Bölümler 10Şu an: Beklenmeyen İtiraf ve İlk Öpücük
- 1 Düşman ve Gizli Bakışlar623 kelime
- 2 İntikam Soğuk Yenir1.095 kelime
- 3 Savaş İlanı1.592 kelime
- 4 Maskelerin Düşüşü1.671 kelime
- 5 Savaş Odası1.857 kelime
- 6 Sınırların Ötesinde3.224 kelime
- 7 Sabah Baskını Ve Ofis Düellosu5.688 kelime
- 8 Gece Işıltısı ve Sahil Masası6.119 kelime
- 9 Baskın6.127 kelime
- 10 Beklenmeyen İtiraf ve İlk Öpücük4.064 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
10.Bölüm:
Batuhan’ın kulağıma fısıldadığı o iddialı cümle ve tenime değen sıcak nefesi, zihnimdeki bütün direnç kalelerini tek tek yıkmaya yetmişti. Kalbimin gerçekten de o saniyelerde göğüs kafesimi dövüşünü durduramayacak kadar hızlı attığını hissettiğim an, tam ona verecek keskin bir cevap arıyordum ki...
Aramızdaki o yoğun, gerilim dolu sessizlik, hemen çapraz masadan gelen ani bir sesle paramparça oldu.
"Yeter artık bu kadar uzatma, Bade!"
Emre’nin o güne kadar hiç duymadığımız kadar net, kararlı ve hafif heyecanlı sesi bütün sahil kafesinde yankılandı. Batuhan’la aynı anda irkilerek başımızı çevirdiğimizde; Emre’nin sandalyesinden kalkmış, masanın üzerinden Bade’ye doğru hafifçe eğilmiş olduğunu gördük.
Bade, elindeki kahve fincanı havada öylece kalakalmış, mavi elbisesinin içinde kıpkırmızı kesilmiş bir halde Emre’ye bakıyordu.
"Ne... Ne uzatması, Emre? Ne saçmalıyorsun yine ortalık yerde?" diye mırıldandı Bade, gözlerini kaçırmaya çalışarak ama yüzündeki o saklanamaz gülümsemeyle.
Emre ise hiç geri adım atmadan, cebinden çıkardığı küçük, şık bir kutuyu değil ama doğrudan Bade’nin ellerini tutarak o inatçı ve cesur tavrıyla konuştu:
"Holding koridorlarında 'bunlar ne zaman açılacak' diye fısıldaşmalarını dinlemekten sıkıldım. Bütçe raporları, projeler, su baskınları derken ömrümüz geçiyor... Bade, benimle resmi olarak çıkar mısın? Artık 'arkadaşız' yalanına katlanacak sabrım kalmadı."
Açık havada, Boğaz’ın ortasında gerçekleşen bu ani ve son derece romantik baskın karşısında ağzım bir karış açık kaldı. Bade’nin gözleri sevinçten parlarken, ellerini Emre’nin ellerinin arasından çekmedi ve derin bir "Nihayet!" çeker gibi gülümseyerek başını salladı:
"Valla Emre Sancaktar... Sonunda mantıklı bir cümle kurabildin! Kabul ediyorum."
Bizim masada bu tatlı itirafın yarattığı şok dalgası sürerken, Batuhan yanımda doğruldu ve kahkahayla karışık bir ıslık çalarak Emre’ye el salladı. Ardından bana dönüp, o kahverengi-kumral gözlerindeki o tehlikeli ve meydan okuyan parıltıyla kulağıma fısıldadı:
"Gördün mü, güzelim? Arkadaşlarımız bile nihayet cesaretini topladı... Sıra bizde sanırım. Artık bu 'kendimi kaptırmayacağım' oyunu resmi olarak sona erdiğine göre, sen ne zaman 'evet' diyeceksin?"
Emre’nin sahilin ortasında herkesin içinde patlattığı o net çıkış ve Bade’nin hiç bekletmeden yapıştırdığı "Kabul ediyorum!" cevabı, kafenin açık alanındaki bütün atmosferi bir anda değiştirdi.
Önce masadaki birkaç kişinin şaşkın bakışları, ardından gelen o sıcacık gülümsemeler derken, kafedeki diğer müşteriler de bu romantik ana sessiz kalamadı. Biri ıslık çaldı, diğeri masasına hafifçe vurmaya başladı ve saniyeler içinde bütün sahil kafesi, Bade ile Emre’nin mutluluğunu kutlayan coşkulu bir alkış tufanına boğuldu!
Bade, utançtan kıpkırmızı kesilen ama gözleri sevinçten parlayan yüzünü elleriyle kapatmaya çalışırken, Emre zafer kazanmış bir komutan gibi gülerek onu ayağa kaldırdı ve sarıldı.
Ben ise o an, kalbimdeki o tatlı ve engellenemez dalgalanmayla birlikte çantamdan hızla telefonumu çıkardım. Etrafımızdaki bu neşeli kalabalığı, Bade ile Emre’nin o mutlu sarılışını ve hemen yanımda, kahverengi-kumral gözlerinde hâlâ o eritici parıltıyla bana bakan Batuhan’ı aynı karede yakalamak için ekranı açtım.
