Beklenmedik bir ortaklık

Bölüm 4 — Beklenmedik Bir Ortaklık
Kulüpteki dördüncü günümdü.Artık odaya girdiğimde kendimi yabancı hissetmiyordum.Sayori beni görünce el salladı.“MC!”“Ne?”“Bugün sana bir şey göstereceğim.”“Bu cümleden korkuyorum.”Sayori masanın üstündeki kâğıdı kaldırdı.“Yeni şiirim!”“Bu sefer gerçekten mi yazdın?”“Evet!”Monika yanımıza geldi.“Ben de okudum.”“Ve?”Monika gülümsedi.“Çok güzel olmuş.”Sayori’nin yüzü aydınlandı.“Gerçekten mi?”“Evet. Özellikle son kısmını beğendim.”Sayori kâğıdı göğsüne bastırdı.“Yaşasın!”Monika güldü.“Bu kadar mutlu olacağını düşünmemiştim.”“Çünkü sen beğendin!”“Ben sadece fikrimi söyledim.”“Yine de!”İkisini izlerken istemsizce gülümsedim.Sonra odanın diğer tarafından bir ses geldi.“Yuri, onu oraya koyma.”Yuri elindeki kutuyla durdu.“Neden?”“Çünkü o benim kutum.”“Kutunun içinde kulüp malzemeleri var.”“Evet. Ama kutu benim.”Yuri kutuya baktı.“Gerçekten çok önemli bir mesele.”Natsuki kaşlarını çattı.“Dalga geçme.”“Geçmiyorum.”“Geçiyorsun.”“Hayır.”“Kesinlikle geçiyorsun.”Monika araya girmek üzereyken Yuri kutuyu kaldırdı.“Tamam. Kendim taşırım.”Kutuyu masaya götürmeye çalışırken ayağı bir şeye takıldı.Kutu elinden kaydı.Natsuki refleks olarak öne atılıp kutunun bir tarafını tuttu.“Yakaladım.”Yuri diğer taraftan tuttu.İkisi birkaç saniye boyunca kutuyu birlikte taşıdı.Natsuki şaşkınlıkla Yuri’ye baktı.“Şey…”Yuri de ona baktı.“Teşekkür ederim.”“Bir şey değil.”Kutuyu masaya bıraktılar.Kısa bir sessizlik oldu.Sonra Natsuki:“Bu arada…”“Efendim?”“Az önce iyi tuttun.”Yuri’nin yüzünde küçük bir şaşkınlık oluştu.“Sen de.”Natsuki hemen başka tarafa baktı.“Tamam, fazla büyütme.”“Ben bir şey söylemedim.”“Yüzünden belli.”Yuri hafifçe güldü.“Sen gerçekten garip birisin.”“Sen de.”Ama bu kez ikisi de sinirlenmedi.Sayori uzaktan onları izliyordu.Monika’ya doğru eğildi.“Gördün mü?”Monika başını salladı.“Gördüm.”“İlerliyorlar.”“Belki.”Sayori heyecanla fısıldadı:“Kesinlikle!”Monika güldü.“Sen insanların ilişkilerini izlemeyi fazla seviyorsun.”“Ben mi?”“Evet.”“Hayır.”“Evet.”Sayori birkaç saniye düşündü.“…Biraz.”İkisi de güldü.Ben ise masamda oturmuş onları izliyordum.Dört kişi.Dört farklı karakter.Ve nedense hepsi birbirine alışmaya başlamıştı.Henüz hiçbir şeyin değişmediğini düşünüyordum.Ama belki de değişim çoktan başlamıştı.Sadece henüz fark edemiyorduk.