Savaş Odası

5.Bölüm:

​Öğleden sonra, holdingin cam cepheli ihtişamlı toplantı odasındaydım. Uzun maun masanın etrafında her iki ailenin yöneticileri, departman şefleri ve ortaklar yerini almıştı. Büyüklerin yüzünde her zamanki o iş insanı ciddiyeti vardı ama havada keskin bir rekabet kokusu asılıydı.

​Çünkü konu, Antalya’daki oteller zincirinin yeni sezon stratejileri ve dijital pazarlama bütçesiydi. Ve bu bütçenin yönetimi, Demirkan ve Sancaktar ailesinin genç temsilcilerine, yani bana ve Batuhan’a verilmişti.

​Ben masanın sağ tarafında, önümdeki tablet ve dosyalarla son derece profesyonel bir duruş sergiliyordum. Üzerimde kusursuz kesim siyah bir takım elbise vardı; sarı saçlarımı sımsıkı bir atıksuyuna toplamıştım. Karşı tarafımda ise Batuhan oturuyordu. Siyah boğazlı kazağı ve üzerine giydiği şık ceketle yine o odadaki tüm dikkatleri üzerine topluyordu. 1.93’lük boyuyla sandalyeye yaslanmış, kollarını göğsünde kavuşturmuş, doğrudan bana bakıyordu. Bakışlarındaki o meydan okuyan pırıltı bir saniye bile sönmemişti.

​"Evet," dedi babam , masanın başından kalkıp dijital ekranı işaret ederek. "Yeni sezon için sosyal medya entegrasyonu ve otel doluluk oranlarını artıracak projeleri dinliyoruz. Söz sırası gençlerde. Önce Açelya, ardından Batuhan sunumlarını yapsın."

​Ayağa kalktım, masanın ortasına doğru yürüyüp ekrandan ilk dosyayı açtım. Sosyal medya fenomenliğimin getirdiği o özgüvenle, otellerin dijital pazarlamasında yapacağımız devrim niteliğindeki yenilikleri, influencer iş birliklerini ve kampanya planlarını kusursuz bir diksiyonla anlatmaya başladım. Konuşurken arada bir göz ucuyla Batuhan’a baktım. Yüzünde en ufak bir şaşkınlık ya da beğeni yoktu; aksine, buz gibi bir ifadeyle beni dinliyordu.

​Sunumumu bitirip masadaki yerime oturduğumda, odadaki yöneticilerden hafif bir mırıltı ve onaylayan baş hareketleri yükseldi. Annem gururla bana gülümserken, Batuhan’ın babası Hasan Bey bile memnuniyetini gizleyemedi.

​Sıra Batuhan’a gelmişti.

​Batuhan yavaşça ayağa kalktı. O devasa boyu ve ağırbaşlı, tok ses tonuyla masaya hakim oldu. Mimari yatırımlar, otellerin yenilenen yüzü, misafir deneyimi ve dijital bütçenin optimize edilmesi üzerine, benim anlattığım stratejileri de kapsayan ama çok daha nokta atışı ve kusursuz bir sunum yaptı. Öyle net ve güçlü konuşuyordu ki, odadaki herkes resmen büyülenmiş gibi onu dinliyordu.

​Sunumunu bitirip yerine oturduğunda, babam ellerini birbirine vurdu. "Harika! İkiniz de tam beklediğimiz gibi projeleri harmanlamışsınız. Bu bütçeyi ortak yöneteceksiniz. Açelya'nın dijital gücüyle, Batuhan'ın operasyonel zekası birleştiğinde bu sezon sırtımız yere gelmez."

​İşte o an, içimdeki o inatçı ses tepki verdi. Birlikte yönetmek mi? Batuhan’la aynı masada nefes almak bile bu kadar zorken, ortak bir bütçeyi yönetmek tam anlamıyla felaket senaryosuydu.

​Toplantı bittikten sonra büyükler odadan çıkmaya başladı. Ben de hızla dosyalarımı toparlayıp kapıya yöneldim. Tam koridora çıkacakken, arkamdan o kalın, tok sesi duydum.

​"Acele etme, Demirkan," dedi Batuhan, arkamdan yaklaşarak.

​Duraksadım, başımı hafifçe omzumun üzerinden ona doğru çevirdim. Aramızdaki mesafe sadece birkaç adımdaydı. Gözlerinin o kahverengi-kumral derinliği doğrudan bana kilitlenmişti.

​"Ne var, Sancaktar?" dedim, sesimdeki o iğneleyici tınıyı gizlemeden. "Sunum bitti, zaferini kutlamaya gidebilirsin."