Telefonun kamerasını onlara doğrulttuğum sırada, Batuhan ani bir hareketle hafifçe eğildi ve tam ben deklanşöre bastığım anda, arkadaki alkış koparan kalabalıkla birlikte bizzat aramıza girerek yüzünde o karizmatik tebessümle kadrajın tam merkezine yerleşti.
Flash patlarken, Batuhan kulağıma doğru eğilip o tok ve pürüzlü sesiyle fısıldadı:
"Arkadaşlarımızın anısını ölümsüzleştiriyorsun güzelim ama... umarım sıradaki karede sadece ikimiz oluruz, ne dersin?"
Batuhan’ın o iddialı fısıltısı ve kafedeki alkış tufanının ortasında, kulağımın dibinde hissettiğim o sıcak nefes bütün kontrolümü aniden kaybettiğim saniye oldu. Herkes Bade ile Emre’nin bu tatlı anını alkışlarken, Batuhan’ın bu kadar rahat bir şekilde konuyu yine bize getirmesi karşısında içerideki bütün o "kendini kaptırma" barikatlarım yerle bir oldu.
Yüzümün alev alev yandığını hissederek başımı hafifçe kaldırdım. Gülümseyerek kadrajı kapatan o karizmatik yüzüne ters ters bakmaya çalışırken, ellerimdeki telefonu sıkıca kavradım.
"Çok oluyorsun ama Sancaktar!" diye tısladım, sesimi kafedeki kalabalığın gürültüsünde sadece ikimizin duyabileceği şekilde alçaltarak. "Şu an herkes arkadaşımızı kutluyor, sen ise hâlâ kendi senaryonu yazıyorsun!"
Batuhan tek kaşını kaldırıp kahverengi-kumral gözlerindeki o eğlenen parıltıyla biraz daha yaklaştı. Tam o an, ona hak ettiği o sessiz ve net cevabı vermek için hiç düşünmeden ayağımı hafifçe uzattım ve topuklu ayakkabımın ucuyla Batuhan’ın pırıl pırıl parlayan siyah ayakkabısının üzerine bastım!
Batuhan, beklemediği bu ani hamle karşısında hafifçe irkildi; gözleri şaşkınlıkla açılırken yüzündeki o özgüvenli gülümseme bir anlığına dondu.
Ancak aramızdaki o gerilimli ve elektrik dolu inatlaşma uzun sürmedi. Batuhan hiç istifini bozmadı; aksine, ayağına bastığım halde yüzündeki o tehlikeli tebessüm daha da derinleşti. Kollarını hafifçe iki yana serbest bırakıp eğildi ve sesindeki o pürüzlü tınıyla kulağıma fısıldadı:
"Demek ayak basma taktiği, başmüfettiş Hanım... Bütçe raporlarında bulamadığın o sertliği bizzat benim ayakkabım üzerinde mi test ediyorsun?"
Bade ile Emre ise bizi fark edip gülüşerek yanımıza doğru yaklaşırken, Batuhan ellerini cebine koydu ve göz kırparak ekledi:
"Hadi, bu geceki zafer turu bizim arkadaşlarımızın olsun... Ama sıradaki raundu sabırsızlıkla bekliyorum, Demirkan."
Batuhan’ın ayağına bastığım o ani hamlemi umursamaz bir gülümsemeyle geçiştirmesine tam karşılık verecektim ki, hemen yanımıza kadar gelen Bade’nin ışıltılı yüzünü gördüm.
Mavi elbisesinin içinde gözleri sevinçten parlayan Bade, kollarını iki yana açarak doğrudan üzerime atıldı. Bütün o holding stresini, bütçe raporlarını, su baskınlarını ve aramızdaki o sahil gerginliğini bir kenara itip Bade’ye tüm gücümle sarıldım.
"Nihayet be kızım!" diye fısıldadım kulağına doğru, kollarımı beline dolarken. "Ömrümüzü yedin 'acaba ne zaman açılacak' diye!"
Bade omzumun üzerinden hafifçe gülerek Emre’ye baktı, ardından bana sarılışını biraz daha sıkılaştırarak karşılık verdi: "Valla senin o bütçe savaşlarından daha hızlı bittiği kesin! Çok mutluyum Açelya... İyi ki geldik bu sahile."
Emre ile Batuhan hemen arkamızda durmuş, bizim bu kız kıza sarılma anımızı bıyık altından gülümseyerek izliyorlardı. Emre, Batuhan’ın omzuna hafifçe vurarak, "Görüyor musun Sancaktar, sonunda biz de bu masada huzuru bulduk," dedi.
Batuhan ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, kahverengi-kumral gözlerini bir an olsun benden ayırmadan o tok ve pürüzlü sesiyle cevap verdi:
"Huzur mu, yoksa asıl macera şimdi mi başlıyor, onu yakında görürüz Emre... Özellikle başmüfettiş Hanım'ın az önceki ayak basma taktiğinden sonra."
Bade benden ayrılıp gülerek Batuhan’a döndü: "Ooo, Sancaktar! Yoksa Açelya daha şimdiden seni dize getirmeye mi başladı?"
Batuhan, gözlerimin içine bakarak o tehlikeli ve eritici tebessümüyle başını salladı: "Dize getirmek mi? Aksine, bu tatlı kıvılcım daha yeni kızışıyor... Ama bu geceki galibiyeti bizim çifte verelim."
