Savaş İlanı

3. Bölüm:
​Proje koridorundaki o gergin atışmanın üzerinden iki gün geçmişti ama Batuhan Sancaktar’la köşe kapmacamız kampüsün en popüler eğlencesi haline gelmişti sanki. Herkes aramızdaki bu dipsiz uçurumu biliyor, kimse ikimizin yan yana gelmeye cesaret edemediğini ama bir araya geldiğimizde de ortalığın toz duman olduğunu konuşuyordu.
​O gün öğleden sonra, fakültenin arkasındaki büyük açık otoparkta, Bade ile birlikte arabaya doğru yürüyorduk. Gökyüzü gri bulutlarla kaplanmıştı, rüzgar sert esiyordu. Elimdeki telefonu sabitlemiş şık bir dior eteğim beyaz crobum ve zaradan aldığım kahverengi deri ceketimle, son videom için kampüs kombinini çekiyordum.
​"Evet arkadaşlar, rüzgar saçlarımı mahvetse de kampüsün en iddialı kombiniyle karşınızdayım..." diye konuşurken, hemen arkamdaki lüks siyah ciple ilgili o tanıdık motor sesini duydum.
​Siyah, camları filmli devasa jeep, tam yanımda durup camını indirdi. Direksiyondaki o geniş omuzlar, kumral saçlar ve keskin yüz hatları her şeyi ele veriyordu. Batuhan. Yan koltukta ise esmer yüzüyle Emre oturuyordu; Yan koltuktan Emre’nin söylenmelerini duyar gibi oldum ama odak noktam tamamen direksiyondaki adamdı.
​Batuhan güneş gözlüklerini burnunun ucuna indirip bana baktı. 1.93’lük boyu arabanın içinde bile kendini belli ediyordu.
​"Yine o telefonla yolları mi kapatıyorsun, Demirkan?" dedi, sesindeki o alaycılıkla rüzgara karışarak kulaklarıma ulaştı. "Trafiği engelliyorsun, magazin kraliçesi. Burası senin podyumun değil, otopark."
​Kamerayı hemen ona doğru çevirdim. Yüzüme en sahte, en tatlı gülümsememi yerleştirdim.
​"Pardon ama Sancaktar, otoparkın tapusunu baban mı aldı?" dedim, çenemi hafifçe kaldırarak. "Hem, benim kadrajıma girdiğin için asıl sen şu an benim telifli videomun içine ediyorsun. Çek arabanı."
​Batuhan, direksiyondaki ellerini gevşetti, başını hafifçe yana eğdi. Gözlerindeki o koyu kahverengi parıltı, sinirden mi yoksa inattan mı olduğunu çözemediğim bir yoğunlukla bana kilitlendi.
​"Çok konuşuyorsun, Açelya," dedi, sesi bir anda kalınlaşarak o tehlikeli tonunu aldı. "Bu dillerinin bedelini bir gün çok ağır ödeyeceksin ama farkında değilsin."
​"Ödet de görelim, Sancaktar!" diye seslendim arkasından.
​Batuhan gaza bastığı gibi jeep’i üzerime doğru hafifçe kırıp hızla uzaklaştı. Toz bulutu içinde kalırken, öfkeden ayaklarımı yere vuruyordum.
​Bade yanıma gelip kahkahayı patlattı. "Kızım adam seni her gördüğünde çıldırtmaya yemin etmiş resmen."
​"Çıldıran o, ben değilim!" dedim kamerayı kapatıp çantama fırlatırken. "Ama yemin ederim bu sefer pabuç bırakmayacağım. Ona öyle bir oyun oynayacağım ki, o havalı Sancaktar soyadı bile kurtaramayacak."
​Düşmanlıkta yeni bir perde açılıyordu ve bu kez kuralları ben koyacaktım.

​Batuhan’ın o otoparktaki ukala gülümsemesi ve arabayı üzerime sürer gibi yapması gözümün önünden gitmiyordu. Akşam odamda oturmuş, önümdeki dizüstü bilgisayardan üniversitenin yıllık bahar şenliği komitesinin yönetim listesini incelerken planımı kuruyordum. Bu yıl şenliğin ana sponsorluğu ve organizasyonu ortak bir şekilde Soykan ve Sancaktar holdinglerine verilmişti. Yani başına hem bizim taraftan hem de onların taraftan birileri geçecekti.

