Bölümler 16Şu an: 5.Bölüm: Emanet
- 1 Giriş717 kelime
- 2 1. Bölüm: İçimdeki Fırtına1.885 kelime
- 3 2. Bölüm: Yaktın Beni Asena1.678 kelime
- 4 3. Bölüm: Bastırılan Hisler2.118 kelime
- 5 4. Bölüm: Özel Görev2.458 kelime
- 6 5.Bölüm: Emanet794 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 6.Bölüm: Tuna?1.642 kelime
- 8 7. Bölüm: Kırılan Mühür1.749 kelime
- 9 8. Bölüm: Sürpriz Evlilik916 kelime
- 10 9. Bölüm: Bitti...735 kelime
- 11 10. Bölüm: Bir Darbe Daha2.053 kelime
- 12 11. Bölüm: Ateş1.742 kelime
- 13 12. Bölüm: Son Bir Yalvarış1.147 kelime
- 14 13. Bölüm: Zaaf ve Görev1.511 kelime
- 15 14. Bölüm: Üç Gözyaşı1.293 kelime
- 16 15. Bölüm: Tutulamayan Söz1.946 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Beden susar ruh konuşur
Gözden yaş akmaz ama ruh
Öyle bir feryat eder ki gök ile kara birleşir.
Yiğit Tuna Sancar
O göreve gidecektim. Albay beni seçmişti, beni uygun görmüştü, ve bende tabikide görevim olduğu için o göreve gidecektim. Asena'ya olan hislerimi bir kenara bırakıp gidecektim. Hislerimi bırakacaktım ama Asena'yı bırakmayacaktım. İstanbul'un yolları ilk kez bana cefa değil vefa olmuştu. Motoru son gaz sürerken aklıma gelenlerle hızla kenara çektim. Ve telefonumu çıkarıp numara bölümüne girdim, aradığım ismi bulmaya çalıştım. Kısa bir süre sonra bulduğum isimle bir oh çektim. Ama hemen arayamadım, Yazan isimle bir süre bakıştım. En altta Koskoca harflerle
Yavuz Fırat Sancar
Yazıyordu.
Abim.
Harfler küçük olabilridi ama bana çok büyük gelmişti. Uzun zamandır aramadığım bir numaraydı. Ne yapıyordu?, iyi miydi? gerek olmadıkça beni aramazdı. Bende onu...
kendini benden uzaklaştırmıştı. O Kendini herkesten uzaklaştırmıştı. Ne yaşamıştı? Ne görmüştü?
Bilmiyordum.
Ben hiçbir şey görememiştim. Ama o bir çocuğun görmemesi gereken bir çok şey görmüştü ve bir daha eskisi gibi olamamıştı. En azını düşünürsek annemin ölümünü görmüştü.
Buda en azıydı tabi.
Derin bir nefes aldım ve ismin üzerine basıp telefonu kulağıma götürdüm. İkinci çalışta açıldı. Ama Karşıdan hiçbir ses gelmedi. Bende kısa bir süre cevap veremedim. En sonunda "Neredesin" diye sordum. Nerede kaldığını bile bilmiyordum. Telefonda soğuk ve sert bir ses duyuldu."neden sordun?" Soru eki bile yoktu. Fazladan kelime değil soru ekine bile tenezzül etmiyordu. Konuşmama konusunda benim bir üst seviyem değil benim bir kaç üst seviyemdi. "Bir süre buralarda olamayacağım. Sana birini emanet olarak bırakıcam ben dönene kadar ona çaktırmadan iyi olup olmadığından emin olman lazım" Evet, Asena'yı ona emanet edecektim. Başka şansım yoktu. Tek güvenebileceğim oydu. Ölürdü ama yinede Asena'ya sahip çıkardı. Bundan adım kadar emindim."Münasebet seviyen"diye sordu. Sigara içiyordu. Bunu boğuk olan sesinden anlamıştım. Dilimle dudaklarımı ıslattım."çok" evet, onunla münasebet seviyem çoktu. Bunu Sadece bu şekilde anlatabilirdim."Neredesin söyle yanına gelip adam akıllı anlatayım" uzun bir mevzuydu, yanına gidip anlatsam daha iyi ve açıklayıcı olurdu. Bana yer söylemesini beklerken söyledikleriyle olduğum yere çakıldım. "Nerede olduğum seni ilgilendirmez anlatacaklarınla da zerre ilgilenmiyorum. Kimi emanet edeceksen ismini söyle ve kapat artık şu lanet telefonu" elimde ki telefon düşecek gibi oldu, ama son anda tutmayı başardım. Ondan Bu cevabı beklemiyordum. Neden olduğunu anlayamadığım bir şekilde içimde ona karşı bir şeyler koptu. Ben ona yakınlaşmaya çalıştıkça o beni kendisinden uzaklaştırıyrodu. Ve ben bundan artık çok yorulmuştum, sürekli ona attığım adımlara bir karşılık beklemiştim.
