Maskelerin Düşüşü

4. Bölüm:
​Sahnedeki o an, sanki zamanın durduğu, binlerce öğrencinin tezahüratının uzak bir uğultuya dönüştüğü saniyeler gibiydi. Batuhan’ın fısıltısı kulaklarımda çınlarken, ne diyeceğimi, nasıl tepki vereceğimi bilemez haldeki o şaşkınlığım gözlerimden okunuyordu.
​Sunucunun boğazını temizleyip, "Evet, şenlik komitemizin bu muazzam uyumu için bir alkış alalım!" diye araya girmesiyle büyü bozuldu.
​Hızla bir adım geriye çekildim, elimle sarı saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırırken yüzüme o bildik meydan okuyan maskemi geri takmaya çalıştım. Ama içimdeki fırtınanın dinmesine imkan yoktu. Batuhan da toparlanıp mikrofona doğru döndü, fakat bakışlarındaki o yoğun, ele veren parlaklık gitmemişti.
​Yarışma biter bitmez sahnenin arkasındaki kulis koridoruna adeta kaçar gibi attım kendimi. Kalbim hâlâ göğüs kafesimi dövüyordu.
​"Kızım o neydi öyle?!" diye soluk soluğa yanımda bitiverdi Bade. Gözleri kocaman açılmıştı. "Adam resmen sahnenin ortasında gözlerinizin içine bakıp ruhunuzu okudu! Hani düşmandınız siz? Hani birbirinizin boğazına sarılacaktınız?"
​"Saçmalama, Bade!" dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak çantamı karıştırmaya başladım. "Sadece... Sadece yarışmanın gazına geldi. İkimiz de aynı sosyal çevrede büyüdüğümüz için ezberledik birbirimizi o kadar. Başka bir şey değil."
​"Hıh, tabii, kesin öyledir," dedi Bade ellerini göğsünde kavuşturup şüpheyle süzerek.
​Tam o sırada kulisin kapısı sertçe açıldı. İçeri giren silueti gördüğümde nefesim yine boğazımda düğümlendi. Batuhan, üstündeki lacivert gömleğin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış, o 1.93’lük devasa boyu ve kendinden emin adımlarıyla doğrudan üzerime doğru yürüyordu. Arkasından gelen Emre ise Bade’ye bakıp hafifçe sırıtıyordu.
​Batuhan tam önümde durdu. Aralarımızdaki o nefis boy farkı, küçük kulis odasını bize dar etmeye yetmişti.
​"Kaçıyorsun, Demirkan?" dedi, sesindeki o tok ve alaycı ama bir o kadar da pürüzlü tınıyla.
​Başımı dikleştirdim, omuzlarımı geriye atıp ona yukarıdan baktım—tabii 1.68’lik boyumun el verdiği kadarıyla.
​"Ne kaçması, Sancaktar? Havalandırması boğucu olduğu için dışarı çıkıyordum," dedim pürüzsüz bir yalanla. "Sahnedeki tiyatro bittiğine göre işimize bakabiliriz."
​Batuhan, dudaklarının kenarına yerleşen o tehlikeli gülümsemeyle bir adım daha yaklaştı. Öyle bir mesafedeydik ki, ceketinden yayılan parfümünün kokusu burnuma doluyordu.
​"Tiyatro mu?" diye fısıldadı, başını biraz eğerek doğrudan gözlerimin içine baktı. "Sahnede yazdıklarımın tek bir kelimesi bile tiyatro değildi, Açelya. Bunu ikimiz de çok iyi biliyoruz."
​İçimdeki o gizli ordu, Batuhan’ın ağzından ilk defa adımı bu kadar yumuşak, titlesiz ve saf bir şekilde duymasıyla havaya uçtu. Ama gururum buna boyun eğmeme izin vermezdi.
​Elimi göğsüne koyup onu hafifçe iter gibi yaptım—tabii ki kımıldamadı bile, sadece kaslı göğsü parmaklarımın altındaki sertliğiyle kendini belli etti.
​"Fazla hayal kuruyorsun, Karahanlı," dedim, sesimi olabildiğince sert tutarak. "Bizi yan yana getiren tek şey ailelerimizin ortaklığı ve bu lanet aptal şenlik. O yüzden o kafanda gizli anlamlar yüklemeyi bırak."
​Batuhan, elimi göğsünden çekmeme izin vermeden, birden bileğimi hafifçe kavradı. Eli sıcaktı ve tenime değdiği an içime bir kıvılcım düştü. Gözlerindeki o alaycı maske bir an için tamamen sıyrıldı; yerine yıllardır saklamaya çalıştığı o derin tutku ve öfke karışımı bir ifade oturdu.
​"Hayal kurduğumu mu sanıyorsun?" diye fısıldadı, sesi kulağımda alçak bir tehdit gibi çınlarken. "Göreceğiz bakalım o masken düşünce kim kimi hayal ediyor."
​Tam o sırada koridordan Belinay ile İlayda’nın neşeli sesleri duyuldu: "Açelya ! Batuhan! Annemler dışarıda sizi bekliyor, fotoğraf çekileceğiz!"
​Batuhan, yavaşça bileğimi serbest bıraktı. Gözlerini bir saniye bile benden ayırmadan, dudaklarında hâlâ o meydan okuyan gülümsemeyle geriye doğru bir adım attı.
​"Bekliyorlar, magazin kraliçesi," dedi, sesindeki o eski alaycı tınıya geri dönerek. "Hadi, ailelerimizin sahte barış tablosunu bozmayalım."
​Arkasını dönüp kulisten çıkarken, bıraktığı o yoğun elektrik dalgası odada hâlâ asılı duruyordu. Derin bir nefes aldım, ellerimin titremesini durdurmaya çalışarak aynaya baktım.
​Bu savaş artık kontrolden çıkmıştı. Ve korkarım ki, ikimiz de bu savaşı kaybetmeye can atıyorduk.Kulis kapısından dışarı adım attığımda, bahar şenliğinin rengarenk ışıkları ve kalabalığın uğultusu yüzüme çarptı. Ana sahnenin hemen yanındaki VIP buluşma alanında ailelerimiz çoktan yerini almıştı. Annem ve Batuhan’ın annesi Nagihan Hanım’ın neşeli kahkahaları havada uçuşuyordu. Babalarımız ise otellerin yeni sezon projeleri üzerine koyu bir sohbete dalmıştı.

