Tek başına

"Jem!"
Jemmanın annesi ela gözlerini jemmaya dikmiş kırmızı arabalarının yanından bir andan valizleri yükleyip bir andan da karışmış saçlarını eli ile tarıyordu." Gelmek istemediğinden emin misin? Emily teyzen seni görmediği için üzülecek" jemma evin kapısını kavradı ve " o kadın beni hatırlamıyor bile anne siz gidin iyi eğlenceler" annesi omuz sirkip bagajın kapısını kapapattı kocasının yan koltuğuna oturup deri koltuğa yayıldı babası " kendine dikkat et jemmam" diyerek arabayı çalıştırdı ama jemma çoktan kapıyı çekmiş odasına çıkan halıyla kaplı gri merdenlere adım atıyordu arabanın motor sesi git gide uzaklaştı evde yalnızdı son adımı attığında merdivene çapraz kalan odasına girdi kapıda cam sonuna kadar açıktı jemma elindeki telefonundan ekranda yazan saate baktı 10:24. Jemma açık olan cama baktı ve aklına dün geceki olay geldi onu evine kadar takip eden biri vardı jemmanın zihni soru sormaya başladı
Kimdi o
Benden ne istedi
O kişiyi tanıyor muyum
Beni öldürmek mi istiyor
İstediği ben miyim
Freyayla bir ilgisi mi var
Evimi biliyor mu
Ve son soru
Ya şu an benimleyse
Jemmanın nefesi daralmaya başladı telefonu tuttuğundan daha sıkı kavradı merdivenden inerken sol alt Kısımda bulunan telefon imgesine basılı tutup açtı ve tuşlarla 911'i tuşladı fakat arama yapmadı. jemma merdiveni çoktan inmiş salonda tıpkı dün geceki gibi dikiliyordu pencere karşısında duruyordu ona zarar vermek isteseydi dün gece verebilirdi değil mi? Jemma sesini yükseltti " KİMSE VAR MI ?" dedi. Biri olsa da ona söyleyecek hali yoktu. Jemma sadece zihnini ikna etmeye çalışıyordu. Minik adımlarla pencereye yaklaştı, gözlerini mutfak tezgahının üzerinde bulunan bıçak setine dikti aralarından birini çekip kavradı kafasını kaldırıp dış bahçeyi gören camdan baktı yemyeşil çimden başka bir şey yoktu babası yeni biçmiş olmalıydı. Salondan geçip merdivenin solundaki tuvalete girdi kapı kapalıydı duşakabine yaklaştı siyah cam arka tarafının görülmesini engelliyordu metal kulpa tutunan jemma elindeki telefonu tuvaletin sifon kısmına koydu bıçağı daha da sıkı kavradı eğer orada biri varsa bu bıçağı ona saplayabilir miydi? hiç gözünü kırmadan? cevap kesinlikle hayırdı. jemma yine kendini kandırıyordu metal kulp jemmanın elinin telinden ıslanmıltı bile jemma bir anda camı araladı ve "Bum" üst kattaki ses jemmayı yerinden fırlattı duşakabin boştu ama ev değildi jemma telefonunu tuvaletten alıp koşmaya başladı ama bu sefer kaçmayacaktı durup üst kata baktı yavaş yavaş, adım adım basamakları çıkmaya başladı odasının kapısını ne ara kapatmıştı jemma kapalı olan kapısının solunda bulunan ebeveyin odasına girdi ses dolabın içinden gelmiş olabilir miydi düşen bir şey veya yerinden oyanayan bir eşya olamaz mıydı? jemma tekarar kulpu kavradı ve ahşap dolabı kendine çekti dolabın uçları göğsüne deydi içeride kıyafer ve çantalar hariç pek bir şey yoktu ses bu odadan değildi peki bu kişi yatağın altına girmiş olabilir mi? pek sanmam yatağın altı birinin sığabileceği gibi değil tabi jemmayı takip eden 5 yaşında bir çocuk değilse