Bade, Emre'nin omzuna yaslanmış, hala yüzündeki o tozpembe gülümsemeyle nefeslenirken, ben hızla telefonumu elime aldım. Ekranın ışığı yüzümü aydınlatırken, az önce sahilin orta yerinde, o alkış tufanı koparken yakaladığım kareyi açtım.
"Durun bakalım, asıl anı ölümsüzleştiren kare burada!" dedim, telefon ekranını doğrudan Bade'nin gözlerinin önüne uzatarak.
Bade ekrana baktığı an sevinçle çığlığı basıp iki elini de ağzına götürdü. "Aaa! Emre, şuna baksana! Arkadaki kalabalık tam arkamızda harika çıkmış, resmen film sahnesi gibi!" diye atıldı.
Emre de gülerek başını Bade’nin omzuna uzattı ve kendi fotoğraflarına bakıp memnuniyetle ıslık çaldı: "Valla Sancaktar, senin bu müstakbel başmüfettiş gizli bir fotoğraf sanatçısıymış meğer."
Bade fotoğrafları kaydırmaya devam ederken, ekranda beliren son karede birden duraksadı. Ekranın tam ortasında, Bade ile Emre'nin arkasında hafifçe öne eğilmiş; kahverengi-kumral gözlerinde o tehlikeli, eritici ve sadece bana ait olan bakışla kameraya sırıtan Batuhan’ın o net yüzü duruyordu.
Bade’nin yüzündeki o masum sırıtış anında yerini kurnaz, her şeyi bilen bir "en yakın arkadaş" bakışına bıraktı. Telefonu bana doğru hafifçe sallayıp kaşlarını havaya kaldırdı:
"Pardon ama... Arka planda başrol oyuncusu gibi parlayan bu yakışıklı arkadaş acaba fotoğrafın neresine dahil oluyor, Açelya Hanım?"
Ben hemen utancın ve ani bir refleksin karışımıyla telefonu Bade’nin elinden kapmaya çalıştım. "Şey... O... Kadraja yanlışlıkla girdi, tamamen refleks!" diye geveledim ama yanaklarımın alev alev yandığını çok net hissedebiliyordum.
Batuhan ise arkamda durmuş, kollarını göğsünde kavuşturmuş bir halde bu küçük kapışmamızı izliyordu. O tok, pürüzlü sesiyle kulağımın hemen kenarından, kalbimi tekleten o cümleyle fısıldadı:
"Yanlışlık mı, yoksa tarihe düşülen en doğru not mu, güzelim?
Bade’nin o kurnaz bakışları ve elindeki telefonda parlayan "suç kanıtı" niteliğindeki o kare, sabrımın son damlasını da taşımaya yetmişti. Telefonu ondan kapmak için bir kez daha hamle yaptım ama Bade hemen arkasına dönüp ekranı Emre’ye doğru kaldırdı; ikisi ellerinde telefonla kahkahalar atarak benden kaçmaya başladılar.
Ben ise olduğum yerde kalıp ellerimi belime koydum ve bütün sinirimi, hemen arkamda sanki hiçbir şey olmamış gibi o karizmatik duruşuyla sırıtan adam yönelttim.
Hızla arkama dönüp parmağımı Batuhan’ın göğsüne doğru sallayarak hesap sormaya başladım:
"Sen... Sen gerçekten imkansız bir adamsın, Sancaktar!" diye çıkıştım, sesimdeki o sahte öfke ve tatlı sitem birbirine karışırken. "Bade ile Emre’nin o en güzel, en romantik anını ölümsüzleştirecektim! Sayende fotoğrafın bütün estetiği, bütün odak noktası kaydı. Neden böyle güzel bir fotoğrafı bozdun ha? Her karede burnunu sokmak zorunda mısın?!"
Batuhan, göğsüme yönelen parmağımı yavaşça bileğimden tuttu; ne çok sıkı ne de kaçmama izin verecek kadar gevşek bir tutuşla elimi indirdi. O kahverengi-kumral gözlerindeki o eritici, kurnaz pırıltı daha da derinleşti.
Ağır adımlarla aramdaki mesafeyi sıfırlayana kadar bana doğru yaklaştı; o 1.93’lük boyuyla hafifçe eğilerek yüzünü yüzüme yaklaştırdı ve o pürüzlü, tok sesiyle fısıldadı:
"Fotoğrafı bozmadım, güzelim... Aksine, sıradan bir arka plan manzarasını tarihe geçecek bir sanat eserine dönüştürdüm," dedi, gülmemek için dudaklarını birbirine bastırarak. "Hem düşünsene; yıllar sonra bu fotoğrafa baktıklarında herkes Bade ile Emre’yi görecek ama asıl hikayenin kimler arasında yazdığını sadece biz bileceğiz."
Yanaklarımın alev alev yandığını hissederken, ona verecek keskin bir cevap aradım ama kelimeler sanki boğazımda düğümlenmişti. Tam o sırada Bade ile Emre, kahkahalar eşliğinde yanımıza geri döndüler.
Bade telefonu bana geri uzatırken göz kırptı: "Kızım, bence Sancaktar haklı. Fotoğraf resmen 'biz de sıradayız' diye bağırıyor!