​"Açelya! Batuhan! Hadi buraya gelin, beraber fotoğraf çekileceğiz!" diye seslendi İlayda, elindeki telefonla kameraları hazırlarken. Kıvırcık saçları rüzgarda uçuşuyor, yüzündeki o tatlı gülümsemeyle bizi yanına çağırıyorduve 8 yaşındaki Efe de hemen atıldı. "Abla, Batuhan abiyle yan yana durun, sosyal medya için en güzel pozu vereceksiniz!" diye diretti Efe, elindeki dondurmayı sallayarak.

​İçimden 'Sakın!' diye geçirdim. Zaten sahnedeki o "uyum testi" faciasından sonra aklım gitmişti, bir de ailelerin önünde yan yana durup "düşmanlık maskesi" takmak şu an en son isteyeceğim şeydi. Ama büyüklerin bakışları üzerimize çevrilmişti bile.

​"Hadi bakalım, gençler," dedi babam gülerek. "Sanki düşman değil de dünür gibi dikilmeyi bırakın da bir aile fotoğrafı verelim."

​Babamın o lafı kalbimin tekmesine sebep olurken, Batuhan’ın yan gözle bana bakıp hafifçe sırıtığını fark ettim. 1.93’lük dev boyuyla uzun adımlar atarak yanıma geldi. Öyle yakın duruyordu ki, omuzlarımız birbirine değiyordu.

​İlayda telefonu sabitleyip, "Üç, iki, bir... Gülümseyin!" diye bağırdı.

​Flaşlar patladığı an, Batuhan hiç kimsenin göremeyeceği bir şekilde, kalın parmaklarını belimin hemen kenarındaki kumaşa hafifçe bastırdı. Tenime değen o sıcaklık sanki vücuduma bir elektrik akımı gibi yayılıverdi. Şaşkınlıkla başımı ona doğru çevirdiğimde, kahverengi-kumral gözlerinde o arsız, tehlikeli ışıltıyı gördüm.

​"Rahat dur, Sancaktar," diye fısıldadım dişlerimin arasından, yüzüme ise milyon dolarlık o fenomen gülümsememi yerleştirerek.

