Düşman ve Gizli Bakışlar

En büyük destekçim sevgili arkadaşım Buğleme...

1. Bölüm: Düşman ve Gizli Bakışlar

​Antalya’nın turizm sektörüne damga vuran Demirkan ve Sancaktar aileleri, yıllardır iş dünyasının en güçlü ve en uyumlu ortaklarıydı. Ortaklaşa işlettikleri beş yıldızlı lüks oteller zinciri şehrin dört bir yanında gururla yükselirken, iki aile her akşam yemeklerde, davetlerde hep bir aradaydı. Büyükler arasında rüzgar bile esmezken, asıl fırtına bu iki ailenin üniversiteli çocukları arasında kopuyordu.

​Daha doğrusu, sadece iki kişinin arasında: Açelya Demirkan ve Batuhan Sancaktar.

​19 yaşındaydım; uzun, kusursuz düz sarı saçlarım omzumdan dökülüyor, 1.68 boyum ve sosyal medyadaki milyonlarca takipçimle her adımımda tüm bakışları üzerimde topluyordum. Annem Yeşim, babam Kadir ve kardeşlerim Belinay ile Efe bu ışıltılı hayatın keyfini çıkarırken, benim tek bir dertim vardı: O da karşı masada oturan kumral dev, Batuhan Sancaktar’dı.

​Batuhan; 1.93 boyu, keskin yüz hatları, üzerindeki şık üniversite kombiniyle kampüsün en havalı ama en sinir bozucu adamıydı. 19 yaşındaydı, mimarlık okuyor ve ders aralarında babası Hasan Bey ile annesi Nagihan Hanım’ın yanında otel yönetiminde çalışıyordu. Ailelerimiz bizi her bir araya getirmeye çalıştıkça, biz birbirimizin boğazına sarılmamak için zor duruyorduk. Çocukluktan beri süren bu "düşmanlık" maskesinin altında ise kimsenin bilmediği, ikimizin de kendine itiraf edemediği o tehlikeli sır yatıyordu: Birbirimizi gizliden gizliye deli gibi seviyorduk.

​Üniversitenin merkezi olan büyük kafeteryada, en sevdiğimiz masaya kurulmuştuk. Yanımda en yakın arkadaşım Bade vardı. Bade, 19 yaşında, o tatlı dalgalı kumral saçları ve her duruma yetişen pratik zekasıyla benim bu hayattaki en büyük sırdaşım ve sığınağımdı.

​"Kızım adam resmen seni gözleriyle yiyor, sen hala 'ne bakıyorsun' diyorsun," diye fısıldadı Bade, ellerini kahve fincanının etrafına sardıktan sonra göz ucuyla çapraz masayı işaret ederek.

​ "Görüyorsun değil mi?" dedim sesimi alçak tutarak, başımı dikleştirdim. "Bana bakmasının tek sebebi kibrini tatmin etmek, Bade. Başka ne olabilir?"

​"Açelya, Allah aşkına..." dedi Bade gözlerini devirerek. "İki aileniz alt alta üst üste ortak, tatillerde bile berabersiniz, bir tek siz ikiniz kedi köpek gibisiniz. Çocukluktan beri bu 'düşmanlık' tiyatrosunu kim yutuyor acaba?"

​Bade’nin sözlerini daha bitirememişti ki, kafeteryanın kapısında o belirdi. Batuhan… Ve yanında, onunla aynı boylarda, keskin esmer bakışlarıyla dikkat çeken en yakın arkadaşı Emre. Emre, Batuhan’ın sağ kolu, bu gizli gerilimin en yakın şahidiydi.

​Batuhan ve Emre bizim masaya doğru yürümeye başladığında, kafeteryadaki bütün fısıltılar anında kesildi. 1.93’lük devasa boyu ve o mesafeli duruşuyla Batuhan, adeta etrafa meydan okuyordu.

​Batuhan gelip tam masamızın önünde durdu. Aralarındaki o nefis boy farkı ve üzerime dikilen kahverengi-kumral tonlarındaki gözleri kalbimin teklemesine yetmişti ama dışarıya karşı zayıflık göstermeyecektim.

​"Demirkan," dedi Batuhan, o kalın ve etkileyici ses tonuyla. "Burası bizim fakültenin kantini, yine hangi magazin programı için malzeme arıyorsun?"

​Bacak bacak üstüne attım, dudaklarıma alaycı ama kusursuz bir gülümseme yerleştirdim.

​"Kampüsün her yeri benim sahnesimdir, Sancaktar," dedim, başımı biraz yukarı kaldırıp gözlerinin içine dik dik bakarak. "Hem, senin o dar görüşlü dünyan buraları kaldırmaya yetiyorsa, benim kameralarım da senin bu çekilmez egonu kayda geçmeye fazlasıyla yeter."

​Emre, yan tarafta kollarını göğsünde kavuşturmuş, bu atışmayı keyifle izleyen Bade’ye baktı. Bade ise Emre’ye gözlerini devirerek karşılık verdi; bu ikilinin atışması onların da arasındaydı aslında.

​Batuhan, benim bu cesur meydan okumam karşısında bir an yutkundu. İçindeki o koruyucu, sevdiği kadını herkesten sakınmak isteyen adamla, dışarıya gösterdiği o buz gibi duvar yine çatıştı. Başını hafifçe öne eğdi, aramızdaki mesafeyi tehlikeli bir şekilde azalttı.

​"Denesene," diye fısıldadı Batuhan, sadece benim duyabileceğim ama içimi titretmeye yeten o tınıyla. "Kameralar kapanıp o masken düştüğünde de bu kadar cesur olabilecek misin, Açelya?"

​Nefesim kesilir gibi oldu. Kalbim göğüs kafesimi dövüyordu. Aramızdaki bu ince buz tabakasının erimesine çok az kalmıştı ve ikimiz de bunun farkındaydık.

​Arkasından Emre’nin, "Hadi koçum, ders başladı," diyen sesiyle Batuhan yavaşça geri çekildi.

​Gözlerini bir saniye bile benden ayırmadan arkasını döndü ve yürümeye başladı. Arkasından bakarken içimdeki fırtınanın gitgide büyüdüğünü hissettim. Bu düşmanlık oyununun sonu belliydi; ama o sona ulaşana kadar birbirimizi yakmaya devam edecektik...