​Batuhan, ellerini ceketinin cebine soktu, hafifçe gülümserken omuzlarını silkti. "Zafer mi? Biz henüz savaşa yeni başlıyoruz, Açelya," dedi, adını ilk defa bu kadar net, bu kadar pürüzsüz bir şekilde fısıldayarak. "Ortak bütçe demek, her karar için her gün karşı karşıya gelmemiz demek. Bakalım o iddialı projelerin bu savaşta ne kadar dayanacak."

​Çenemi dikleştirdim, gözlerimi bir saniye bile kaçırmadım.

​"Sen kendi arkana bak, Karahanlı," dedim meydan okuyan bir sesle. "O ortak bütçeyi senin başına yıkmazsam bana da Açelya denmez!"

​Batuhan, yüzündeki o tehlikeli ve arsız gülümsemeyle bir adım daha yaklaştı. Aralarımızdaki düşmanlık duvarı her geçen gün daha da kalınlaşıyordu; ama bu duvarın arkasında yanan ateşin ikimizi de ne zaman kül edeceğini ikimiz de henüz bilmiyorduk.

Toplantı salonundan çıkıp koridorda hızla adımlarken, Batuhan’ın arkamdan söylediği o cümle kulaklarımda çınlayıp duruyordu. Koridorun köşesini döner dönmez arkamdan yetişen Bade, kolumdan tutup beni durdurdu.
​"Kızım adam resmen seni masada mat etmedi ama sinir küpü yaptı, iyi misin?" dedi Bade, nefes nefese.
​"İyiyim, ne olacağım!" diye seslendim, elimdeki dosyayı sertçe çantama tıkıştırırken. "Ortak bütçeymiş... Sancaktar’la her karar için masaya oturacak olmak tam anlamıyla bir işkence, Bade. Adamdaki o özgüven beni delirtiyor!"
​"Valla dışarıdan bakınca ikiniz öyle bir uyum içindesiniz ki, büyükler haklı çıktı diye korkuyorum," dedi Bade, kahkahayla gülerek.
​"Sakın!" dedim ellerimi havaya kaldırarak. "Benim hayatımda Sancaktar ailesine yer yok, özellikle de o kumral ego abidesine!"
​Aradan birkaç gün geçmişti ve holdingin ortak bütçe yönetimi için ilk "ortak çalışma" günümüz gelip çatmıştı. Holding binasının en üst katındaki ortak ofis, tamamen bizim projelerimiz için ayrılmıştı. Kapıyı açıp içeri girdiğimde, Batuhan’ın çoktan masaya yerleştiğini gördüm.
​Üzerine giydiği açık mavi gömleği ve her zamanki o mesafeli duruşuyla masanın başında oturuyordu. 1.93’lük boyuyla ofis sandalyesinde bile heybetli duruyordu. Masanın ortasında ise otellerin dijital pazarlama bütçe tabloları açılmıştı.
​"Geç kaldın, Demirkan," dedi Batuhan, gözlerini tabletten ayırmadan. "Sosyal medya çekimlerin yine hesaplaşmamızın önüne mi geçti?"
​Oturduğum sandalyeyi sertçe çekip karşına oturdum. Çantamı masaya bırakırken gözlerimi ona diktim.
​"Trafiği bahane etme, Sancaktar. Senin o sıkıcı bütçe tablolarını incelemek için erken gelip sinirlerimi bozmak istemedim sadece," dedim, sesimdeki o iğneleyici tınıyı zerre kadar gizlemeden.
​Batuhan, ellerini masanın üzerinde birleştirdi ve başını hafifçe öne eğdi. Gözlerindeki o koyu kahverengi parıltı, aramızdaki o inatçı savaşı açıkça belli ediyordu.
​"Bakıyorum da bütçe tabloları bile seni bu kadar germişse, işin sonunu nasıl getireceksin merak ediyorum," dedi, kalın ve tok ses tonuyla. "Çünkü ilk kararda bile anlaşamayacağımızı biliyoruz."
​"Kim demiş anlaşamayacağımızı?" dedim, dosyamı açıp sertçe masaya vurarak. "Benim dijital stratejilerim senin o eski kafalı otelcilik anlayışını katlar, Karahanlı. O yüzden bütçenin aslan payını benim projelerime ayırıyoruz, nokta."
​Batuhan, yüzünde o sinir bozucu, alaycı gülümsemeyle arkasına yaslandı. "Rüya görmeyi kes, Açelya. O bütçenin her kuruşu operasyonel verimliliğe gidecek, senin influencer arkadaşlarına değil."
​İkimiz de masanın üzerinde birbirimize doğru eğilmiş, adeta gözlerimizle ateş ediyorduk. Aralarımızdaki bu düşmanlık, her geçen dakika daha da büyüyor, daha da sertleşiyordu. Ne bir adım geri atan vardı ne de bu savaşı kaybetmeye niyetli olan. Ve o masada, o bütçe onaylanana kadar ikimiz de birbirimizi yemekten vazgeçmeyecektik.Ortak ofisteki o didişmenin üzerinden haftalar geçmişti. Ortak bütçe onaylanmış, otellerin yaz sezonu hazırlıkları son hızla başlamıştı. Ancak benimle Batuhan arasındaki o görünmez savaş, ofis duvarlarını aşarak artık her yere yayılmıştı.