​Ve bizim fakülteden bu iş için seçilen kişi... Tabii ki baş düşmanım Batuhan Sancaktar’dan başkası olamazdı.

​Telefonumu elime alıp hemen Bade’yi aradım. Telefon daha ilk çalmada açıldı.

"Kızım bu saatte aradığına göre ya bir cinayet planlıyorsun ya da..."

"İkincisi," diyerek sözünü kestim, yüzümde sinsi bir gülümsemeyle. "Bahar şenliği organizasyon listesini gördün mü? Sancaktar’la beni aynı masaya oturtmuşlar. Ortak sorumluluk."

Telefonun öbür ucundan Bade’nin çığlığı yükseldi: "Şaka yapıyorsun! İki ailenin büyükleri sizi baş başa mı patlattılar yani? Orası savaş alanına döner, Açelya!"

​"Dönmez mi?" dedim, sesimdeki intikam dolu tınıyı gizlemeyerek. "Ama bu sefer ilk hamleyi ben yapacağım. Yarın sabah ilk toplantı var. Ona öyle bir oyun oynayacağım ki, o 1.93’lük boyuyla ortalıkta neye uğradığını şaşıracak."

​Ertesi gün, rektörlük binasının en üst katındaki büyük toplantı odasındaydım. Üzerime giydiğim chanelden aldığım siyah mini etek ve blazer ceket takımımla, sarı saçlarımı kusursuz bir şekilde açık bırakarak tam bir "iş kadını ve fenomen" edasıyla içeri girdim. Masanın etrafında fakültenin diğer üyeleri yerini almıştı. Tam karşıdaki sandalyede ise siyah boğazlı kazağı ve omuzlarına attığı ceketle Batuhan oturuyordu.

​Yanında her zamanki gibi esmer sağ kolu Emre vardı. Batuhan, kapıdan girdiğim an gözlerini üzerime dikti. 1.93’lük devasa yapısıyla masaya yaslanmış, o keskin kahverengi gözleriyle beni süzerken yüzünde yine o sinir bozucu, alaycı ifade vardı.

​"Geç kaldın, Demirkan," dedi Batuhan, kalın ve otoriter ses tonuyla. "Magazin çekimlerin toplantı saatinden uzun mu sürdü yoksa?"

​Masadaki birkaç kişi sessizce güldü. Sinirimin beynime sıçradığını hissettim ama bozuntuya vermedim. Yavaşça yürüyüp tam karşısındaki sandalyeyi çektim ve gururla oturdum.

​"Trafiği engellemeyen tek şey zamanlamamdır, Sancaktar," dedim, çenemi dikleştirerek. "Merak etme, senin o sıkıcı mimari planların gibi gecikmem."

​Komite başkanı hocanın araya girmesiyle toplantı başladı. Şenlik bütçesi, sahne kurulumu ve sponsorluk detayları konuşuluyordu. Batuhan söz alıp otellerin sağlayacağı imkanları anlatırken, her zamanki gibi kendine aşırı güvenen o havalı tavrını sergiliyordu. Ama benim aklımda çok başka bir plan vardı.

​Toplantının sonunda hoca, "Açelya ve Batuhan, şenlik açılış konuşmasını ve ilk tanıtım videosunu ortaklaşa yapacaksınız. İkinizden kusursuz bir ortak çalışma bekliyorum," dediğinde odadaki hava bir anda buz kesti.

​Emre hemen yanındaki Bade’ye bakıp gözlerini devirirken, Batuhan hafifçe gülerek bana baktı.

​Toplantı bittikten sonra herkes odadan çıktı. Ben de tam çantamı toplarken, Batuhan masanın etrafından dolanıp sandalyeme doğru yaklaştı. Devasa boyuyla başımda dikildiğinde, odadaki tüm oksijen sanki bir anda çekildi.