Ama ne benim attığım adımlara bir karşılık vermişti, nede bana karşı tek bir adım atmıştı.
O günden sorna o Hiçbir zaman benim eski abim olamamıştı.
Her zaman belki benim bilmediğim bir şey biliyordur, belki bana karşılık vermemesinin bir nedeni vardır diye sustum. Nerede yaşadığını şu anda ne yaptığını hayatında biri var mı? Yok mu? Hiçbir şey bilmiyrodum.Onunla alakalı bildiğim tek şey işinde iyi bir istihbarat ajanı olduğuydu.
Devamı yoktu.
Bazıları bana taş kalpli diyebilirdi. Ama abime karşı hiçbir zaman taş kalpli olamamıştım. Benim hayatımı kurtaran oydu.
Ama ben onu kurtaramamıştım.
Bana iyi bir hayat vermişti. Ama ben ona hiçbir şey vermemiştim. Her zaman bunun pişmanlığını yaşamıştım.
Aynı bu gece Asena'ya duyduğum pişmanlık gibi
Derin bir nefes aldım."Asena Buryakova" dedim ve telefonu hızla kapatıp cebime attım. Bu gece daha fazla konuşacak halim yoktu. Motora atladım. Çalıştırıp tekarar ana yola girdim. Bu sefer son gaz değil, olabildiğince yavaş sürüyordum. Bir şeyleri düzeltmeye çalıştıkça herşey daha da dağılıyordu. Asena benim en kötü zamanımda karşıma çıkıp benim karanlık olan kalbime yavaş yavaş ışığı getirmişti. Asena'ya olan hislerimi çok geç farketmiştim, ve ansızın gelen bir Telefonla ondan ayrılacağım zaman bile ona olan hislerimi söylememiştim. Abimi beni babamdan kurtarmıştı. Son anda benim gözlerimi kapatıp herşeyi görmemi engellemiş psikolojimi de kurtarmıştı.
Kendini benim için feda etmişti.
Ben ne Abimin yıkılan psikolojisini düzeltebilmiştim. Nede Asena'ya yardım edebilmiştim. Abime yakınlaşmayı Asena'ya ise yardım etmeyi istemiştim. Denemiştim, ama ikisininde başaramamıştım. Hayatımda ilk kez birini sevmiştim. İlk kez birini bütün kötülüklerden saklamak istemiştim. Asena benim hep ilklerim, abim ise hep kahramanım olmuştu. Ama ne Asena'yı karanlıktan çıkarabilmiştim. Nede Abimin duvarlarını yıkabilmiştim.
Hiçbir şey yapamamıştım.
Hayatımın ilk pişmanlığı abim, ikincisi ise Asena olmuştu.
Değiştir.
İlk kez abimi ruhen kaybederken ikinci kez ise Asena'ya karşı olan hislerimi açıklayamadığım zaman yok olmak istemiştim.
Ne yaşadığımı bir ben birde şu İstanbul yolları biliyordu. Her kırgınlığımda kendimi sokaklara atıyor deli gibi sürüyordum. Ama bu sefer Diğerlerinden farklı olarak yavaş sürüyordum. Diğerleri hep Asena içindi bu sefer ki ise hem abim hem Asena içindi. Nereye gittiğimi bilmeden sürdüm.
Ve ben hayatımın en büyük iki pişmanlığını birbirine emanet edip Gitmiştim.
Komutan Sancar'ın yenildiği iki savaş, Bozkurt'un gözünden düşen iki çift yaşın sebepleri..
Beden susar ruh konuşur, gözden yaş akmaz ama ruhun akıttığı yaşlar sel olur.
Bozkurt'un gözünden tek bir damla yaş süzülmedi ama ruhu yaşadığı pişmanlıklara öyle bir ağladı ki kara ile gök birleşti. Bozkurt ilk kez kurt değil de kartal olmak istedi. Gökyüzüne çıkıp birdaha geri inmemek istedi. Ama olmadı
Yine...
Bölüm etkileşimi