​Hafta sonu olmasına rağmen, Antalya’nın en işlek caddesindeki Crown Palace otelinin kurumsal arşiv odasında, iki ailenin yeni sezon için onaylanması gereken son fatura ve evraklarını incelemek zorunda kalmıştım. Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Üzerimde rahat gri bir eşofman takımı, dağınık atıksuyuna topladığım sarı saçlarımla dosyaların arasında kaybolmuştum.

​Arşiv odasının ağır ahşap kapısı yavaşça açıldığında, içeri giren o uzun boyu ve üzerindeki koyu renk kazağıyla Batuhan’ı gördüm. Elinde iki bardak kahveyle öylece dikiliyordu. 1.93’lük devasa boyu, basık tavanlı arşiv odasını bir anda doldurmuştu.

​"Hâlâ burada mısın, Demirkan?" dedi Batuhan, sesindeki o tok ve pürüzlü tını sessiz odada yankılanırken. "Yoksa sosyal medya paylaşımlarına malzeme olsun diye 'çalışkan iş kadını' imajı mı kasıyorsun?"

​Başımı dosyalardan kaldırıp ona ters ters baktım. Gözlerimin altındaki hafif yorgunluğu belli etmemek için çenemi dikleştirdim.

​"Senin o dar kafalı projelerini tek başıma bitirmek zorunda kalmasaydım, şu an evimde uyuyor olurdum, Sancaktar," dedim, elimdeki kalemi masaya sertçe bırakarak. "Ayrıca buraya ne yüzle geldin? Kahve getirmen vicdan azabı çektiğini mi gösteriyor?"

​Batuhan, masaya doğru yürüyüp bardaklardan birini sertçe önüme bıraktı. Tam karşımda, masanın kenarına yaslandığında aramızdaki mesafe tehlikeli bir şekilde azaldı. Üzerimdeki o keskin parfüm kokusu, kafamın içindeki tüm odaklanmayı anında darmadağın etti.

​"Vicdan azabı mı?" diye alaycı bir gülüş fısıldadı Batuhan. Başını hafifçe eğip doğrudan gözlerimin içine baktı. "Sadece bu inatçı kızın yorgunluktan bayılıp bütün işi benim sırtıma yıkmasından korkuyorum, o kadar."

​"Beni merak edeceğine kendi egonla ilgilen, Karahanlı," dedim, kahve bardağını ellerimin arasına alırken. Sesim her zamankinden biraz daha kısıktı ve bu durum beni sinirlendiriyordu. "Benim sırtımda yük değil, sadece senin taşıyamayacağın kadar büyük bir başarı var."

​Batuhan, bir adım daha yaklaştı. Öyle yakın duruyordu ki, nefesinin saç tellerime değdiğini hissedebiliyordum. Gözlerindeki o alaycı maske bir an için tamamen sıyrıldı; yerine o karanlık, ele veren yoğunluk oturdu.

​"Başarı dediğin şeyin arkasında sadece inat var, Açelya," diye fısıldadı Batuhan, sesi kulağımda pürüzlü bir tehdit gibi çınlarken. "Ve o inadınla her geçen gün benden daha çok sınırı aşıyorsun."

​Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi attı. Aralarımızdaki o kalın düşmanlık duvarı, gecenin bu saatinde, o sessiz odada ilk defa bu kadar tehlikeli bir şekilde esniyordu. Ama gururum, ona teslim olmama asla izin vermezdi.

​Bardaktan bir yudum alıp gözlerimi kaçırmadan ona diktim. "Sınırı aşan sensin, Sancaktar. Dosyalar bittiyse dışarı çıkabilirsin, oksijen azalıyor."

​Batuhan, uzun bir süre gözlerimin içine baktı, ardından dudaklarında o tehlikeli kıvrımla geriye doğru bir adım atıp kapıya yöneldi. Kapıdan çıkmadan önce son bir kez omzunun üzerinden baktı:

​"Sabah ilk iş o bütçe raporları masamda olsun, Demirkan. Kaçmak seni kurtarmaz."

