âlemin diline düşeceksiniz canlı yayında. Hem Açelya’ma laf çarpıtmayı bırak, yarın sabah o bütçe raporunu benim elimden geçmeden onaylatamazsınız ikinize de söylüyorum!"
​Canlı yayındaki on binlerce izleyici bu anne ve abla baskını karşısında kahkahalara boğulurken, yorumlar tamamen çıldırdı:
​"ANNELER VE ABLALAR AĞIR SİLAHLARLA SAHNEDE!"
​"Olay yerinden bildiriyorum, Sancaktar ve Demirkan aileleri resmen kayınvalide koalisyonu kurdu!"
​"Açelya kız, kaçışın kalmadı, Nagihan teyze bile yayına müdahale etti!"
​Ben elimle yüzümü kapatıp utancımı gizlemeye çalışırken, Batuhan kahkahalarla gülerek kolunu sandalyemin arkasına attı ve kameraya dönüp göz kırptı:
​"Görüyorsunuz değil mi arkadaşlar? Aileler bile aramızdaki o profesyonel uyumun farkında," dedi, tok ve pürüzlü sesiyle. "Yarın sabah Nagihan Sultan'ın elinden geçecek o raporu hazırlamak için şimdi yayını kapatıp çalışmaya başlasak iyi olacak. Hepinize iyi akşamlar!"
​Bade ile Emre arka planda kahkahalarla el sallarken, yayını apar topar kapatıp telefonu sehpaya fırlattım. Ama içimdeki o tatlı heyecanla biliyordum ki; yarın sabah o holding masasında bizi bekleyen savaş, ailelerin de onayıyla artık bambaşka bir boyuta taşınacaktı.
Canlı yayını apar topar kapatıp telefonu sehpaya fırlattığımda, salondaki o dijital gürültü yerini aniden çok daha sıcak, çok daha gerçek bir atmosfere bırakmıştı. Annelerimizin ve ablalarımızın canlı yayını adeta bir aile meclisine çevirmesinin şokunu üzerimizden atmaya çalışırken, Batuhan oturduğu yerden hafifçe doğruldu.
​Siyah montunun cebinden çıkardığı, şehrin en popüler butik pastanesine ait şık, kurdeleli kraft bir kutuyu masanın üzerine bıraktı.
​"Annemlerin baskınına uğrayıp yayını kapattığımıza göre..." dedi Batuhan, tok ve pürüzlü sesindeki o hafif alaycı ama eritici tebessümle bana bakarak. "...kutlamayı hak ettik bence. Özellikle de jüriden o notu aldıktan sonra."
​Kutuyu yavaşça açtığında, ortalığa yayılan o nefis çikolata ve ahududu kokusuyla gözlerim istemsizce parladı. Karşımda duran şey, bizzat favorim olan, en sevdiğim frambuazlı-çikolatalı tart pastaydı.
​Gözlerimi kısarak Batuhan’a baktım. "Bunu aldığını ne ara fark ettin? Daha doğrusu, benim bunu sevdiğimi nereden biliyorsun?" diye sordum, şaşkınlığımı gizleyemeyerek.
​Batuhan tek kaşını kaldırıp kahverengi-kumral gözlerini üzerimde gezdirdi. "Başmüfettiş Hanım, seninle ilgili her detayı ezberlemek zorunda kalıyorum diyelim," dedi, yumuşak ama iddialı bir fısıltıyla. "Yoksa o bütçe savaşlarında başka türlü başa çıkamam."
​Ben tam bu tatlı atışmaya karşılık verecektim ki, odanın diğer köşesinden gelen ani bir sessizlik ve hafif bir kıpırtı dikkatimizi çekti.
​Başımızı çevirdiğimizde; mutfaktan kahve fincanlarını almak için birlikte giden Bade ile Emre’nin salona yeni giriş yaptıklarını gördük. Ancak aralarındaki o mesafe, biraz önceki o mesafeli hallerinden eser bırakmayacak kadar kapanmıştı. Emre, elindeki kahve tepsisini sehpaya bırakırken hamle yapıp Bade’nin parmaklarının üzerine hafifçe dokunmuş, Bade ise ellerini hızla çekmek yerine hafifçe kızararak başını öne eğmişti.
​Bu tatlı ve ele vermeyen anı yakaladığım an, içimdeki o şımarık Açelya tarafı hemen devreye girdi.
​Kollarımı göğsümde kavuşturup tatlı bir ses tonuyla lafı yapıştırdım:
"Oo, bakınıyorum da mutfakta sadece kahve pişmemiş... Suların ısınma vakti gelmiş galiba, ne dersiniz Bade Hanım?"
​Bade, yanaklarındaki o kıpkırmızı kızıllığı gizlemeye çalışarak hemen ellerini arkaya sakladı ve gözlerini devirdi: "Ne alaka, Açelya! Sadece... şey, tepsi düşüyordu da Emre tutmama yardım etti, di mi Emre?"
​Emre ise hiç bozuntuya vermeden, yüzündeki o rahat ve çapkın gülümsemeyle koltuğun arkasına yaslandı ve Bade’ye doğru bakarak: "Valla ben düşen bir şey görmedim, ama tutulması gereken bir an varsa kaçırmam," dedi.
​Odayı saran o neşeli kahkahalarla birlikte Batuhan yanıma yaklaşarak eğildi ve elindeki tatlı dilimini uzatırken kulağıma fısıldadı:
"Görüyor musun, güzelim? Bizim arkadaşlar bile bizden hızlı çıktı... Belki de onlardan feyz almamızın vakti gelmiştir, ne dersin?"
