Kırılma Noktası

Bölüm 7 — Kırılma Noktası
Ertesi gün kulüp odasına girdiğimde bir şeylerin ters gittiğini hemen anladım.Natsuki masasında oturuyordu.Yuri pencerenin önündeydi.İkisi de birbirine bakmıyordu.Normalde bu sessizlik birkaç dakika sürerdi.Ama bu kez farklıydı.Havada ağır bir gerginlik vardı.“Ne oldu?” diye sordum.Sayori cevap vermedi.Monika bana doğru eğildi.“Dün şiirlerden sonra tartıştılar.”“Yine mi?”“Bu sefer biraz daha ciddi.”Tam o sırada Natsuki sandalyesini çekti.“Biraz mı?”Yuri başını kaldırdı.“Natsuki…”“Hayır. Söyle.”Yuri sustu.Natsuki’nin sesi titriyordu.“Dün söylediklerinin farkında mısın?”“Farkındayım.”“Hayır, değilsin.”Natsuki ayağa kalktı.“Sen sürekli benim yazdıklarımı düzeltiyorsun. Sürekli daha iyi bildiğini düşünüyorsun. Sonra da bunu ‘yardım etmeye çalışıyorum’ diye açıklıyorsun.”Yuri’nin yüzü gerildi.“Ben sadece eleştiri yapıyorum.”“İşte sorun da bu!”Natsuki’nin sesi yükseldi.“Her şeyi eleştiri olarak görüyorsun. İnsanların ne hissettiği umurunda bile değil.”“Bu haksızlık.”“Haksızlık mı?”Natsuki acı bir şekilde güldü.“Seninle konuşurken kendimi aptal gibi hissediyorum.”Odadaki herkes sustu.Yuri’nin yüzündeki öfke bir anda yerini kırgınlığa bıraktı.“Ben sana hiçbir zaman aptal olduğunu söylemedim.”“Söylemene gerek yok!”Natsuki’nin sesi bu kez daha alçaktı.“Bakışların yetiyor.”Yuri birkaç saniye cevap vermedi.Sonra sakin kalmaya çalışarak konuştu.“Sen de benim hakkımda hiçbir şey bilmeden sürekli beni kibirli olmakla suçluyorsun.”“Çünkü öyle davranıyorsun!”“Ve sen de insanları kendinden uzaklaştırıyorsun.”Natsuki dondu.Yuri devam etti.“Herhangi bir eleştiri duyduğunda saldırıya geçiyorsun. Sonra da herkesin seni anlamasını bekliyorsun.”Natsuki’nin gözleri doldu ama bunu belli etmemeye çalıştı.“Sen hiçbir şey bilmiyorsun.”“Belki de sen hiçbir şey anlatmıyorsun.”“Çünkü sana anlatmak istemiyorum!”Bu cümle odada yankılandı.Yuri sustu.Natsuki de ne söylediğini fark etmiş gibiydi.Ama geri adım atmadı.Yuri başını çevirdi.“Anladım.”“Neyi anladın?”“Benimle konuşmak istemediğini.”“Nihayet.”Yuri kitabını kapattı.“Öyleyse bundan sonra şiirlerini de bana gösterme.”Natsuki’nin yüzü sertleşti.“Memnuniyetle.”“Ben de senin fikirlerini duymak istemiyorum.”“Harika.”“Harika.”Monika araya girmeye çalıştı.“İkiniz de biraz sakinleşseniz—”“Hayır.”Natsuki başını salladı.“Bu sefer sakinleşmek istemiyorum.”Yuri de ona baktı.“Ben de.”Sayori sessizce Natsuki’ye yaklaştı.“Natsuki…”“Şimdi değil, Sayori.”Sayori durdu.Natsuki çantasını aldı.Kapıya doğru yürüdü.Tam çıkacakken Yuri’nin sesi duyuldu.“Natsuki.”Natsuki durdu ama arkasını dönmedi.Yuri birkaç saniye sessiz kaldı.Sonunda sadece:“Boş ver.”Natsuki de hiçbir şey söylemeden çıktı.Kapı kapandı.Odada ağır bir sessizlik kaldı.Sayori kapıya bakıyordu.“Bu sefer gerçekten kötü oldu.”Monika başını salladı.“Evet.”Yuri hâlâ pencerenin önünde duruyordu.Yüzünde hiçbir ifade yoktu.Ama elleri titriyordu.“Yuri…”“İyiyim.”Monika ona yaklaşmak istedi.Yuri hemen başını çevirdi.“Lütfen.”Tek kelime.Monika durdu.Yuri tekrar pencereye baktı.O gün hiç kimse barışmadı.Natsuki gitmişti.Yuri yalnız kalmıştı.Ve ikisinin de söylediği bazı sözler, geri alınamayacak kadar ağır geliyordu.