Bade’nin o imalı sözleri ve Batuhan’ın yüzümdeki alev alev yanan kızarıklığı daha da artıran o iddialı bakışları altında ne diyeceğimi bilemez haldeki halim, sahilin serin esintisiyle bir an için donduruldu. Tam Batuhan’a sert bir karşılık vermek üzere dudaklarımı aralamıştım ki...
Arkamızdan, Boğaz’ın dalga seslerini ve bizim kahkahalarımızı kesip atacak kadar keskin, iddialı ve kulak tırmalayan o ses duyuldu:
"Bakıyorum da keyifler yerinde, Sancaktar Holding’in geleceği sahilde kutlama turunda ha?"
İkimiz de aynı anda sesin geldiği yöne doğru döndük. Sahil kafesinin ahşap zemininde yankılanan sivri topuklu ayakkabı seslerinin sahibi, gece karanlığında adeta bir gölge gibi masamıza yaklaşmıştı. Üzerindeki kusursuz siyah mini elbisesi, sırtına dökülen o dalgalı, simsiyah saçları ve yüzündeki o tehlikeli, yapmacık gülümsemesiyle karşımızda duran kişi Eda’dan başkası değildi.
Batuhan’ın yüzündeki o eğlenen, rahat ve bana odaklı olan o inatçı tebessüm, Eda’nın adını duyduğu an tek bir saniyede silindi. Yerini, bugüne kadar hiç görmediğim kadar sert, kapalı ve buz gibi bir ifadeye bıraktı.
Eda, simsiyah saçlarını omuzundan geriye atarak doğrudan Batuhan’a baktı. Gözlerindeki o saplantılı ve hâlâ sönmemiş olan alev parıltısı, mesafeyi korumaya çalışsa da çok net hissediliyordu. Bize şöyle bir göz gezdirdikten sonra bakışlarını tekrar Batuhan’a dikti:
"Ne o, Batuhan? Şirket toplantılarından ve bütçe savaşlarından vakit bulup sonunda 'eski' defterleri kapatabildin sanıyordum ama görünüşe göre etrafın hala sıradan 'engellerle' dolu," dedi, zehir gibi bir ses tonuyla bana doğru küçük bir bakış fırlatarak.
Masadaki neşe dolu hava bir anda bıçak gibi kesildi. Bade hemen yanımdaki yerini alıp kaşlarını çatarken, Emre ise rahatsızlığını gizlemeyerek hafifçe öne doğru adım attı.
Batuhan ise derin bir nefes alıp o 1.93’lük boyuyla ağır hareketlerle dikleşti. Kahverengi-kumral gözlerindeki o buz gibi netlikle Eda’nın gözlerinin içine baktı ve tok, pürüzlü sesiyle masadaki herkesin duyabileceği o net cümleyi fırlattı:
"Eda. Buranın senin alanın olmadığını ve kapattığımız defterlerin çoktan rafa kalktığını sanıyordum," dedi, sesinde gram yumuşama olmadan. "Yanlış bir yerde, yanlış bir zamanda dolaşıyorsun. Rahatsızlık veriyorsun."
Eda’nın o zehirli ve davetsiz çıkışı sahil kafesindeki bütün neşeyi bir anda dondururken, üzerimdeki bordo elbisenin kumaşı bile üzerime ağır gelmeye başlamıştı. Batuhan’ın Eda’ya karşı gösterdiği o net ve sert tavır her ne kadar içimdeki o kıskançlık kıvılcımını bir anlığına söndürse de, buradaki bu ucuz drama sahnesinin bir parçası olmak istemiyordum.
Eda’nın yapmacık gülümsemesi ve Batuhan’ın ona diktiği o buz gibi bakışlar arasında derin bir nefes aldım. Gözlerimi Eda’dan çekip Batuhan’a çevirdiğimde, kahverengi-kumral gözlerindeki o tedirginliği ve bana odaklanma çabasını çok net gördüm. Ama hayır, bu akşamın bu şekilde bitmesine izin vermeyecektim.
Hafifçe başımı salladım, yüzüme en alaycı ve mesafeli tebessümümü yerleştirerek doğrudan ikisinin ortasında net bir ses tonuyla konuştum:
"Size iyi eğlenceler, Sancaktar... Eski defterlerinizle ve bütçe dışı misafirinizle bol şans dilerim," dedim.
Ve arkama bile bakmadan, topuklu ayakkabılarımın ahşap zeminde çıkardığı o sert ve ritmik sesler eşliğinde oradan hızla uzaklaştım. Bade arkamdan "Açelya, dur bekle!" diye seslense de, adımlarımı yavaşlatmadım.
Batuhan’ın arkamdan adımladığını, tok sesiyle "Açelya, bekle!" diye seslendiğini kulağımın ucuyla duydum ama o anki gururum, o eski sevgilinin gölgesinde kalmama asla izin vermezdi. Sahilin o serin karanlığına ve Boğaz’ın dalga seslerine karışarak kafeden hızla kayboldum; ama arkamda bıraktığım o adamın gözlerindeki öfkeyi ve paniği çok net hissedebiliyordum...