​Kapı arkasından kapandığında, derin bir nefes alabildim. "Söböh ilk öş o bötçö... diye tekrar edip homurdandım" Bu düşmanlık oyununun sonu nereye varacaktı bilmiyordum ama her geçen gün bu ateşin içinde biraz daha yandığımın çok iyi farkındaydı

Arşiv odasındaki o gece yarısı geriliminin üzerinden birkaç gün geçmişti. Batuhan’la aramızdaki o görünmez hat artık her zamankinden daha gergin, daha tehlikeli bir hal almıştı. Birbirimize karşı hâlâ aynı düşman maskesini takınıyor, her fırsatta laf sokuyor, her koridorda birbirimizin sinir uçlarına dokunuyorduk; ama o geceden sonra bakışlarımızın rengi değişmişti. Bunu ikimiz de biliyorduk, fakat ikimiz de inatla reddediyorduk.

​O gün, kampüsün en kalabalık saatinde, büyük çim alandaki kafeteryanın önündeki merdivenlerde yine o klasik sahneyi yaşıyorduk.

​Bade, elindeki tabletten son sosyal medya etkileşimlerimi gösterirken, "Kızım takipçi sayın resmen patladı, geçen haftaki şenlik videoları rekor kırıyor," dedi gülerek.

​"Kırar tabi," dedim gözlerimi devirerek, kolumdaki dior çantayı düzelttim. "Sancaktar’la o sahnede yaşadığımız sinir harpinden sonra millet magazin peşinde nasıl koşmasın?"

​Tam o sırada, kampüsün ana girişinden içeri giren iki silueti gördüm. Batuhan ve her zamanki gibi esmer, keskin bakışlarıyla yanında yürüyen Emre. Batuhan, siyah tişörtü, üzerine giydiği gri ceketi ve o 1.93’lük dev boyuyla yine bütün bakışları üzerine topluyordu. Gözleri doğrudan benim durduğum yere kilitlendi.

​Bade, Emre’yi görünce hafifçe dirseğiyle beni dürtüktü. "Bak, senin kumral afet gene üzerine doğru geliyor. Hazırlık yap." "Sus Bade..."

​Batuhan, adımlarını bizim merdivenlere doğru yönlendirdi. Tam önümde durduğunda, o devasa gölgesi üzerime düştü. Kahverengi-kumral gözlerindeki o inatçı parıltı her zamanki gibi yerli yerindeydi.

​"Yine kampüsün ortasında kendi reklamını yapıyorsun, Demirkan," dedi Batuhan, kalın ve tok ses tonuyla. "Sosyal medya dışında bir dünya olduğunu hatırlamanın zamanı gelmedi mi?"

​Çenemi dikleştirdim, gözlerimi kırpıştırmadan doğrudan gözlerinin içine baktım. 1.68’lik boyumla ona yukarıdan bakamayışım her zamanki gibi sinirimi bozsa da, duruşumdan ödün vermedim.

​"Senin o dar ve sıkıcı dünyandan çok daha geniş bir dünyadayım, Sancaktar," dedim, sesimdeki o iğneleyici tınıyı zerre kadar düşürmeden. "Hem, benim reklamım senin o ezberci mimari projelerinden çok daha fazla ilgi görüyor, farkındaysan."

​Emre, yan tarafta Bade’ye dönüp, "Bunların kavgası ne zaman bitecek acaba, sabırsızlıkla o günü bekliyorum," dedi. Bade de kollarını kavuşturup, "Anca rüyanda görürsün, Emre. Bunlar 40 yıl geçse yine kavga eder," diye yapıştırdı cevabı.

​Batuhan, yüzündeki o alaycı gülümsemeyle biraz daha öne doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, nefesinin yüzüme çarptığını hissettim. Sesini sadece ikimizin duyabileceği şekilde alçalttı:

​"O kadar emin olma, Açelya," diye fısıldadı, sesi kulağımda pürüzlü bir tehdit gibi çınlarken. "Bazen inatla nefret ettiğini sandığın şey, hayatının orta yerine koca bir yangın gibi düşer."

​Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi attı. İçimdeki o gizli ses, onun bu sözleriyle yerle bir oluyordu. Ama gururum hemen devreye girdi.

​Gözlerimi ondan bir saniye bile kaçırmadan, "Sen kendi yangınlarına su taşı, Karahanlı," dedim meydan okuyan bir sesle. "Bana sökmez."

​Batuhan uzun bir süre gözlerimin içine baktı, ardından dudaklarında o tehlikeli kıvrımla geriye doğru bir adım atıp arkasını döndü. Emre’yle birlikte fakülteye doğru yürümeye başladılar.​Arkasından bakarken ellerimi sıktığımı fark ettim. Bu düşmanlık oyunu artık sadece bir inat değil, her saniye kontrolden çıkan tehlikeli bir uçurumdu...