​"Demek ortak çalışma, Demirkan," diye fısıldadı, sesi kulağımda alçak ve pürüzlü bir tınıyla yankılanırken. "Kameralar önünde bana laf sokmaya benzemez bu. Bakalım baş başa kaldığımızda da aynı dille konuşabilecek misin?"

​Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi atıyordu ama gözlerimi bir an bile kaçırmadım. Sandalyeden kalkıp tam göğsüne gelecek şekilde önünde durdum. Boy farkımız yüzünden başımı yukarı kaldırmak zorunda kalmak sinirimi bozsa da, sesimi olabildiğince net tuttum.

​"Sen kendi adına kork, Sancaktar," dedim, meydan okuyan bir gülümsemeyle. "O ortak çalışma senin sonun olacak."

​Batuhan, yüzüme dikilen o yoğun ve tehlikeli bakışlarıyla bir an yutkundu. Aralarımızdaki mesafe o kadar azdı ki, nefesinin yüzüme çarptığını hissedebiliyordum. Ama aramızdaki o kalın düşmanlık duvarı, henüz yıkılmaya izin vermiyordum...henüz.

Bahar şenliği günü geldiğinde kampüs adeta dev bir karnaval alanına dönmüştü. Müzik sesleri gökyüzüne yükseliyor, renkli stantlar, ışıklandırmalar ve binlerce öğrenci kampüsün dört bir yanını dolduruyordu. Ana sahnenin arkasındaki kuliste ise bambaşka bir gerilim hakimdi.

​Açılış konuşmasını ve tanıtım çekimini birlikte yapacağımız için ikimiz de kusursuz görünmek zorundaydık. Üzerimde şenliğin enerjisine yakışan, omuzları açık, beyaz kısa bir elbise vardı; düz sarı saçlarımı arkaya atmış, kameralar için hazırdım. Yanımda ise kumral en yakın arkadaşım Bade, elindeki tablette son akışı kontrol ediyordu.

​Tam o sırada kulisin perdesi aralandı ve içeri Batuhan girdi. Üzerine giydiği koyu lacivert keten gömlek ve siyah pantolonuyla, 1.93’lük boyu daracık kulis alanını bile bir anda doldurmuştu. Yanında her zamanki gibi esmer ve keskin bakışlı arkadaşı Emre vardı. Batuhan’ın gözleri içeri girer girmez doğrudan beni buldu. Beni baştan aşağı süzerken gözlerindeki o koyu kahverengi parıltının anlık olarak değiştiğini fark ettim; ama o sert maskesini hemen geri takındı.

​"Umarım metni ezberlemişsindir, Demirkan," dedi Batuhan, yanıma doğru yürüyerek. Sesindeki o alaycı tını hâlâ yerli yerindeydi. "Canlı yayında takipçilerine rezil olmanı istemem. Malum, burası senin filtreli sosyal medya videolarına benzemez."

​Bade ve Emre arka tarafta kendi aralarında sessizce bir şeyler atışırken, ben çenemi dikleştirip Batuhan’ın tam önünde durdum. Boy farkımız yüzünden başımı yukarı kaldırmak zorunda kalsam da geri adım atmadım.

​"Asıl sen kendi mimar ciddiyetini sahnede bozma da insanları uyutma, Sancaktar," dedim, elindeki mikrofonu hafifçe dürterek. "Kalabalığı nasıl yöneteceğimi senden öğrenecek değilim."

​Görevlinin "Son otuz saniye, sahneye!" uyarısıyla ikimiz de derin bir nefes alıp ana sahneye adım attık. Spot ışıkları yüzümüze vurduğu an binlerce öğrencinin alkış ve tezahürat sesleri yükseldi. Kameralar kayıttaydı. Ön sıralarda ailelerimizin oturduğu VIP locayı gördüm; annem Yeşim, babam Kadir, Nagihan Hanım ve Hasan Bey gururla bizi izliyordu. Hemen yanlarında ise kardeşlerim Belinay, Efe ve Batuhan’ın kıvırcık saçlı ablası İlayda heyecanla el sallıyordu.

