İntikam Soğuk Yenir

2.Bölüm:
​Ders arası biter bitmez kampüsün avlusundaki mermer merdivenlerde soluğu aldık. Bade, elindeki buzlu kahveyi hızla yudumlarken, bir yandan da az önceki kafeterya baskınını çekiştiriyordu.
​"Kızım, adamın bakışları resmen 'Seni buraya gömerim' değil, 'Seni sabaha kadar izlerim' dermiş gibiydi," dedi Bade, kahve bardağını sallayarak. "Hâlâ nasıl 'düşmanıyım' diyebiliyorsun hayret ediyorum."
​"Çünkü o bir Sancaktar, Bade!" dedim sesimi biraz yükselterek. Merdivenlerden yukarı doğru yürümeye başladık. "Çocukluğumuzdan beri beni çıldırtmak için yemin etmiş bir adamdan bahsediyoruz. Kum havuzunda kafama kum dolduran, lisede bütün projelerimi 'kazara' silen adam! Şimdi üniversitede de bitmedi işte."
​Tam o sırada kampüsün ana giriş kapısından içeri giren o iki silueti gördüm. Batuhan ve Emre. Yanlarında yine bizim fakülteden birkaç kişiyle konuşuyorlardı ama Batuhan’ın gözleri bir anda merdivenlerdeki bana kilitlendi. Üzerindeki koyu gri bomber ceket, o geniş omuzlarını ve 1.93'lük boyunu o kadar belli ediyordu ki, içimdeki o hain ses yine 'Çok yakışıklı' diye fısıldadı. Hemen o sesi susturdum.
​Emre, Batuhan’ın kulağına eğilip bir şeyler fısıldadı; muhtemelen benim hakkımda dalga geçiyorlardı. Batuhan ise o keskin, alaycı gülümsemesini yüzüne yerleştirip doğrudan üzerimize doğru yürümeye başladı.
​Yanımızda durduklarında gölgeleri resmen üzerimize düşmüştü. Bade, ellerini beline koyup Emre’ye ters ters baktı.
​"Hayır yani, kampüsün başka yolu mu kalmadı, her köşede karşımıza çıkıyorsunuz?" dedi Bade, homurdanarak.
​Emre ellerini ceketinin cebine soktu, o esmer, keskin yüz hatlarıyla hafifçe sırıtarak Bade’ye baktı. "Kaptan pilot rotayı buraya çeviriyorsa demek ki Sancaktar Hava Yolları'nda rüzgar ters esiyor, güzelim."
​"Senin rüzgarını da hava yolunu da..." diye mırıldandı Bade, gözlerini devirerek.
​Batuhan ise abartılı bir nezaketle başını eğdi, ama gözlerindeki o tehlikeli parıltı hiç gitmemişti. "Biz sadece kampüsün güvenliğini sağlıyoruz, Demirkan. Malum, her yerde senin o kameraların var, etrafa yanlış bir görüntü vermeyelim."
​Kan beynime sıçradı. Adımı her söyleyişinde ses tonunun büründüğü o boğuk ve meydan okuyan tını, sinirimi bozduğu kadar gıcık ettiriyordu."Sen kendi güvenliğini sağla önce, Sancaktar," dedim, çantamın askısını omzuma atıp bir adım öne çıkarak. Boy farkımız yüzünden ona yukarıdan bakmak istesem de 1.68'lik boyumla ancak göğsüne gelebiliyordum. Bu yüzden çenemi iyice dikleştirdim. "Dünkü sunumda hocanın karşısında ne kadar rezil olduğunu bütün amfi konuştu. Sosyal medya fenomenliğime laf edeceğine, mimarlık projelerini karıştırma."
​Batuhan’ın yüzündeki o alaycı gülümseme bir an için dondu. Gözleri kısıldı. Kalabalığın ortasında ona bu şekilde laf sokmamı beklemiyordu. Ama asıl olay, arkasından gelen sesle koptu.
​"Açelya ! Batuhan "
​Merdivenlerin alt başından gelen sesle ikimiz de aynı anda irkildik. Gelen, benden ayrı dünyada olan ablam Belinay'dı. Yanında ise Batuhan’ın ablası İlayda vardı. İki aile akşam birlikte yemek yiyeceği için, İlayda ve Belinay kampüse bizimkilere uğramaya gelmişti.
​"Anne ve babalar kampüs çıkışındaki restoranda masayı ayırtmış, çabuk gelin!" diye seslendi Belinay nefes nefese.
​İlayda, kıvırcık saçlarını omzundan atarak bize doğru yaklaştı ve gülerek Batuhan’ın koluna girdi. "Yine birbirinizi yiyorsunuz değil mi? Vallahi çocukken neyseniz şimdi de oysunuz. Büyüdükçe insan biraz uslanmaz mı?"
​"Biz uslanmayız abla, biliyorsun," dedi Batuhan, gözlerini benden bir saniye bile ayırmadan. Sesindeki o sertlik biraz yumuşamış, yerine tehlikeli bir çekim gelmişti. "Özellikle Açelya Hanım, düşmanlık bayrağını indirmemek için elinden geleni yapıyor."
​"Çünkü düşmanım, Sancaktar," dedim, dişlerimin arasından fısıldayarak. "Ve bu değişmeyecek."
​Batuhan, yüzüne sadece ikimizin anlayacağı o meydan okuyan, arsız bir gülümseme yerleştirdi. Başını hafifçe bana doğru eğdi, tam kulağıma fısıldayacağı kadar yaklaştı:
​"Göreceğiz bakalım o bayrak ne kadar daha elinde kalacak, güzelim."
​Nefesi tenime değdiği an içimin titrediğini hissettim. Kalbim göğüs kafesimi delip geçecek gibi atıyordu. Arkasını dönüp ablasıyla birlikte yürümeye başladığında, arkasından öylece bakakaldım.
​Bu düşmanlık artık sadece bir oyun değil, ikimiz için de kontrolden çıkan bir ateşti. Ve bu ateş, yakında ikimizi de kül edecekti

​Akşamki aile yemeğinde büyüklerin yüzlerindeki o neşeli ve ortaklık yanlısı gülümsemeleri izlemek benim için adeta bir işkencedendi. Annem Yeşim Hanım ile Batuhan’ın annesi Nagihan Hanım menüleri konuşurken, babam Kadir Bey ile Batuhan’ın babası Hasan Bey otellerdeki doluluk oranlarını tartışıyorlardı. Masanın diğer ucunda ise İlayda ile Belinay okuldan konuşup kahkaha atıyorlardı.