​Batuhan’ın omzuma hafifçe değen o sıcak eli ve kulağıma fısıldadığı o cesur teklif, zihnimdeki bütün kelimeleri anında darmadağın etmişti. Bade ile Emre’nin aralarındaki o tatlı kaçamaklaşmaya laf atayım derken, Sancaktar’ın bu ani kontra atağı karşısında resmen kalakalmıştım.
​Yanaklarımın alev alev yandığını hissederek hafifçe başımı kaldırdım ve gözlerimi kocaman açarak doğrudan o kahverengi-kumral gözlerin içine baktım.
​"Sus, Batuhan!" diye çıkıştım, sesimdeki o sahte sertliği korumaya çalışarak ama kalbimin göğüs kafesimi dövüşünü durduramayarak. "Sen de her fırsatta lafı nasıl evirip çevirip aynı yere getiriyorsun, hayret ediyorum yani! Biz burada Bade’yle Emre’nin tatlı utangaçlıklarını kutluyorduk, konuyu hemen bize nasıl bağladın yine?!"
​Batuhan, bu tepkim karşısında hiç istifini bozmadı; aksine yüzündeki o tehlikeli, özgüven dolu tebessüm daha da genişledi. 1.93’lük dev boyuyla üzerime biraz daha eğildiğinde, aramızdaki o nefes alımlık mesafe tamamen sıfırlanmıştı.
​"Çünkü konunun her seferinde gelip dolaştığı yer belli, güzelim," dedi, o pürüzlü ve ruhuma işleyen tok sesiyle. "Sen ne kadar inat edip kaçmaya çalışırsan çalış, o bütçe raporları gibi bizim aramızdaki bu denklem de çoktan onaylandı."
​Bade ile Emre ikilisi ise arka planda ellerindeki kahve fincanlarıyla bizi izliyor, sessizce kıs kıs gülüyorlardı. Bade elini ağzına kapatıp göz kırparak Emre’ye fısıldadığını çok net duydum: "Kız, bizimkiler resmen holding dizisi çektiriyor bize!"
​Onlara ters bir bakış atmaya yeltendiğim an, Batuhan hiç beklemediğim bir hamle yaptı. Elindeki frambuazlı-çikolatalı tarttan küçük bir çatal alıp doğrudan benim yönüme doğru uzattı.
​"Hadi, uzatma da tatlından ye," dedi, yumuşacık ama karşı konulmaz bir tınıyla. "Yoksa yine o inatçı başmüfettiş kimliğine bürünüp sabaha kadar benimle tartışacaksın."
​Çatala ve hemen ardından Batuhan’ın o karizmatik yüzüne baktım. İçimdeki o inatçı ses "Çatalı it, geri çekil!" diye bağırırken, kalbimin derinliklerindeki o gerçek ses çoktan teslim bayrağını çekmişti bile. Hafifçe iç çekerek çataldaki tatlıdan bir ısırık aldım; ve o tatlı ahududu aroması dudaklarımda dağılırken, Batuhan’ın gözlerindeki o zafer parıltısını izlemekten başka elimden gelen bir şey olmadığını anladım
Batuhan’ın uzattığı tart diliminden mecburen bir ısırık almış, aramızdaki o gerilimli ama tatlı çekişmenin tadını çıkarırken, evin koridorundan gelen o patırtılı adımlarla bütün dikkatimiz bir anda dağıldı.
​Salonun kapısı ani bir hareketle ardına kadar açıldı. İçeriye, üzerindeki uzaylı pijamaları ve elindeki plastik oyuncak kılıcıyla sekiz yaşındaki küçük kardeşim Efe daldı!
​Efe, odadaki kalabalığı, özellikle de 1.93’lük dev boyuyla karşısında dikilen Batuhan’ı ve köşede oturan Emre’yle Bade’yi görünce bir an duraksadı. Büyük siyah gözlerini kırpıştırarak önce bana, sonra elinde çatal tutan Batuhan’a baktı.
​"Abla?" dedi Efe, sesindeki o çocuksu merakla. "Siz yine mi toplantı yapıyorsunuz? Annem aşağıdan 'sesinizi kısıngar, gece yarısı oldu' diyor ama içeride ses yarışması mı var, anlamadım."
​Yanaklarımın alev alev yandığını hissederek hızla öksürdüm ve elimdeki çatalı sehpaya bıraktım. "Efe! Oğlum, senin bu saatte yatakta olman gerekiyordu, ne işin var burada?"
​Efe ise hiç istifini bozmadan elindeki oyuncak kılıcını Batuhan’a doğru doğrulttu ve ciddi bir yüz ifadesiyle sordu:
"Batuhan abi, sen yine mi geldin? Geçen sefer de 'proje bitti' deyip çikolatalarımı yemiştin. Bu sefer bütçe raporu mu saklıyorsun yoksa ablamla evcilik mi oynuyorsunuz?"
​Salonda anlık bir sessizlik olduktan sonra Bade ile Emre kahkahayı bastı. Batuhan ise bu beklenmedik baskın karşısında hiç bozulmadı; aksine, dizlerinin üzerine eğilip küçük Efe’yle aynı hizaya geldi ve o pürüzlü, eğleniyormuş gibi çıkan sesiyle cevap verdi:
​"Haklısın bakiye, küçük kumandan," dedi Batuhan, göz kırparak. "Bu sefer sadece bütçe raporu değil, en sevdiğin çikolatalardan da getirdim. Ama önce ablanın o inatçı kalbini ikna etmem gerekiyor, sence bana taktik verir misin?"
