Göğün yıkılışı kitap kapağı

10. bölüm / 16

9. Bölüm: Bitti...

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 9. Bölüm: Bitti...

Yirmi yedi yıllık hayatımda bir sürü acı çekmiştim.
Ama hiçbiri bu kadar acımamıştı.
Ben tüm o darbeleri ya psikolojime yada bedenime almıştım. Ama bu sefer ki kalbime idi.
Ve en çok can yakanda buydu.
Daha doğrusu buymuş...
Sanki Tuna gelip te kalbime bir hançer saplamış gibi hissediyordum.
Her bağırışım, her döktüğüm gözyaşı bana birer yük olarak geri dönmüştü. Bu zamana kadar onları taşımak bu kadar zorken Tuna o yüklerin üzerine bir ton daha eklemiş gibi geldi. Tuna ile ilk karşılaştığımız an geldi. Sonra yaşadığımız anılar öyle pek bir anımız yoktu. Ama yaşadığımız tek bir saniye bile bir ömre bedel gibiydi. Her kötü zamanımda bir şekilde bunun haberini alıp yanıma gelmesi, beni anlaması, yüklerimi hafifletmek ister gibi bakması...
Bunca sorunun, bunca sıkıntının içinde bana iyi gelen iki kişi vardı. Ve ben ikisini de kaybetmiştim. Elvin'e gelirken umarım onu da kaybetmem dedikten sonra ikisini birden kaybetmiştim. Gözlerimi kırpıştırıp kendime gelmeye çalıştım. Ayağa kalktım ve arkamı dönüp ilerlemeye başladım. Her zaman dik tutumak için çabaladığım omuzlarım düşük adımlarım yavaştı. Tuna'nın arkamdan kalkan sesini duydum. Bir anda bana yetişip kolumdan tuttu ve beni kendisine çevirdi.
Yüzüne bakmadım. O sevdiğim mavilere bakmak istemedim
İlk defa...
Bakışlarını üzerimde hissetmeme rağmen göğüs kafesi ile bakışmaya devam ettim. "Asena bana bak" her zaman gür çıkan sesi bu sefer mırıldanma gibi çıkıyordu. Hala benden ona bakmamı istiyrodu. "Kolumu bırak" benimde sesim ondan farksızdı. Sessiz ve çatallıydı. "Özür dilerim ama lütfen bana bir kez olsun bak ve üzgün olmadığını söyle" daha fazla bu saçmalığı duymak istemiyordum. Tuttuğu kolumu ondan hızla kendime doğru çekip kurtardım.
Tam arkamı dönmüş gidiyordum ki Tuna'nın sesiyle olduğum yere çakıldım. "Gitme Asena... herkes gibi sende benden uzaklaşma n'olur" diye yalvardı bana. Normalde bu sözlere üzülmem gerekiyordu. İçimde bir üzüntü aradım ama aradığımdan çok kırgınlık buldum. İçimde zerre kadar üzüntü yoktu, onun yerine acı vardı, hayak kırıklığı vardı, ve en kötüsü de öfke vardı.
İçimde kor bir ateş yanıyordu.
Gözlerimi anında o öfke ile büründü. Kendimden bile korktum ama durmadım. Hızla arkamı dönüp Tuna'ya doğru ilerledim ve tam karşısında durdum. Gözlerimi gözlerine dikip meydan okurcasına baktım. Bunu gördü ve duyacakları karşısında kendini hazırlamak ister gibi kafasını hafifçe dikleştirdi. "Ben senin oyuncağın değilim, gel Asena, git asena, bana bak Asena, konuş Asena" sesim istemsizce sert ve yüksek çıkmıştı." Her kötü anımda yanıma geldin bana yakınlaşmaya çalıştın. Git dedim gitmedin."
Durmam gerekiyordu ama olmadı. Yıllardır içimde biriktirdiğim öfke ve diğer duygular bir anda dışarı çıkmıştı. "Ben kalbimi mühürlemiştim. Oraya ulaşmaya çalışan herkesi yarı yoldan geri çevirmiştim. Ama sen o mührü bile bile kırdın ve oraya girdin" arkamı dönüp derin bir nefes aldım. Ama nafileydi. Sanki bütün havayı çekmişler gibi aldığım nefes boştu. Arkamı döndüm ve devam ettim "Seni ne kadar kovmaya çalışsam da olmadı Tuna. Hiçkimse yapamadı ama sen benim kalbime girdin."
Evet, kabul ediyorum Tuna benim kalbime girmişti...
"Ben seni görene kadar, benim seninle yolum kesişene kadar o mührü hiçkimse kıramamıştı." Gözlerim dolmaya başlamıştı. "Ama girmenle çıkman bir oldu ki Tuna" ona herşeyi söylüyordum. Artık içimde tutacak gücüm yoktu. Sanki çeşmesi açılmış su gibi herşeyi bir bir akıyordu.
"Sen çıktın ama giderken de benim kalbimi soldurup gittin be Tuna..." solmuştum ben. En değer verdiğim kişi tarafından soldurulmuştum. "Herşeyi bitirdin sen, bütün duygularımı, bütün hislerimi..." Yaşlar yanağıma doğru yavaşça inmeye başladı.
Sözlerim fazla ağrıdı ama umurumda da değildi. Duydukları karşısında sertçe yutkundu. Elini kaldırıp yanağımdan akan yaşları silmeye çalıştı. Ama eli havada asılı kaldı. Yüzümü omzuma doğru çevirip bana dokunmasına engel oldum. Elini yavaşça aşağı indirdi. Kafamı tekrar ona doğru çevirdim. Gözlerim gözlerine değdiğinde canım yandı
O maviler ilk kez bana umut değil cefa oldu, acı oldu, keder oldu.
"Bundan sonra ne elin elime değsin nede yolun yolumla kesişsin." Gözlerime yapma der gibi bakıyordu. "Sen benim kalbimi öyle bir kırdın ki bu saatten sonra ne ölün ölüme ne dirin dirime" artık gerçekten ağlıyordum.
Ama ne gözümden akan yaşlar nede onun bakışları beni durdurmaya yetti.
"Biz diye bir şey hiç olmadı ama hani kısa bir anda olsa düşündüysen artık bitti..." ve ekledim "Evliliğinizde size mutluluklar dilerim. Allah bir yastıkta kocatsın Yiğit" son noktayıda vurup anayola doğru ilerlerledim. Adını bilerek vurgulamıştım çünkü artık Tuna diye biri benim için yoktu.
Artık sadece Yiğit vardı.
Tuna'nın arabasının yanından geçtim. Ve anayolda karşıdan karşıya geçmek için adımımı atmamla Tuna'nın sesini duymam bir oldu. "Asena dur" daha ben ne olduğunu anlamaya çalışıyordum ki sağa doğru bakınca çok geç olduğunu farkettim.
En son gördüğüm şey son sürat, korna basarak bana doğru gelen siyah bir arabaydı. Ondan sonrası ise koyu bir karanlık.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

23okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…