Sessizliğin ardından 2

Kulüpte birkaç dakika daha geçti.Natsuki önündeki kâğıda bakıyordu ama tek bir kelime bile yazamıyordu.Gözleri sürekli kapıya kayıyordu.Yuri hâlâ dönmemişti.“Ne kadar oldu?” diye mırıldandı.Sayori ona baktı.“Biraz oldu.”Natsuki sandalyesini geriye itti.“Ben bir bakıp geleceğim.”Monika başını kaldırdı.“İstersen beraber—”“Gerek yok.”Natsuki cümleyi fazla hızlı söylemişti.Bir an durdu.“Yani… yalnız gitsem daha iyi.”Koridora çıktığında adımları yavaştı.Yuri’nin nerede olduğunu tahmin etmek zor değildi.Tuvaletin önüne geldiğinde durdu.Kapının önünde birkaç saniye bekledi.“Yuri?”Cevap gelmedi.Natsuki kaşlarını çattı.“Benim.”Yine sessizlik.Natsuki kapının önündeki duvara yaslandı.“Bak… kavga ettiğimiz için buraya geldiğimi düşünme.”İçeriden çok hafif bir hareket sesi geldi.Natsuki devam etti.“Sadece… uzun zamandır yoksun gibi davranıyorsun.”Yuri sonunda konuştu.“Git.”Tek kelime.Natsuki’nin yüzündeki ifade değişti.Normalde sinirlenirdi.Bu kez sadece iç çekti.“Tamam.”Bir adım geri çekildi.Sonra durdu.“Yine de burada bekleyeceğim.”“Buna gerek yok.”“Biliyorum.”Natsuki duvara yeniden yaslandı.“Zaten yapmam gereken bir şey değil.”İçeriden cevap gelmedi.Bir süre ikisi de sustu.Natsuki hâlâ Yuri’ye kızgındı.Yuri de hâlâ Natsuki’nin söylediklerini unutamamıştı.Aralarında hâlâ çözülmemiş kocaman bir kırgınlık vardı.Ama Natsuki gitmedi.Bir süre sonra içeriden Yuri’nin sesi geldi.“Benden nefret etmiyor musun?”Natsuki başını kaldırdı.“Ne?”“Son söylediklerimden sonra…”Natsuki birkaç saniye düşündü.“Sinirliyim.”Yuri sessiz kaldı.“Çok sinirliyim,” diye ekledi Natsuki. “Ama bu, seni burada tek başına bırakacağım anlamına gelmiyor.”Yuri cevap vermedi.Natsuki de başka bir şey söylemedi.Sadece kapının dışında bekledi.Barışmamışlardı.Özür dilememişlerdi.Hatta ikisi de hâlâ birbirine kızgındı.Ama o gün ilk kez, kavga ettikleri halde birbirlerini tamamen yalnız bırakmadılar.