​Efe başını yana eğip bir bana, bir Batuhan’a baktıktan sonra bilmiş bir tavırla kollarını bağladı: "Ablam inatçıdır abi, işin çok zor... Ama kutudaki çikolatalardan bana da verirsen, sana yardım edebilirim!"
​İkimiz de Efe’nin bu pazarlıkçı haline gülerken, Batuhan gülerek ayağa kalktı ve bana dönüp o kahverengi-kumral gözlerindeki o tatlı meydan okumayla fısıldadı:
"Gördün mü, Demirkan? Evdeki en küçük jüri bile tarafını seçti. Artık kaçacak yerin kalmadı."
Efe’nin o bilmiş haliyle Batuhan’la pazarlığa oturması, salondaki herkesi kahkahaya boğarken, ben olduğum yerde ellerimi havaya kaldırdım.
​"Bak sen şu sıpaya!" diye homurdandım, gözlerimi Efe’ye dikerek. "Beş dakikada yabancıya çalıştın hemen! İki tane çikolataya sattın ablanı, öyle mi?"
​Efe hiç istifini bozmadan sırıtarak Batuhan’ın arkasına saklandı ve plastik kılıcını bana doğrulttu: "Ticaret zekası, abla! Batuhan abi çikolata getiriyor, sen ise sadece 'ödev yap, bütçe raporu hazırla' diyorsun. Tabii ki adliyeyi yani... Şey, Batuhan abiyi tutacağım!"
​Salonda yükselen kahkahalar tavan yaparken, Bade elini karnına bastırarak, "Kızım, çocuk bile olayın farkında, sen hala inat ediyorsun!" diye güldü. Emre de ona hak verircesine başını sallayıp kahvesinden bir yudum aldı.
​Batuhan ise küçük Efe’yi omuzlarından tutup hafifçe yönlendirirken, o kahverengi-kumral gözlerindeki o eritici parıltıyla bana doğru bir adım daha attı.
​"Gördün mü, başmüfettiş Hanım?" dedi, tok ve pürüzlü sesinde yankılanan o tatlı zafer tınısıyla. "Ev halkı, jüri, arkadaşlar ve nihayetinde küçük kumandan bile aynı fikirde. Artık bu isyana bir son verip teslim bayrağını çekmen gerekmiyor mu?"
​Efe aradan kafasını uzatıp, "Evet abla, bence de teslim ol, hem tatlılar çok güzel!" diye ekleyince, ben ellerimle yüzümü kapatıp gülmemek için kendimi zor tuttum.
​"Hepiniz bir olmuşsunuz üstüme geliyorsunuz!" dedim, başımı iki yana sallayarak. "Tamam be, kazandınız! Ama yarın sabah o holding masasında bütçe raporunu elime aldığımda bu kadar kolay teslim olmayacağım Sancaktar, benden söylemesi!"
Efe’nin o muzip sırıtışı ve Batuhan’la kurduğu ani çikolata ittifakı salondakileri kahkahaya boğarken, benim sabır kaslarım artık son sınırına dayanmıştı.
​Gözlerimi kısıp ellerimi belime koydum ve odadaki en otoriter, en "büyük abla" bakışımı takınarak küçük casusa döndüm.
​"Efe Sancaktar... Şey, pardon, Demirkan!" diye çıkıştım, gözlerimle kapıyı işaret ederek. "Senin uykun çok geldi galiba, minik kumandan. Operasyon bitti, tatlılar bitti, şimdi derhal o uzaylı pijamalarınla yatağına dönüyorsun, yoksa o bahsettiğin çikolataların toptan el konulur!"
​Efe, ablasının o sert bakışlarını ve yaklaşan tehlikeyi sezince hemen Batuhan’ın arkasına biraz daha sığındı. "Ama abla, daha Batuhan abiyle strateji konuşacaktık..." diye mızmızlandı.
​Batuhan ise hafifçe gülerek Efe’nin omuzlarına ellerini koydu ve eğilip kulağına fısıldar gibi konuştu:
"Küçük kumandan, ablan haklı. Gece yarısı operasyonları uykusuzluk getirir. Sen şimdi odana git, kalanı yarın sabah ofiste devralırız; hem sözünü ettiğim o dev çikolata paketi sabah kapıda olacak."
​Efe bu vaat karşısında gözleri parlayarak kafasını salladı. "Anlaştık, Batuhan abi! Ablama karşı dikkatli ol, çok inatçıdır!" dedikten sonra, elindeki plastik kılıcını sallayarak koridora doğru koşturdu ve odadan kayboldu. Kapı arkasından kapanırken, evin içinde küçük adımlarının sesi hızla uzaklaştı.
​Efe’nin gidişiyle salon yeniden bizim dörtlüye kalırken, havadaki o sıcak ve gerilimli elektrik bir kat daha arttı.
​Bade hemen Emre’ye dönüp gülerek, "Biz de yavaş yavaş kalksak iyi olacak galiba, malum yarın sabah holdingde o devasa bütçe toplantısı var, küçük casus bile erken yatıyorsa bizim de dinlenmemiz lazımdır," dedi.
​Emre de başını sallayarak onayladı ve ikisi yavaşça toparlanmaya başladılar. Batuhan ise onlar kapıya doğru yönelirken bile kahverengi-kumral gözlerini benden bir saniye olsun ayırmamıştı.
​Evi saran o derin sessizlik, Bade ile Emre’nin arkasından kapanan kapının tok sesiyle tamamen üzerimize çökmüştü. Salonun ortasındaki o hafif loş ışık, Batuhan’ın 1.93’lük dev boyuyla bana doğru attığı her adımla birlikte sanki biraz daha daralıyor, etrafımızdaki hava giderek ısınıyordu.