Sahil kafesinin o neşeli ve kalabalık atmosferinden uzaklaşıp sahil boyunca uzanan sakin yürüyüş yoluna adım attığımda, içimdeki o öfke dalgası boğazımı sıkıyordu. Bordo elbisemin etekleri gece rüzgârında savrulurken, topuklu ayakkabılarımın parke taşlarında çıkardığı tok sesler karanlık sokakta yankılanıyordu.
"Kendimi kaptırmayacağım diye kendi kendime söz vermiştim zaten..." diye mırıldandım kendi kendime, dişlerimi sıkarak. "Daha ilk krizde o eski sevgilinin sahneye çıkması mı gerekiyordu? Ne sanıyordu o Eda denilen kadın, bütçe raporu sunar gibi eski sevgilisine mi el koyacakti?!"
Kendi kendime söylenerek adımlarımı hızlandırdım. Ancak arkamdan gelen o sert, düzenli ve tanıdık ayak seslerini duyduğum an, kalbim bir kez daha o göğüs kafesimi zorlayan ritmine geri döndü. O koca adımların kime ait olduğunu anlamak için arkama dönmeme gerek bile yoktu; çünkü o tok pürüzlü ses, karanlığın içinden rüzgârı yararak hemen arkamdan yankılandı:
"Açelya! Dur dedim, küçük başmüfettiş!"
Adımlarımı daha da hızlandırdım ama 1.93’lük bir adamın bacak boyuyla yarışmam imkansızdı. Nitekim iki büyük adımla önüme geçip kolumdan nazik ama son derece kararlı bir şekilde yakalayarak durmama neden oldu.
Batuhan, siyah gömleğinin kolları sıvrılmış halde, alnına dökülen kumral-kahverengi saçlarıyla soluk soluğa karşımda duruyordu. Gözlerindeki o öfkeli ve panik dolu ifade, az önceki masadaki buz gibi adamdan eser bırakmamıştı.
"Bırak beni, Sancaktar!" diye çıkıştım, kolumu ellerinin arasından çekmeye çalışarak. "Eski defterlerinle baş başa bıraktım işte seni, neden arkamdan koştun? Git, siyah elbiseli eski sevgiline bütçe raporu açıkla!"
Batuhan, yüzümdeki o kıskançlık ve öfke karışımı ifadeyi görünce derin bir iç çekti. Elimi bırakmadan, o tok ve pürüzlü sesindeki bütün yumuşaklığı ortaya koyarak hafifçe öne doğru eğildi:
"O defter sonsuza kadar kapandı, Açelya," dedi, gözlerimin içine doğrudan bakarak. "Eda’nın orada bitmesi benim tercihim değildi. Ama senin arkanı dönüp gitmen... İşte o, hesapta olmayan tek şeydi."
Yanaklarımın yeniden alev aldığını hissederek gözlerimi kaçırmaya çalıştım ama çenesini tuttuğu parmaklarıyla başımı hafifçe kaldırıp yüzümü kendine çevirdi.
"Seni o masada o kadının saçma sapan tripleriyle tek başıma bırakacağımı mı sandın gerçekten? Ben seninle olan hesaba odaklanmışken, araya giren hiçbir gölge bu gerçeği değiştiremez."
Batuhan’ın parmakları çenemde hafifçe dururken, o kahverengi-kumral gözlerindeki bütün o inat, o profesyonel maske ve holding koridorlarının soğukluğu aniden buhar olup uçmuştu. Boğaz’ın serin gece rüzgârı saçlarımı savururken, ikimizin arasında ne o bütçe raporları, ne borusu patlayan mutfaklar, ne de arkada bıraktığımız eski defterler kalmıştı. Sadece o ve ben vardık.
Yüzümdeki o sert, mesafeli ifadeyi korumaya çalışan son direnişim de onun bu kadar yakın, bu kadar savunmasız ve net bakışları karşısında tamamen eriyip gitti.
"Hesaptan bahsediyorsun ama..." diye mırıldandım, sesim az önceki o iddialı tonundan uzaklaşarak neredeyse fısıltıya dönüşmüştü. "Sen hep kuralları kendi lehine değiştiriyorsun, Sancaktar."
Batuhan, dudaklarındaki o hafif, eritici tebessümle başını biraz daha eğdi. O tok ve pürüzlü sesi, kulaklarımda yankılanan dalga seslerini bile bastıracak kadar yakından geldi:
"Kuralları seninle yeniden yazmak hoşuma gidiyor, güzelim," diye fısıldadı. "Ve bu kez... hiçbir kurala uymaya niyetim yok."
Daha cümlesi bitmeden, aramızdaki o binyıllık mesafeyi ve inat savaşını tek bir hamleyle yok etti. Batuhan’ın eli çenemden yavaşça yanağıma doğru kayarken, başını hafifçe eğdi ve dudakları dudaklarımla buluştu.
Zaman o saniyede durdu sanki. İlk başta aramızdaki o şaşkınlıkla nefesimiz kesilse de, bu temasın getirdiği o derin, bastırılmış bütün tutku anında patlama noktasına ulaştı. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi çarparken, kendimi kaptırmayacağıma dair kendi kendime verdiğim bütün sözler, o ilk öpücüğün o tatlı sıcaklığında eriyip gitti. Ellerim istemsizce onun gömleğinin yakasına tutunurken, Batuhan beni belimden tutup kendine daha da çekti; geceye, rüzgâra ve arkada bıraktığımız her şeye inat, bu anı sonsuzlaştırdı.