jemma ebeven banyosuna yürüdü ama burada saklanacak hiç bir yer yoktu bu yüzden sadece kapıyı açıp içeriye göz gerdi ve kapatıp odadan ayrıldı sadece 1 oda kalmıştı abisinin odasına yürüyen jemma neredeyse aylardır girmediği odaya bu vesileyle girmiş olacaktı kapı kolunu çevirdi ve eski metalin gıcırtısı eşliğinde aylardır sadece annesinin temizlemek için girdiği odaya baktı birsi girmiş veya saklanmış gibi dutmuyordu yatakda bir küçük kırışıklık bile yoktu perde tam kapalıydı içeri güneşin ışığının zerresi girmemişti. geriye dolap ve çalışma masası kaloyordu çalışma masasında birinin saklanabileceği veya pusuda durabileceği bir yer yoktu dolap tek kapaklıydı jemma artık bir yerleri açıp kapatmaya alışmıştı nefesi düzene girmiş sadece bir an önce her yeri kontrol ettiğine inanıp uyumak istiyordu 24 saattir sadece bayılarak vücudunu dinlendirmişti bedeni hem stresten hem de gerginlikten yorgun düşmüştü beyaz mobilyanın kolunu tuttu ve açtı içerisi bomboştu abisin bütün kıyafetleri onunla beraber gitmişti dolabı kapatıp karanlık odadan dılarıya çıktı kolidor arkasında kalıyordu jemmanın elindeki bıçak gevşemiş bırakmaya hazırlanıyordu aşağa inmek için fazla üşengeçti odasının önğndeki ayakkabılığa bıçağı bıraktı ve odasına girmek için kapıya yüzünü döndü ve karşılaştığı surat karşısında bir çığlık patlattı
" AHH"
Jemma arkasında duran yeşil uçlu bıçağı kavradı ama bıçağa bakmak için zamanı olmadığından bıçağın ucu işaret parmağına battı ama zihni önünde duran kişiyi algıladığında jemma bıçağı bırakıp kanayan parmağını kendine sardı " evi kontrol etmeye üst kattan başlamalıydın kuşum" jemma freyaya göz devirdi ve ardına kadar kapatılmış olan kapıyı açıp odasına girdi " freya git evimden " jemma mavi pikeli yatağının üzerine oturdu ve bacaklarına koyduğu kolunu kafasına yasladı " senden yardım istedim" dedi freya. Jemma kafasını kaldırıp " ve ben de yardım etmeyeceğimi söyledim" diyerek bir eli ile gözlerini ovaladı " offf " demesi ile bedenini yatağa bastırması bir oldu " git ve başkasından yardım iste freya " " ah ah hayır jem hayır bana sen lazımsın" jemma bağrarak " neden ben bırak beni senin yüzünden tek gerçek dostumla kavga edip duruyorum ve bunun tek sorumlusu sensin " jemma bunu söylediğinde freyanın yüzü düştü jemmanın çıplak ayaklarının dibine oturdu.
" ben de senin dostun değil miyim jem?"
–öylesin tabiki ama...
–ama ne jem dostlar bir birine yardım eder değil mi?
- ama dostlar birbirine yalan söylemez freya... değil mi?
Freya yalan kelimesini duyunca jemmaya döndü ve ayaklarını yerden kesip bacaklarını topadı " ne yalanı kuşum" jemma yattığı yataktan doğruldu " o gün tomla konuştuğunu ve gitmek üzere olduğunu söyledin "
–bak jem bu doğru Lenanın aklına girmesine izin ver...
–Kimsenin aklıma girdiği yok! Polis beni ifadeye aldı o eve benden sonra girdin değil mi? yoksa neden baş şüpheli olasın ki?
–seni sorguya mı aldılar ben üzgünüm...
– üzgün falan değilsin freya şimdi başıma daha fazla bela yıkmak istediğin için buraya gelmiş benimle konuşuyorsun.
–öyle bir şey yok kuşum.