​Batuhan aramızdaki mesafeyi tamamen kapatıp önümde durduğunda, o kahverengi-kumral gözlerindeki o koyu, eritici parıltı bütün nefesimi kesmeye yetmişti. Elini uzatıp yüzüme doğru düşen o inatçı saç telini parmak ucgerleriyle kenara itti; parmaklarının tenime değdiği o saniye, vücudumdan aşağıya doğru saniyeler süren sıcak bir titreme yayıldı.
​"Çok uzattın bu inat oyununu, Demirkan," dedi Batuhan, o pürüzlü, fısıltıya yakın tok sesiyle. Yüzü kelimenin tam anlamıyla yüzümün inches kadar uzağındaydı. Dudaklarımızın arasında kalan o incecik mesafe, havada uçuşan görünmez kıvılcımların resmen alev almasına yetecek kadar dardı.
​Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atarken, başımı hafifçe kaldırıp o gözlere tutundum. "İnat değil, Sancaktar... Sadece profesyonel mesafe," diye fısıldayabildim ama sesimdeki o titreme, bütün savunmamı ele veriyordu.
​Batuhan hafifçe gülümseyip başını eğdi; dudakları dudaklarıma neredeyse değmek üzereydi. "O profesyonel mesafe bu gece burada son buluyor, güzelim," diye mırıldandı ve aradaki o tehlikeli mesafeyi kapatmak için başını öne doğru hareket ettirdi.
​Tam o an—tam aramızdaki o uzun zamandır beklenen ilk gerçek kıvılcım alev almak üzereyken...
​CIIIRRRRKK!
​Mutfağın alt katından gelen, kulak tırmalayıcı ve son derece tiz bir ses bütün evde yankılandı. Ardından mutfak tezgahının üzerinden gelen su damlama sesleri ve o panik dolu gürültü ortalığı sarstı.
​Batuhan’la aynı anda irkilerek geriye çekildik. Ben şokla gözlerimi açıp mutfağa doğru dönerken, Batuhan oflayarak ellerini saçlarından geçirdi.
​"Bu da neydi şimdi?!" diye mırıldandım, kalbim ağzımda atarken.
​Hızla mutfağa koşturduğumda manzarayla yıkıldım: Bulaşık makinesinin alt hortumu yerinden çıkmış, mutfağın mermer zeminini adeta mini bir göle çevirmişti! Su hızla koridora doğru yayılıyordu.
​Batuhan arkamdan yetişip mutfağın kapısına geldiğinde, suyun içinde ayak bileklerimize kadar batmış halimizi ve etrafa saçılan köpükleri gördü. Bir an suya, bir an bana baktı; yüzündeki o romantik ifade anında yerini şaşkınlığa ve ardından kahkahaya bıraktı.
​"Şansımıza tüküreyim, Demirkan," dedi Batuhan, kollarını iki yana açarak gülerek. "Bizim romantizm anımız bile kesinlikle bir felaket senaryosuyla kesilmek zorunda!"
​Islanan pantolon paçalarımı çekiştirirken hem sinirden hem gülmekten ne yapacağımı bilemeyerek ona döndüm: "Gülme, Sancaktar! Çabuk ol, havluları getir, ev basılıyor!"
​Mutfağın mermer zemininde hızla yayılan köpüklü sular bileklerimize dayanmışken, elimde tuttuğum mutfak beziyle ne yapacağımı bilemeyerek öylece kalakalmıştım. Batuhan, gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvrılmış bir halde suyun vanasını kapatmaya çalışırken, bir yandan da gülmemek için kendini zor tutuyordu.
​"Demirkan, bu gidişle bütçe raporundan önce evi su basacak!" diye seslendi Batuhan, elini suyun altından çekip ıslanan saçlarını geriye iterken. "Bunun için de bir stratejik planın var mı, başmüfettiş Hanım?"
​Sinirden ve şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemeyerek ayaklarımı suya vurdum. "Gülme, Sancaktar, gülme! Alt tarafı bir bulaşık makinesi hortumu çıktı, altından okyanus çıktı resmen!"
​O sırada koridordan gelen aceleci ve ağır adımlarla birlikte evin ışıkları tamamen yandı. Salonun ve koridorun birleştiği köşede, ellerini beline koymuş, yüzündeki o klasik babacan ama otoriter ifadeyle babam Kadir Bey göründü. Üstünde çizgili pijamaları ve ayağında ev terlikleriyle mutfak kapısının eşiğinde dikilen babam, manzarayı görünce bir an duraksadı.
​Önce mutfaktaki mini göle, sonra sırılsıklam halimize, en sonunda da mutfağın ortasında sırılsıklam duran 1.93’lük Batuhan’a baktı.
​Babamın gözleri kocaman açılırken, sesindeki o şaşkınlıkla karışık hesap sorma tonu bütün evde yankılandı:
​"Açelya?! Kızım, gece yarısı bu saatte mutfakta ne işiniz var? Burası havuz mu, yoksa mühendislik fakültesinin su tesisatı laboratuvarını bizim eve mi taşıdınız?!"
​Yanaklarımın alev alev yandığını hissederek elimdeki bezi arkama sakladım ve suçluluk psikolojisiyle hemen babama doğru döndüm.
​"Baba! Şey... Biz plan yapıyorduk aslında..." diye geveledim, sesim titreyerek. "Yani, jüri sunumu bitti bitti de, mutfakta su borusu patladı! Batuhan da yardım ediyordu, yemin ederim!"