Batuhan’ın o derin ve nefes kesen öpücüğünün ardından, dudaklarımız yavaşça ayrıldığında ikimiz de gecenin serin havasında soluk soluğa kalmıştık. Kalbim hâlâ göğüs kafesimi dövüyor, üzerimdeki bordo elbisenin her fiberinde o anın sıcaklığı hissediliyordu.
Batuhan, alnını hafifçe alnıma yaslayıp o tok, pürüzlü sesiyle gülümseyerek fısıldadı:
"Söz... Bu da bizim en gizli bütçe sırrımız olarak kalır, başmüfettiş Hanım."
Nefesimi toparlayıp ona ters ama içi erimiş bir bakış attım, parmağımla göğsüne hafifçe vurarak mırıldandım:
"Tamamen aramızda, Sancaktar. Eğer bu sırrın dışarı sızdığını duyarsam, ilk bütçe denetiminde seni mercek altında tutarım."
Batuhan kahkahayla karışık bir nefes alıp elini ellerimin arasına aldı, o kumral-kahverengi gözlerindeki bütün o iddia yerini kusursuz bir sıcaklığa bırakmıştı:
"Anlaşılmıştır, başmüfettiş. Şimdi seni güvenle eve bırakıyorum... Ama yarın sabah holding masasında bu sırrın intikamını nasıl alacağımı şimdiden düşünmeye başla."
Gülümseyerek başımı salladım; sahilin karanlığında, artık ne eski defterler ne de holding kuralları umurumuzdaydı. Bu sır, sadece ikimize ait en güzel başlangıç olarak Antalya gecesinin karanlığına karışmıştı.
Ertesi sabah, Sancaktar Holding’in devasa cam cepheli toplantı odasına adım attığımda, dün gece sahil kenarındaki o karanlık köşede yaşanan her şey zihnimde canlı bir film şeridi gibi dönüyordu. Dudaklarımda farkında olmadan beliren o küçük tebessümü anında silip attım; saçlarımı sımsıkı toplayıp gri takım elbisemin düğmelerini iliklerken kendime verdiğim talimat çok netti: Hâlâ düşmanız, Açelya.
Masanın karşısında, o her zamanki karizmatik duruşu ve siyah takım elbisesiyle oturan Batuhan Sancaktar, içeri girdiğim an gözlerini üzerime dikti. Kahverengi-kumral gözlerindeki o kurnaz parıltı, dün geceki sırrı ve o anı kelimesi kelimesine hatırladığını açıkça ele veriyordu.
Toplantı henüz başlamadan, dosyaları masaya sertçe bırakıp hemen karşısına dikildim. Kollarımı göğsümde kavuşturup en soğuk ve mesafeli ses tonumu takındım:
"Dünkü küçük... kazayı ve mola anını tamamen hafızamdan sildim, Sancaktar," dedim, meydan okuyan bir bakışla. "Biz hâlâ düşmanız, unutma. Bugün masada tek bir taviz bile vermeyeceğim."
Batuhan sandalyesinde hafifçe arkaya yaslandı; dudaklarındaki o tehlikeli, bildiğini okuyan gülümseme daha da genişledi. O tok ve pürüzlü sesiyle, masanın etrafındakiler fark etmeden alçak ama son derece net bir tonda fısıldadı:
"Öyle mi, başmüfettiş Hanım?" dedi, gözlerini kırpmadan. "Dün geceki 'düşmanlığımızın' bu kadar tatlı biteceğini bilseydim, savaşı daha erken ilan ederdim... Ama sabırsızlıkla bekliyorum; bakalım bugün o sert duvarların ne kadar dayanacak?"
Toplantı odasının büyük camlarından içeri sızan sabah güneşinin altında, Sancaktar Holding’in üst düzey yöneticileri yerlerini alırken, havadaki gerilim neredeyse elle tutulacak kadar yoğundu. Masanın bir ucunda ben, gri takım elbisemin verdiği o resmiyetle dosyalarımı titizlikle diziyor; diğer ucunda ise Batuhan, kollarını masada birleştirmiş, gözlerini tek bir saniye bile üzerimden ayırmadan oturuyordu.
"Evet," dedi Batuhan, o tok ve pürüzlü sesiyle odadaki bütün mırıltıları aniden keserek. Gözleri hâlâ benim üzerimdeydi, bakışlarındaki o tehlikeli parıltı herkesin dikkatinden kaçacak gibi değildi ama o profesyonel maskesini kusursuzca takıyordu. "Gündemimizdeki son çeyrek bütçe raporları ve denetim sonuçları. Sözü Başmüfettiş Demirkan’a bırakıyorum."
Derin bir nefes aldım, ayağa kalktım ve masanın başına geçerek projeksiyon ekranına yansıyan rakamları işaret ettim. Dün gece sahil kenarında yaşanan o yumuşak an, zihnimde ne kadar taze olursa olsun, şu an burası savaş alanıydı.
"Görüldüğü üzere," dedim, sesimdeki o soğuk ve keskin otoriteyle, "Pazarlama departmanının harcamalarında yüzde onluk bir sapma var. Bu durum, bütçe yönetmeliklerine tamamen aykırı ve Sancaktar." Doğrudan Batuhan’ın gözlerinin içine baktım. "Sizin denetim ekibinizin bu açığı neden fark edemediğini cidden merak ediyorum."