​"Fotoğraf kusursuz çıkmalı, Demirkan," dedi Batuhan, dudaklarını neredeyse kıpırdatmadan, sesindeki o tok ve alaycı tınıyla karşılık vererek. "Malum, ailelerimiz bu kareyi duvara asacak."

​Fotoğraf çekimi bittikten sonra herkes fotoğraflara bakmak için İlayda’nın etrafına toplandı. Ben hızla bir adım geriye çekilip soluklandım. Ekrandaki fotoğrafa baktığımda, dışarıdan ne kadar kusursuz, ne kadar yakışan bir ikili olduğumuz gerçeği yüzüme bir tokat gibi çarptı. Yan yana durduğumuzda oluşturduğumuz o tezat ve uyum, düşmanlık oyununu çoktan tarihe gömüyordu.

​"Hadi gençler," dedi Nagihan Hanım, çantasını omzuna atarken. "Şenlik yorgunluğunuzu atmanız için akşam bizim oteldeki restoranda yemekte buluşuyoruz. İtiraz istemiyorum."

​İki ailenin ortak kararıyla herkes kendi arabalarına doğru yöneldi. Ben Bade ile birlikte kendi arabamıza binerken, camdan dışarıya baktım. Batuhan da siyah jeep’ine doğru yürüyordu. Tam kapıyı açacağı sırada başını çevirdi ve doğrudan gözlerimin içine baktı.

​Uzaktan duyamasam da dudaklarının hareketinden o kelimeyi okudum:

Akşam görüşürüz, Açelya...

​Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi çarparken, arabayı çalıştırdım. Bu düşmanlık artık masum bir oyun değildi; ikimizi de içine çeken kaçınılmaz bir yangındı.

Akşam otelin en üst katındaki lüks restoranda iki aile yine uzun bir masanın etrafında toplanmıştı. Büyükler iş konuşmalarına kaldıkları yerden devam ederken, İlayda ve Belinay okul dedikoduları yapıyor, Efe ise tatlı tabağıyla ilgileniyordu.

​Biz mi? Masanın tam ortasında, aramızda iki kişilik boşluk bırakarak oturmuş yine birbirimizin sinir uçlarına dokunuyorduk.

​Batuhan, siyah takım elbisesiyle her zamanki gibi kusursuz ve mesafeli görünüyordu. Ama göz ucuyla her hareketimi takip ettiğini, en küçük birtağım laf sokmamda hemen karşılık verdiğini çok iyi biliyordum.

​"Yarın akşamki otel yönetimi toplantısı için raporları hazırladın mı, Batuhan?" diye sordu babası Hasan Bey, masanın öbür ucundan seslenerek.

​"Hazır, baba. Sabah ilk iş masada olur," dedi Batuhan, gözlerini tabağından ayırmadan. Ardından kafasını hafifçe kaldırıp karşı çaprazında oturan bana baktı. Bakışlarındaki o buzlu meydan okuma anında geri gelmişti. "Umarım Açelya Hanım da sosyal medya çekimlerinden vakit bulup kendi fakültesindeki projelerini aynı ciddiyetle tamamlayabilmiştir."

​Yine sinirimin beynime sıçradığını hissettim. Masanın altındaki ellerimi sıkıca yumruk yaptım. Gözlerimi ona diktim ve en tatlı, en sahte gülümsememi takındım.

​"Merak etme, Sancaktar," dedim sesimdeki o iğneleyici tınıyı açıkça belli ederek. "Benim işlerim senin o ezberci projelerine benzemez; her zaman en öndedir."

​Annem masanın altından hafifçe ayağıma vuyup kaş göz işaretleriyle susmamı söylerken, Batuhan’ın yüzünde o sinir bozucu, alaycı gülümseme belirdi. Aralarımızdaki o buz gibi düşmanlık duvarı bir an bile inmiyordu; inmesine de niyetimiz yoktu. Şenlikteki o anlar sanki gecenin karanlığında kaybolmuş, yerini yeniden o inatçı, kural tanımaz kedi-köpek savaşına bırakmıştı.

​"Aynen öyle, Demirkan," dedi Batuhan, sesini alçaltıp doğrudan bana odaklanarak. "Göreceğiz bakalım yarın o iddialı projeler masaya geldiğinde kim ayakta kalacak."

​"Sen kendi ayağına dolanma da, gerisini bana bırak," diye karşılık verdim hemen.