​Batuhan ise hiç istifini bozmadan, o her zamanki özgüvenli duruşuyla babama doğru hafifçe başını eğdi. "İyi geceler Kadir Amca," dedi, son derece sakin ve kibar bir ses tonuyla. "Merak etmeyin, projedeki bütçe açıklarını kapattığımız gibi bu su kaçağını da hemen kontrol altına alıyoruz. Kontrol bizde."
​Babam derin bir iç çekip başını iki yana salladı, ardından gülmemek için bıyık altından sırıtarak elini duvardaki anahtara attı. "Sizden ne bütçe raporu biter ne de bu maceralar," dedi babam, hafifçe gülerek. "Hadi bakalım mühendisler, havluları alın ve o suyu temizleyin; yoksa yarın sabah anneniz uyandığında ikinizi de bu evden kovar!"
Babamın o imtihan dolu gülümsemeyle mutfak kapısından uzaklaşıp tekrar odasına çekilmesiyle birlikte, mutfaktaki mini gölün ortasında Batuhan’la baş başa kalmıştık.
​Hafifçe iç çekip sırılsıklam olan pantolon paçalarıma baktım, ardından gözlerimi devirerek tezgahın altından çıkardığım çekpas ve havluları yere fırlattım.
​"Off Sancaktar!" diye sızlandım, ellerimi belime koyarak. "Tam her şey yoluna giriyor, o kıvılcım çakacakken bulaşık makinesi hortumu gelip bütün romantizmi logere akıtıyor! Yemin ederim evren bizim sevgili olmamıza resmen savaş açtı."
​Batuhan, ıslanan siyah gömleği ve alnına dökülen kumral-kahverengi saçlarıyla hafifçe gülerek elindeki havluyu yere serdi ve bana doğru bir adım yaklaştı. Su damlalarının arasından yürürken o tok ve pürüzlü sesindeki o baştan çıkarıcı tınıyla mırıldandı:
​"Evren ne kadar savaş açarsa açsın, Demirkan... Biz o kıvılcımı çakmasını biliriz," dedi, yüzüme doğru eğilerek. "Hem bak, gece yarısı su baskını bahanesiyle de olsa bu evde, baş başa sırılsıklam kalmamızın başka bir açıklaması olamaz."
​Tam ona ters bir cevap verecektim ki, koridorun ucundan bu kez ikinci bir ses, hepimizin korkulu rüyası olan o asıl ses duyuldu: Annemin ayak sesleri ve kapıyı açma tıkırtısı!
​"Açelya! Kadie, bu saatte mutfaktan ne sesi geliyor, ev yine mi su altında yoksa siz yine mi ayaktasınız?!"
​Batuhan’la göz göze geldiğimiz an, ikimiz de aynı anda dehşetle irkildik. Bu kez babamı atlatmıştık ama Yeşim Annemizin elinden kaçışımız yoktu. Batuhan hızla eline çekpası alıp sanki profesyonel bir tesisatçıymış gibi suyu iterken, ben de panikle havluları saklamaya çalıştım.
​Ve o an, içimden kendi kendime fısıldadım: Yarın sabah o holding masasında Sancaktar’a hayatının en büyük bütçe darbesini vurmazsam, benim de adın Açelya Demirkan olmasın!
Annemin koridorda yankılanan homurtulu adımları mutfağa yaklaşırken, içerideki panik doruk noktasına ulaşmıştı. Elime aldığım havlularla bir yandan yerdeki suları panikle kurulamaya çalışırken, gözüm anlık olarak Batuhan’a kaydı.
​Su baskını sırasında sırılsıklam olan siyah gömleği, o dar ve kaslı omuzlarına, kusursuz vücut hatlarına kusursuz bir şekilde yapışmıştı. Kollarını dirseklerine kadar sıvadığı için geniş göğsü ve nefes alıp verdikçe belirginleşen o atletik yapısı, mutfaktaki o loş ışıkta resmen göz kamaştırıyordu. Batuhan’ın bu halini gördüğüm an, zihnimdeki bütün bütçe hesapları, su boruları ve anne baskını anında buhar olup uçtu. Kalbim, mutfaktaki su sesini bastıracak kadar gürültülü çarpmaya başladı.
​Batuhan da benim ona diktiğim gözlerimi fark edince duraksadı. Çekpası elinden bırakıp hafifçe doğruldu; sırılsıklam gömleğinin altında iyice belirginleşen o nefes kesici duruşuyla üzerime doğru bir adım attı. Gözlerindeki o kahverengi-kumral parıltı, bu kez bir tesisat kazasından çok daha tehlikeli bir boyuttaydı.
​"Görüyorum ki bütçe raporundan çok daha dikkat çekici detaylara odaklandın, başmüfettiş Hanım," dedi Batuhan, o pürüzlü ve tok sesiyle doğrudan kulağıma fısıldayarak. Yüzü o kadar yakınımdaydı ki, nefesinin sıcaklığı tenimi yakıyordu.
​"Şey... Ben... Sadece sırılsıklam olmuşsun da, üşütceksin diye baktım Sancaktar," diye geveledim, sesimdeki o otoriter ton tamamen eriyip giderken.
​Tam o sırada mutfak kapısı hızla açıldı ve ellerini beline koymuş olan annem dikildi:
"Açelya! Batuhan! Siz hâlâ uyumadınız mı, bir de üstüne mutfağı göle mi çevirdiniz?!"
​Annemin sesini duyduğumuz an, ikimiz de aceleyle iki tarafa savrulduk. Batuhan boğazını temizleyip son derece ciddi bir yüz ifadesiyle elindeki havluyu yere sererken, ben de anneme dönüp suçlu bir çocuk gibi gülümsedim: "Annecim, şey... Boru patladı ama Batuhan kahramanımız gibi yetişti, hallediyoruz!"