Odada buz gibi bir sessizlik oldu. Yöneticiler yutkunarak Batuhan’ın vereceği tepkiyi beklerken, Batuhan yavaşça ayağa kalktı. 1.93’lük boyuyla masanın etrafından dolaşarak tam yanımda, projeksiyon ekranının önünde durdu. O kadar yakınıma geldi ki, ceketinin odunsu ve baharatlı kokusu aniden burnuma doldu.
Herkesin içinde sesini alçaltarak, sadece ikimizin duyabileceği bir tonda kulağıma doğru eğildi:
"Harika bir sunum, başmüfettiş... Ama raporlardaki o açığı kapatmak yerine, benimle savaşmayı tercih ettiğin her saniye, bu savaşı kaybetmeye bir adım daha yaklaşıyorsun."
Ona sert bir bakış fırlatıp dosyamı hızla kapattım ve sesimi yükselterek odadakilere döndüm: "Toplantı bitmiştir, efendiler. Detaylı incelemeleri masalarınıza bırakıyorum."
Toplantı bittikten sonra yöneticiler hızla odadan çıkarken, ben de masamı toparlayıp dosyaları koltuğumun altına sıkıştırdım. Tam kapıya yönelmiştim ki, koridorun boştaki ucundan gelen o tok adım sesleriyle duraksadım.
Batuhan, ceketinin düğmelerini çözmüş, ellerini cebine sokmuş bir halde üzerime doğru yürüyordu. Koridorun o geniş cam cephesinden vuran ışık, üzerindeki siyah takım elbiseyi daha da karizmatik kılıyordu.
"Kaçıyorsun, Açelya," dedi Batuhan, aramızdaki mesafeyi kapatıp beni holdingin sakin bir ara koridoruna, duvar ile arasına alacak şekilde durduğunda.
Kalbim yine o tehlikeli ritmine dönerken, sırtımı duvara verip kollarımı göğsümde kavuşturdum ve başımı yukarı kaldırdım:
"Kaçmak mı? Sancaktar Holding’in başmüfettişi kimden kaçacakmış? Sadece senin o ucuz laflarına ayıracak vaktim yok, dosyalarım bekliyor."
Batuhan hafifçe gülerek, bir elini duvara yasladı ve yüzünü yüzüme doğru eğdi. Gözlerindeki o eritici bakış, bütün o profesyonel duvarlarımı yerle bir ediyordu.
"Dosyalar bekleyebilir," diye fısıldadı, sesi bu kez dünkünden de pürüzlü ve derindi. "Ama dün gecenin hesabını ne yapacağız, başmüfettiş? Hâlâ 'düşmanız' diyerek benden kaçabileceğini mi sanıyorsun?"
Batuhan’ın o pürüzlü fısıltısı, koridorun serin havasını aniden alev alev bir atmosfere dönüştürürken, göğüs kafesimde kabaran o hisse daha fazla direnecek gücüm kalmamıştı. Kalbimin bu kadar hızlı atmasının sebebi ne holdingin bütçe açığı ne de aramızdaki o sahte düşmanlıktı; tamamen bu adamın üzerimdeki tesiriydi.
"Burası... Burası holding koridoru, Sancaktar!" diye fısıldadım, sesimdeki o titremeyi gizlemeye çalışarak. "Her an biri köşeden dönebilir ve bizim 'düşmanlık' senaryomuz resmen çöpe gider."
Batuhan dudaklarındaki o tehlikeli ve tatmin olmuş tebessümle hafifçe geri çekildi, ama o kahverengi-kumral gözlerindeki parıltı sönmedi. "Çöpe giden bir şey varsa o da bu aramızdaki mesafenin kendisi, güzelim," diye mırıldandı. "Ama madem acil bir 'kaçış' planı yapıyorsun, seni tutmayayım... Şimdilik."
Derin bir nefes alıp arkamı döndüm ve arkama bile bakmadan koridorun sonuna doğru adeta koştum. Topuklu ayakkabılarımın mermer zeminde çıkardığı hızlı sesler eşliğinde finans departmanına ulaştığımda, nefes nefese kalmıştım. Yanaklarımın alev alev yandığını hissederek elimle yelpazelenmeye çalıştım.
"Oha, kızım! Sen bu rapordan sonra 40 derece ateşe mi fırladın, bu ne hal?"
Masasında dizüstü bilgisayarına bakan Bade, beni bu halde görünce anında kahkahayı basarak ayağa kalktı. Mavi bluzunun üzerindeki o neşeli tavırla üstüme doğru gelirken elindeki buzlu kahveyi uzattı. "Al iç, serinle biraz! Sancaktar’ın odasından bu kadar bunalmış çıkman normal değil, yoksa bütçe savaşlarında nakavt mı oldun?"
Hızla Bade’nin elindeki bardağı alıp dudaklarıma götürdüm, buz gibi sıvıyla boğazımı sakinleştirmeye çalışırken gözlerimi kaçırdım. "Yok bir şey, Bade... Sadece... Sadece ofis çok sıcak, hepsi o."