​Sunuma başladığımız ilk dakikalarda her şey profesyonel ilerliyordu. Ben enerjimle kalabalığı coştururken, Batuhan da karizması ve ağırbaşlı sesiyle sponsorluk detaylarını aktarıyordu. Ancak şenlik organizasyon ekibinin hazırladığı sürpriz etkinlik anons edildiğinde işler bir anda değişti.

​Sunucu anonsuyla birlikte sahneye büyük bir kutu getirildi: "İki dev ortak ailenin temsilcileri, Açelya Demirkan ve Batuhan Sancaktar, şenliğin geleneksel 'Uyum Testi' yarışmasıyla açılışı taçlandıracak!"

​Kalabalıktan büyük bir alkış tufanı koptu. Ben şaşkınlıkla Bade’ye baktığımda, onun da en az benim kadar şaşırdığını gördüm. Batuhan’a döndüğümde ise dudaklarının kenarında o tehlikeli, meydan okuyan gülümsemeyi yakaladım.

​"Geri vites yapmak yok, Demirkan," diye fısıldadı Batuhan, mikrofonunu kapatıp bana doğru hafifçe eğilerek. "Bütün kampüs ve ailelerimiz izliyor. Bakalım düşmanım dediğin adamı ne kadar iyi tanıyormuşsun."

​"Sen kendine bak, Sancaktar," diye karşılık verdim dişlerimin arasından. "Asıl sen benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun."

​Yarışma başladı. Sunucu arka arkaya sorular sormaya başladığında, kampüsteki herkes büyük bir ters köşe bekliyordu. Çünkü herkes bizim birbirimizden nefret ettiğimizi sanıyordu.

​"Açelya’nın en sevdiği kahve?" diye sordu sunucu.

İkimiz de aynı anda tahtalarımızı kaldırdık: Buzlu Karamel Macchiato.

​Kalabalıktan şaşkın bir uğultu yükseldi. Batuhan bana yan gözle bakıp kaşını kaldırdı. Sıradaki soru geldi:

"Batuhan’ın çocukluktan beri en korktuğu şey?"

Hiç düşünmeden yazdım ve tahtayı çevirdim: Yüksekten düşmek. Batuhan’ın tahtasında da kelimesi kelimesine aynısı yazıyordu.

​Sorular ilerledikçe sahnedeki hava tamamen değişti. En sevdiğimiz yemeklerden çocukluk anılarımıza, gizli takıntılarımızdan en sevdiğimiz renklere kadar ikimiz de tek bir soruda bile yanılmadık. Dışarıdan birbirinin gözünü oymaya çalışan iki düşman gibi görünsek de, aslında yıllardır birbirimizi herkesten daha yakından izlediğimiz, her detayımızı ezberlediğimiz o dev sahnede binlerce kişinin önünde ortaya dökülmüştü.

​Son soruda sunucu gülerek, "Peki, ikinizin de birbirinizde en sinir olduğu ama asla vazgeçemediği huy nedir?" diye sorduğunda sahneye derin bir sessizlik çöktü.

​Kalemimi kağıda dokundurdum ama yazamadım. Başımı kaldırıp Batuhan’a baktım. O da kalemini indirmiş, doğrudan gözlerimin içine bakıyordu. O an spot ışıklarının altında, etraftaki binlerce insan, kameralar, ailelerimiz ve tüm gürültü bir anda silindi.

​Batuhan, mikrofonunu elinden indirip bana doğru bir adım attı. Aramızdaki mesafe neredeyse sıfıra inmişti. 1.93’lük boyuyla üzerime eğilirken, o kumral-kahverengi gözlerindeki buzların ilk defa bu kadar net eridiğini gördüm. Sesini sadece benim duyabileceğim kadar alçalttı:

​"İnadın, Açelya..." diye fısıldadı, sesi göğsümde yankılanırken. "Beni çıldırtan ama senden bir saniye bile gözümü alamamama sebep olan o lanet inadın."

​Nefesim kesildi. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atıyordu. Yıllardır ördüğümüz o kalın düşmanlık duvarı, bahar şenliğinin ışıklarının altında ilk kez büyük bir gürültüyle çatlamıştı...