​Annem iç çekip başını sallayarak odasına geri dönerken, Batuhan arkasını dönüp bana göz kırptı ve sessizce fısıldadı:
"Bu geceki ıslak prova yarın sabah o holding masasında pahalıya patlayacak, Demirkan. Hazırlıklı ol."
​Ve gerçekten de öyle oldu...
Ertesi sabah, Sancaktar Holding’in devasa cam cepheli yönetim kurulu salonu, o güne kadar görülmemiş bir gerilime ev sahipliği yapıyordu. Uzun masanın etrafında şirket ortakları, finans müdürleri ve tabii ki iki tarafın aileleri tam kadro yerini almıştı.
​Ben, üzerimdeki kusursuz kesim gri takım elbisem, salık bıraktığım dümdüz sarı saçlarım ve önümdeki kalın bütçe dosyasıyla masanın sol başındayken; karşı koltukta oturan Batuhan Sancaktar, siyah takım elbisesi ve o her zamanki tehlikeli özgüveniyle doğrudan benim gözlerimin içine bakıyordu. Gece yarısı mutfaktaki o sırılsıklam yakınlaşmadan eser kalmamış, ikimiz de adeta iki rakip şirket CEO'su gibi keskinleşmiştik.
​Toplantının başkanı olan finans direktörü sözü alıp boğazını temizledi:
"Evet arkadaşlar, ortak otel projesinin son revize bütçe raporunu dinleyelim. Kim başlıyor?"
​Ayağa kalkıp elimdeki dijital kalemi masaya bıraktım. Kararlı adımlarla ekranın önüne geçerken sesimdeki o pürüzsüz ve net ton salonun her köşesinde yankılandı:
​"Projenin mimari maliyetlerinde Sancaktar tarafının talep ettiği yüzde onluk ek ödenek, bizim dijital pazarlama ve sürdürülebilirlik bütçemizi tehlikeye atıyor," dedim, doğrudan Batuhan’a bakarak. "Eğer bu bütçe açığı kapatılmazsa, başmüfettiş olarak bu projeyi bu şartlar altında onaylamam mümkün değil."
​Salonda derin bir sessizlik olurken, arkada oturan Nagihan Hanım bıyık altından gülerek anneme fısıldadı: "Bizim oğlanin işi yine yaş, kız hiç taviz vermiyor."
​Batuhan, oturduğu yerde ağır hareketlerle ayağa kalktı. 1.93’lük boyuyla masanın üzerine doğru hafifçe eğilerek o tok, pürüzlü sesiyle salona meydan okur gibi konuştu:
​"Başmüfettiş Hanım, maliyetlerin artmasının sebebi mimari kaliteden ödün vermemek içindir," dedi, gözlerini bir an olsun benden ayırmadan. "Ama anlaşılan o ki, Demirkan Hanım dünkü evimizdeki su baskınının acısını hala bütçe raporundan çıkarıyor."
​Salondakiler bu ani laf atışmasıyla şaşkınlıkla birbirine bakarken, ben yanaklarımın kızardığını hissedip dosyayı sertçe masaya vurdum.
​"Kişisel meseleleri işe karıştırma, Sancaktar! Raporu savun, bahaneleri değil!" diye çıkıştım.
​Batuhan hafifçe gülümseyip masanın etrafından dolaşarak tam yanımda durdu; kulağıma eğilip herkesin meraklı bakışları altında o tehlikeli fısıltıyla mırıldandı:
"Kişisel olan ne varsa masaya dökmeye hazırım, güzelim... Yeter ki sen o onayı imzala."
Batuhan’ın o iddialı ve kulağıma fısıldadığı tehlikeli cümle, Boğaz manzaralı dev yönetim kurulu salonunun havasını bir anda tamamen değiştirmişti. Kalbimin kulaklarımda attığını hissederek önümdeki kalın bütçe dosyasına tutundum, aksi takdirde o an o kusursuz gri takım elbisemle masaya yığılıp kalabilirdim.
​Yönetim kurulu başkanlığı koltuğunda oturan kıdemli ortaklardan biri boğazını temizleyerek araya girdi:
​"Evet, Sancaktar ve Demirkan," dedi, hafifçe gülümseyerek. "Yıllardır ikinizin bu bitmek bilmeyen rekabetini izleriz ama sanırım bu kez projeyi iptal etme lüksümüz yok. Bütçeyi yüzde beş oranında esnetelim; mimari revizyonu Batuhan Bey, dijital entegrasyonu da Açelya Hanım ortak bir alt komitede çözsün. Toplantı bitmiştir."
​Toplantının bitiş zili çalarken, odadakiler yavaş yavaş toparlanıp dışarı çıkmaya başladı. Sevim Sultan ile Yeşim Annemiz kapı önünde kol kola girmiş, "Bunlar evlenene kadar bu şirket batar da biter de..." diye kahkahalar atarak koridordan uzaklaşırken, salonda yalnız kalmıştık.
​Batuhan, siyah ceketinin düğmelerini gevşetip masanın üzerine hafifçe yaslandı. O kahverengi-kumral gözlerindeki o eritici tebessümle bana doğru bir adım attı.
​"Gördün mü, başmüfettiş Hanım?" dedi, pürüzlü ve tok sesiyle. "Yine uzlaşmak zorunda kaldık. Demek ki neymiş? Sancaktar-Demirkan ortaklığı sadece jüride ve evdeki su baskınlarında değil, holding masasında da bozulmazmış."