​Biz mi? Batuhan’la ben, masanın iki zıt ucunda oturmuş, birbirimizi kelimelerimizle değil, gözlerimizle oymaya çalışıyorduk. Batuhan, elindeki çatalı tabağında gezdirirken arada bir başını kaldırıp doğrudan bana bakıyor, o bakışlardaki o sinir bozucu üstünlük taslayan hava sabrımı taşırıyordu. Yemek boyunca aramızda çıt çıkmamıştı ama havadaki o gerilim ellerimi sıkmama neden oluyordu.

​Ve ertesi gün... Hesaplaşma yeri bu kez kampüsün en kalabalık yeri olan Mimarlık ve Tasarım Fakültesi’nin koridorlarıydı.

​Büyük dönem projesinin teslim günüydü. Fakültenin sergi salonunda herkes panolarını hazırlıyor, hocalar projeleri inceliyordu. Ben de sosyal medyam için "Kampüs Günlükleri" serisinden bir video çekmek üzere kameramı kurmuş, arkadaşım Bade ile birlikte koridorda yürüyüyordum."Günaydın caramelli lattelerim nasılsınız bakalım"

​Tam o sırada, karşımızdan gelen o iki silueti gördüm. Batuhan, üzerinde siyah boğazlı kazak ve omuzlarına attığı ceketiyle yine karşımdaydı. Yanında her zamanki gibi esmer ve keskin bakışlı en yakın arkadaşı Emre vardı. Elinde tuttuğu devasa maket kutusuyla tam önümüzden geçiyorlardı.

​Bade, Emre’yi görünce gözlerini devirdi. "Hayatım boyunca bu kadar ukala iki adamı yan yana görmedim, yemin ederim."

​"Haklısın," dedim kamerayı biraz daha onlara doğru çevirerek. "Ama bugün o ukalalıklarını başlarına yıkmaya geldim."

​Batuhan adımlarını durdurdu. 1.93’lük boyuyla tam önümde dikildiğinde, üzerimdeki o 1.68’lik boyumla başımı biraz yukarı kaldırmak zorunda kaldım. Gözlerinin o kahverengi-kumral derinliği bana dikildi.

​"Yine lensleri mi çevirdin üzerime, Demirkan?" dedi Batuhan, kalın ve alaycı ses tonuyla. "Yoksa benim kusursuz mimari projemi çekip kendi takipçilerine 'Bunu nasıl yapmışlar' diye hayranlıkla izlettirmek mi istiyorsun?"

​Dudaklarıma en küçümsenmiş gülümsememi yerleştirdim. Kamerayı biraz daha ona yaklaştırdım.

​"Şaka mı yapıyorsun, Sancaktar?" dedim, sesimdeki o iğneleyici tınıyı bozmadan. "Senin o dünkü teslimde hocadan nasıl fırça yediğini bütün kampüs konuşuyor. Ben sadece ibretlik bir sosyal medya içeriği çekiyorum: 'Yeteneksiz ama havalı erkek sendromu' adında."

​Etraftakilerden birkaç fısıltı ve gülüşme yükseldi. Emre, Bade’ye dönüp, "Arkadaşının dili her geçen gün biraz daha uzuyor sanırım," dedi. Bade de kollarını kavuşturup, "Senin boyun kadar olmasa da idare eder," diye yapıştırdı cevabı.

​Batuhan’ın yüzündeki o alaycı ifade bir an için sertleşti. Gözleri kısıldı. Kalabalığın ortasında ona bu şekilde laf sokmama alışkın olmadığını biliyordum.

​Adım atıp aramdaki mesafeyi kapattı. Boy farkımız yüzünden tepeden tırnağa bana bakmak zorunda kalırken, sesini sert ve net bir tonla kulaklarıma fısıldadı:

​"O dili kesmeyi çok iyi biliyorum, Açelya," dedi, sesindeki o tehditkâr tınıyla. "Bana karşı bu kadar büyük konuşmaya devam etme. Sonra o kameralar kapanıp karşıma geçtiğinde ağlayan taraf sen olursun."

​Kalbim sinirden hızla atıyordu. Aralarımızdaki bu nefret ve inat savaşı her geçen saniye daha da büyüyordu.

​Çenemi dikleştirdim, gözlerimi bir saniye bile kaçırmadım. "Sen kendine bak, Sancaktar," dedim meydan okuyan bir sesle. "Beni tehdit edebileceğini sanıyorsan çok yanılıyorsun. Bu okulda da, bu sektörde de sana pabuç bırakmam."

​Batuhan derin bir soluk aldı, o keskin gözleriyle son bir kez yüzümü taradıktan sonra maket kutusunu sıkıca kavrayıp yanımızdan geçti. Arkasından bakarken ellerimi yumruk yapmıştım. Aralarımızdaki bu düşmanlık kural tanımaz bir boyuta evriliyordu ve ikimiz de bu savaştan vazgeçecek gibi görünmüyorduk...