​Yemek boyunca bu tatlı sert laf sokmalar, buzlu bakışlar ve bitmek bilmeyen rekabet bir an bile durulmadı. Aramızda ne bir yakınlaşma ne de yumuşama vardı; aksine, birbirimizi hırpalamaktan aldığımız o inatçı zevk her geçen gün daha da büyüyordu. Biz düşmandık ve bu düşmanlık, kampüsün en kalabalık yerinden lüks restoranlara kadar her yerde aynı şiddetle devam edecekti.Sabah güneşin ilk ışıkları kampüse düşerken, iki aile arasındaki ortak otel yönetim raporlarının teslim günü olduğu için ortalıkta tatlı bir telaş vardı. Tabii bu telaş, benim ve Batuhan için sadece yeni bir kavga sebebinden ibaretti.

​Bade ile birlikte ana kampüsün kafeteryasında oturmuş, önümüzdeki tabletlerden sunum dosyalarını son kez gözden geçiriyorduk.

​"Kızım, dün akşamki yemekte adam resmen seni gözleriyle yemek üzereydi, sen hâlâ 'düşmanlık' diyorsun," dedi Bade, kahvesinden bir yudum alarak. "Yani şenlikteki o anlardan sonra aranızda buzların erimesi gerekmiyor muydu?"

​"Buzlar mı?" dedim elimdeki kalemi masaya sertçe bırakarak. "Bade, sen Sancaktar soyadlı bir adamın yumuşayacağını gerçekten sanıyor musun? Adam kafadan buz dağı! Dün akşam yine masada bana nasıl laf soktuğunu görmedin mi?"

​Tam o sırada kafeteryanın kapısı açıldı. İçeri giren o uzun boy, siyah bomber ceket ve her zamanki o mesafeli duruşuyla Batuhan’dı. Yanında yine esmer ve sinir bozucu bir şekilde sırıtarak yürüyen Emre vardı. Batuhan’ın gözleri kalabalığın içinden doğrudan benim masama kilitlendi.

​Adımlarını bizim masaya doğru yönlendirdi. 1.93’lük boyuyla masanın başında dikildiğinde, üzerimdeki o 1.68’lik boyumla hemen çenemi dikleştirdim.

​"Yine dedikodumu yapıyorsunuz sanırım, Demirkan," dedi Batuhan, kalın ve tok ses tonuyla. "Görüyorum ki sosyal medya dışında masalarda da adımı anmaktan vazgeçemiyorsun."

​Bade gözlerini devirirken, ben hemen ayağa kalktım ve aramızdaki mesafeyi kapatıp doğrudan gözlerinin içine baktım.

​"Rüya görmeyi bırak, Sancaktar," dedim, sesimdeki o iğneleyici tınıyı zerre kadar düşürmeden. "Senin adını anmak en son isteyeceğim şey bile olamaz. Sadece senin o şişirilmiş egonun altındaki boşluğu konuşuyorduk."

​Batuhan’ın yüzündeki o alaycı ifade bir an için sertleşti. Gözleri kısıldı. Kalabalık kafeteryada bizi izleyenlerin fısıltıları artmıştı ama ikimiz de etraftakileri tamamen unutup kilitlenmiştik.

​"O egonun altında nasıl ezileceğini çok yakında göreceksin, Açelya," diye fısıldadı Batuhan, sesi sadece ikimizin duyabileceği kadar alçalarak ama bir o kadar da tehditkâr bir tonda. "Toplantı odasında o raporlar masaya konduğunda, yüzündeki o iddialı gülümsemenin nasıl solacağını izlemek için sabırsızlanıyorum."

​"Pardon ama kendine çok güveniyorsun," dedim, parmağımı hafifçe göğsüne doğru sallayarak. "O masada seni mat etmezsem bana da Açelya denmez!"

​"Bekliyorum, güzelim," dedi Batuhan, dudaklarında tehlikeli bir kıvrımla. Ardından arkasını dönüp Emre’yle birlikte mimarlık fakültesine doğru yürümeye başladı.​Arkalarından bakarken ellerimi sıkıca yumruk yapmıştım. Aralarımızdaki bu düşmanlık zerre azalmamıştı; aksine, her geçen gün daha da sertleşiyor, daha da hırçın bir boyuta evriliyordu. Ve o öğleden sonraki yönetim toplantısı, bu savaşın en büyük sahnelerinden biri olacaktı...