​Gözlerimi devirerek dosyayı koltuğumun altına sıkıştırdım ama yüzümdeki o inatçı gülümsemeyi saklayamadım. "Sen sadece şanslıydın, Sancaktar! Yüzde beşlik esneme payı tamamen benim stratejik hamlem sayesindedir."
​Batuhan, aramızdaki o son mesafeyi de kapatıp tam önümde durduğunda, başını hafifçe eğdi ve o yumuşak fısıltıyla mırıldandı:
"Şans mı, yoksa kaçınılmaz son mu, akşam sahildeki o kahve molasında tartışırız... Ne dersin, başmüfettiş
Batuhan’ın o akşam sahilde kahve molası teklifine, aramızdaki onca didişmeye rağmen anında teslim olacağımı bildiği için yüzündeki o zafer kazanmış tebessüm daha da genişlemişti.
​Ancak tam o esnada yönetim kurulu salonunun kapısı hafifçe aralandı ve içerideki havayı tamamen değiştiren iki kişi süzülerek içeri girdi: Bade ile Emre!
​Bade, elindeki tabletle içeri girerken hafifçe sırıtarak bize baktı. "Evet arkadaşlar, holding koridorlarında 'Sancaktar ve Demirkan yine birbirini yiyor' diye dedikodular yayılmaya başladı bile. Toplantı bittiğine göre akşam planı ne?" diye sordu, gözlerini Emre’ye doğru çevirerek.
​Emre, elindeki kahve kartonlarıyla kapının eşiğinde dururken, Bade’ye bakarak hafifçe gülümserdi. "Batuhan az önce akşam sahilde kahve molasından bahsediyordu galiba... Yanlış mı duydum, Sancaktar?" diye lafa atıldı Emre, kaşını kaldırarak.
​Batuhan, kollarını göğsünde kavuşturup bana doğru bir bakış fırlattıktan sonra başını salladı. "Yanlış duymadın, Emre. Dünkü su baskınının ve bugünkü bütçe savaşının stresini atmak için tam kadro sahildeki o kahveciye gidiyoruz. İtiraz kabul edilmiyo."
​Ben ellerimi belime koyup sahte bir sinirle ikisine baktım. "Bak sen! Toplantıyı bitirir bitirmez kendi aranızda sendika kurmuşsunuz resmen! Bana soran eden yok sanki."
​Bade hemen yanıma gelip koluma girdi ve göz kırptı. "Kızım ne itiraz ediyorsun? Dünkü canlı yayın baskınından beri millet bizi konuşuyor, bari sahil turu yapalım da azıcık magazin basınına malzeme verelim!"
​Emre ile Batuhan bu söze kahkahalarla gülerken, Batuhan doğrudan gözlerimin içine bakarak mırıldandı:
"Hadi bakalım, başmüfettiş Hanım... Ekip kararını verdi, akşam sahilde rüzgara karşı kahvelerimizi içerken o eksik kalan kıvılcımı tamamlama vakti."
​İçimdeki o tatlı heyecana karşı koyamayarak başımı salladım; belli ki bu akşam sahil kenarında işler, bütçe raporlarından çok daha çekişmeli ve romantik olacaktı.
Batuhan ve Emre ile akşam sahildeki kahve molası için sözleştikten sonra, Bade’yle birlikte koşa koşa eve, bizim o her zaman kaosun merkezindeki odamıza atmıştık kendimizi. Saatler sonrasındaki bu buluşma, görünüşe göre sıradan bir kahve içiminden çok daha öteye, adeta iki çiftin resmi olmayan ilk ortak randevusuna dönüştü.
​"Kızım, adamlar sahilde bizi bekliyor, bütçe savaşından sonra resmen dress-code uygulanıyor gibiyiz!" diye bağırdı Bade, dolabın önünde kahkahalar atarak kıyafet karıştırırken.
​Ben dolabımın kapağını hızla açtım ve askıda asılı duran, üzerime tam oturan, belimi kusursuz bir şekilde saran o derin bordo, midi boy elbiseyi seçtim. Kumaşın o zarif dokusu ve vücudumu saran kesimi, tam da Batuhan’ın o iddialı bakışlarına karşı vereceğim en net cevap olacaktı. Saçlarımı aceleyle açık bırakıp dalgalandırırken, hafif bir rujla hazırlığımı tamamladım.
​O sırada aynanın diğer köşesinde hazırlanan Bade de dolabından çıkardığı, göz alıcı uzun mavi elbiseyi üzerine geçirmişti. Mavi rengin tenine kattığı o canlı hava ve üzerindeki kusursuz duruş, Emre’nin ağzını açık bırakmaya yeter de artardı bile.
​Bade aynada kendine son kez bakıp göz kırptı: "Nasılım ama? Emre kesin sahil kenarında şok geçirecek!"
​Ben de bordo elbisemin eteklerini hafifçe düzelttikten sonra ona gülerek karşılık verdim: "Seninkini bilmem ama benim karşımda duracak olan Sancaktar, bu kez bütçe raporunu değil, dilini yutacak!"
​İkimiz de son rötuşları yapıp odadan çıktığımızda, evde bizi bekleyen o heyecanlı akşam rüzgârı, sahil kenarındaki buluşmaya doğru nefis bir başlangıç yapıyordu.
​Bordo elbisenin etekleri ayak bileklerime hafifçe çarparak merdivenlerden aşağı inerken, içimdeki o heyecan dalgasını bastırmak için kendi kendime aynı cümleyi tekrarlayıp duruyordum: Ama kendini kaptırmak yok, Açelya.