Freya keskin takma tırnaklarını jemmanın yumuşak ellerine batırdı ve yatakta iki dizinin üzrine kalktı " bela yıkmak için değil... ölmemek için jem" jemma freyanın ellerine sarılan parmaklarına bakmayı bıtakıp bal rengi gözlerine kitlendi " ölmemek için mi? " freya başını sallayıp jemma'nın sorusuna cevap verdi " biri beni tehdit ediyor jemma Tom varken bir şey olmazdı ama o öldü tıpkı benim de öleceğim gibi " dedi jemmanın gözleri açıldı ve büyüdü " polise haber vermelisin freya bu... bu... korkunç" dedi. Freya arkasındaki beyaz duvara dayandı jemmanın ellerinş bıraktı ve kendine sarıkarak " söyleyemem hap sattığım anlaşılır. Ömrümü o çöküntü yerde harcamak istemiyorum" diyerek jemmaya kaymasını işaret etti ve yanına sığıştı " bana yardim et " dedi" jemma aralarında tek bir nefes bile kalmayan freyaya döndü " adını bilmeden nedenini bilmeden sana nasıl yardım edebilirim kafayı falan mı yedin " freyanın yanakları kızardı " bak tanımazsın isimini falan bilmene gerek yok tamam mı sadece 1 şey yapman lazım " " sana kabul ettiğimi söylemedim " freyanın telefonun çalmasıyla konu dağıldı freya gri şortunun cebinden pembe, leopar işlemesi olan telefonunu çıkardı jemma ismi yandan okuyamıyordu sadece -b..k...ğ.- kelimelerini görebiliyordu freya ismi okuyunca hemen kırmızı tuşa basıp aramayı reddetti " birine söz vermiştim de buluşma için. Neyse nerede kalmıştık" dedi jemmadan ses çıkmayınca " heh hatırladım bana yardım edersen senin için delilanın annesiyle konuşurum" dedi Jemma umursmaz tavrını bir kenera atıp "sana inanmak istemiyorum" dedi jemma. freya eski dostuna sarılıp " yemin ederim kuşum söz veriyorum yardıma karşılık yardım işte " dedi ama jemmadan ayrılmadı jemma ona yapışan arkadaşını ittirdi ama freya ondan ayrılmadı sıcak elleri jemmanın adranalinden buz düşmüş bedenini sarmıştı sıcaklık jemmnın içine kor eteşi misali düşüp onun iyi hissetmesini sağlıyordu ama ona sarılan kız eski Freya değildi. " biraz böyle kalsak?" Demekle yetinen freya cevabı beklemedi bu bir soru değidi sorusuz cevabı bulunan bir cümleydi. Freya ne yaparsa yapsın Jemma onun için orada olan tek kız, tek dostuydu " çekil freya sarılmanı veya aptal sevgi sözcükleri istemiyorum " " çekilmeyeceğim jem eskisi gibi beraber kalalım işte " diyen freya jemmaya sıkı sıkıya sarmalamaya devam etti "Lütfen kuşum " jemma freyadan zor bela ayrılmayı başardı ve yatakta doğruldu omzumun üzerinden Freyaya bakış attı zihni delicesine soru soruyordu Freyaya yardım etmek isteyen ve ondan delice nefret eden ikş zıt taraf beyninde savaş veriyordu." Çık evimden" dedi jemma Freya afallamış şekilde jemmanın gözlerine baktı " ne..." Jemma sesini yükseltti " SANA ÇIK DEDİM." Diyerek Freyayı kolundan tuttu ve aşağıya sürükledi buny yapmak istememişti onun canını yakmak kalbini kırmak ama Freya bunu çoktan hak etmişti Freya ağzını konuşmak için araladı ama tek bir sözvük bile dökülmeden jemma kapıyı bir hışımla açtı ama önünde dikilen üzgün biraz perişan ve daha çok aptal bir sıfata sahip Fred duruyordu. " Jem sana bir şey sormam... ah... müsait miydin?" Dedi Freyayı görünce afallamıştı. Çünkü tam da aradığı kişiydi