Bade kaşlarını havaya kaldırıp kollarını göğsünde kavuşturdu; o en yakın arkadaş olmanın verdiği o sezgisel ve kurnaz gülümsemeyle yüzümü incelemeye başladı.
"Çok mu sıcak, yoksa o sahil gecesinden beri Sancaktar'ın bıraktığı etkiyle mi yanıyorsun, Açelya Hanım?" diye fısıldadı kıkırdayarak. "Hadi dökül bakalım, aramızda ne kaynıyor?"Bade’nin o imalı ve her şeyi bilen bakışları karşısında kahve bardağını masaya bırakıp gözlerimi kaçırdım. "Saçmalama, Bade," demeye çalıştım ama sesimdeki o hafif titreme, içimdeki fırtınayı ele vermeye yetmişti bile. Çünkü zihnim, holdingin o klimalı ofisinden anında sıyrılmış; dün gece Boğaz’ın o karanlık, rüzgârlı sahil yoluna, o ilk öpücüğün gerçekleştiği saniyeye geri dönmüştü.
Bade pes etmeyen bir ısrarla masaya biraz daha yaklaştı, sesini alçaltıp fısıltıyla sordu: "Tamam, uzatmayacağım ama gözlerindeki o 'ben az önce dünyayı yaktım' ifadesi her şeyi anlatıyor. Dün sahilden sonra tam olarak ne oldu, çabuk anlat!"
Derin bir nefes aldım; Bade’ye karşı direnemeyeceğimi bilerek o geceyi zihnimde yeniden canlandırdım.
Eda’nın o zehirli çıkışından sonra arkama bile bakmadan kafeden kaçıp sahil yoluna vurduğum o anı... Arkamdan koşan o büyük adımları, soluk soluğa adımı haykıran sesini...
"Şey oldu..." diye mırıldandım, istem dışı parmaklarımla bardağın kenarıyla oynamaya başlayarak. "Ben arkamı dönüp hızla uzaklaşırken... Batuhan arkamdan yetişti. Kolumdan tutup beni durdurdu."
Bade heyecanla gözlerini kocaman açtı, ellerini birbirine vurdu: "Oha! Ve?"
"Ve..." diye devam ettim, yanaklarımın yeniden alev aldığını hissederek. "Bana öyle bir baktı ki... Sanki o eski sevgilisi hiç var olmamış gibi, sanki etraftaki hiçbir şey umurunda değilmiş gibi. Ona hâlâ kızgındım, 'bırak beni' dedim, 'eski defterlerinle baş başa kal'..."
Bade kahkahasını tutamayarak araya girdi: "Süper! Klasik Açelya taktiği: Önce kaç, sonra lafı yapıştır."
"Ama o kaçmama izin vermedi," dedim, sesimdeki o yumuşama ve o anın hissi kelimelerime yansırken. "Çenemi tuttu, yüzümü kendine çevirdi. Gözlerindeki o inatçı, o pürüzlü bakışla biraz daha yaklaştı. Hani şu her zaman kuralları kendi lehine değiştirdiği o an var ya... İşte o an."
Zihnimdeki o sahne daha da netleşti: Rüzgâr saçlarımı savururken, onun tenime değen sıcak nefesi, o tok ve pürüzlü sesle kulağıma fısıldadığı cümle... Ve hemen ardından gelen o an.
"Ve sonra ne oldu Açelya? Çatlatma insanı!" diye sordu Bade, sabırsızlıkla masaya doğru neredeyse tırmanarak.
"Hiç beklemediğim bir anda..." dedim, yutkunarak. "Aramızdaki o bütün o mesafeyi, o inat savaşını tek bir hamleyle yok etti. Dudakları dudaklarımla buluştu, Bade."
Odadaki bütün sesler kesilmiş gibi hissettim. O ilk öpücüğün o ani sıcaklığı, dudaklarımda bıraktığı o derin karıncalanma ve kalbimin o an yerinden çıkacakmış gibi attığı o saniye sanki şimdi yeniden yaşanıyordu.
Bade ellerini ağzına götürüp mutlulukla çığlık attı: "Ayyyy! İnanamıyorum! Sonunda! Demek ilk öpücük ha?! Peki sen ne yaptın?"
"Ne yapacağım?" dedim, hem utanarak hem de gülümsemeye çalışarak. "Önce şaşırdım tabi... Sonra... Kendimi kaptırdım. Bütün o verdiğim sözler, 'kaptırmayacağım' iddiaları o saniyede uçup gitti. Gömleğinin yakasına tutundum ve... bildiğin teslim oldum."
Bade keyifle arkasına yaslanıp kollarını kavuşturdu, yüzünde zafer kazanmış bir ifadeyle gülümserken: "Vay be! Demek Sancaktar Holding’in en sert başmüfettişi, o buz gibi kuralları tek bir öpücükle çöpe attı desene! Peki şimdi ne olacak? Hâlâ düşman mısınız?"
Derin bir nefes alıp masadaki dosyalara baktım, ama içimdeki o kıpırtıyı gizleyemeyeceğimi biliyordum. "Dışarıdan bakarsan hâlâ düşmanız... Ama o gece sahil kenarında fısıldadığımız gibi: Bu bizim en gizli bütçe sırrımız."
Bölüm etkileşimi