​Bade, arkamdan mavi elbisesinin eteklerini toplayarak merdivenleri inerken takdir dolu bir bakış attı. "Kızım, bu bordo tonu resmen 'Sancaktar Holding acımadan yakılır' modunu açmış! Ama dikkat et, o gözlerindeki 'kendimi kaptırmayacağım' inadı iki dakika sonra eriyip gitmesin."
​Gözlerimi devirerek önümü ilikler gibi dikleştim. "Asla, Bade! Sadece sıradan, profesyonel bir akşam kahvesi. Sancaktar’a dünkü su baskınının ve bugünkü bütçe savaşının rövanşını vereceğim, o kadar."
​Evden çıkıp sahil kenarındaki o popüler kafeye doğru yürürken, Boğaz’ın serin ve tuzlu meltemi dalgalar halinde yüzümüze çarpıyordu. Kafenin ahşap iskelesine doğru yaklaştığımızda, bizi bekleyen iki siluet hemen dikkatimizi çekti: Siyah montları ve karizmatik duruşlarıyla masada oturan Batuhan ile Emre.
​Emre, mavi elbiseler içinde süzülerek gelen Bade’yi gördüğü an ayağa kalktı, gözleri adeta parladı. Batuhan ise... Batuhan, sandalyesinde geriye yaslanmış bir şekilde oturuyordu; ancak üzerindeki bordo elbiseyi, belimi saran kesimi ve açık bıraktığım dalgalı saçlarımı fark ettiği an kahverengi-kumral gözlerindeki o ifadeli parıltı bütün dünyayı unutturmaya yetecek kadar yoğunlaştı.
​Batuhan ağır hareketlerle ayağa kalktı. 1.93’lük boyuyla üzerime doğru yürürken, o tok ve pürüzlü sesiyle fısıltıya yakın bir tonda konuştu:
​"Başmüfettiş Hanım... Bütçe raporlarında bu kadar keskin çizgilerin olduğunu biliyordum ama bu bordo tonuyla resmen savaş ilanı veriyorsun."
​Masaya vardığımızda sandalyemi nazikçe çekerken, yüzümdeki o inatçı ve mesafeli ifadeyi korumaya çalıştım. "Sadece akşam esintisine uygun bir kıyafet seçiminden ibaret, Sancaktar," dedim, iddialı bir ses tonuyla otururken. "Kendini yanlış senaryolara kaptırma sakın."
​Batuhan karşımdaki yerine otururken, o tehlikeli tebessümüyle hafifçe öne doğru eğildi ve gözlerimin içine bakarak mırıldandı:
"Yanlış senaryo mu? Güzelim, seninle ilgili yazdığım hiçbir senaryo yanlış olamaz... Hele ki bu masada otururken."
Masaya gelen kahvelerin buharı Boğaz’ın serin gece havasına karışırken, masadaki dörde bölünmüş dinamik anında hissediliyordu. Emre ile Bade karşı çaprazdaki masaya doğru hafifçe kaymış, kendi aralarındaki o tatlı ve utangaç flörte tam gaz devam ederken; bizim masamız adeta soğuk savaş ile ateşkes arasında gidip gelen bir sınır karakoluna dönmüştü.
​Ben ellerimi önümde birleştirmiş, bardağımdan yükselen sıcak kahve kokusunu içine çekerken, bakışlarımı bilerek karşıdaki karanlık Boğaz sularına dikmiştim. Kendime verdiğim o sözü tekrarlayıp duruyordum: Kaptırmak yok, Açelya. Bu sadece bir kahve molası.
​Ancak Batuhan, sandalyesinde hafifçe öne doğru eğilmiş, o kahverengi-kumral gözlerini tek bir saniye bile üzerimden ayırmamıştı. Üzerimdeki bordo elbisenin kumaşından, rüzgârda dalgalanan saçlarıma kadar her detayı incelediğini o yoğun bakışlarından çok net hissedebiliyordum.
​"Böyle bakmaya devam edeceksen, kahvem boğazımda kalacak, Sancaktar," dedim sonunda dayanamayarak, başımı çevirip doğrudan gözlerinin içine baktım. "Bütçe raporu bitti, holding toplantısı bitti, su baskını atlatıldı... Hâlâ neyi inceliyorsun?"
​Batuhan hafifçe gülümseyip bardağını masaya bıraktı. O tok ve pürüzlü sesi, dalga seslerinin arasından sıyrılıp doğrudan kulaklarıma ulaştı:
​"Raporları, bütçeleri ve su borularını unuttum çoktan, güzelim," dedi, fısıltıya yakın ama son derece net bir tonla. "Benim incelediğim şey; karşımda oturan bu kadının, bütün o sert kabuğunun ve 'kendimi kaptırmayacağım' maskesinin altındaki gerçek hisleri."
​Yutkunmaya çalıştım ama boğazım adeta düğümlenmişti. "Hiçbir maske yok, Sancaktar. Yanlış analiz yapıyorsun, başmüfettişliğim her zamankinden daha net."
​Batuhan oturduğu yerden kalktı, masanın etrafından dolaşarak tam yanımda durdu. Derin ve kararlı adımlarla sandalyeme yaklaşırken, rüzgârın savurduğu kokusu anında burnuma doldu. Kulağıma doğru eğildiğinde, nefesi tenimi yakıp geçiyordu:
​"Öyle mi?" diye fısıldadı Batuhan, o tehlikeli tebessümüyle. "O zaman neden kalbin buraya oturduğumuz andan beri o bütçe raporlarından çok daha hızlı atıyor, başmüfettiş Hanım?"...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…