İsim yok

Natsuki olduğu yerde donakaldı. Göğsü hızla kalkıp iniyor, gözleri Yuri’nin hırkasının altındaki o taze izlerde takılı kalıyordu. Kulüp odasındaki o tanıdık, sakin hava bir anda boğucu bir sessizliğe gömülmüştü.“Yuri…”Natsuki’nin sesi fısıltıdan halliceydi. İçindeki o sert, kavgacı kız bir anlığına tamamen kaybolmuştu. Yuri ise başını dizlerine doğru eğmiş, vücudunu sımsıkı kapatmıştı. Yanaklarından süzülen yaşlar masanın ahşap yüzeyine damlıyordu.“Özür dilerim…” diye fısıldadı Yuri, hıçkırıklarının arasından. “Ben… ben sadece başaramıyorum. Her şeyi mahvediyorum.”Natsuki birkaç saniye ne yapacağını bilemedi. Ellerini uzatmak, onu durdurmak istedi ama dokunursa Yuri’nin daha da kırılmasından korktu. Ardından yavaşça dizlerinin üstüne çöktü. Yuri’nin göz hizasına gelerek sandalyesinin yanında durdu.“Bana bak,” dedi Natsuki. Sesi hâlâ titriyordu ama bu kez içinde katıksız bir kararlılık vardı. “Yuri, bana bak lütfen.”Yuri yavaşça başını kaldırdı. Gözleri kızarmış, yüzü adeta kireç gibi beyazlamıştı. Natsuki’nin yüzünde nefret ya da tiksinti aradı ama gördüğü tek şey derin bir acı ve korkuydu.Natsuki uzandı, Yuri’nin titreyen ellerini yavaşça tuttu. Bu kez Yuri gerilemedi.“Özür dileme,” dedi Natsuki, gözlerinden bir damla yaş süzülürken. “Bunu kendine neden yaptın bilmiyorum… Ama her şeyi mahvettiğin falan yok. Sana kızgındım, evet. Ama senin… senin bu halde olmanı asla istemedim.”Yuri gözlerini kaçırmaya çalıştı ama Natsuki onun ellerini biraz daha sıktı.“Benim yüzümden olduysa—”“Hayır,” diye kesti Yuri, cılız bir sesle. “Senin yüzünden değil. İçimdeki gürültü… o kadar çoğaldı ki başka türlü durduramadım.”Natsuki derin bir nefes verdi. Kalbi sızlıyordu. Yuri’nin içinde taşıdığı o karanlık yükün büyüklüğünü ilk kez bu kadar net hissediyordu. Yavaşça ayağa kalktı ve hiç düşünmeden kollarını Yuri’nin boynuna doladı.Yuri anlık bir şaşkınlıkla kaskatı kesildi. Natsuki ona daha önce hiç böyle sarılmamıştı. Ama birkaç saniye sonra Yuri de hırkasının kollarını Natsuki’nin sırtına sararak yüzünü onun omzuna gömdü ve sessizce ağlamaya devam etti.“Yalnız değilsin,” diye fısıldadı Natsuki, çenesini Yuri’nin omzuna yaslayarak. “O gürültüyü tek başına dinlemek zorunda değilsin. Tamam mı?”O gün kulüp odasında başka kimse yoktu. Dışarıda başlayan yağmur pencere camlarını vururken, aralarındaki o ağır sessizlik bu kez bir kopuşun değil, birbirlerini iyileştirmeye çalışan iki kırık ruhun sığınağı olmuştu. Hâlâ katetmeleri gereken çok yol vardı ama artık o karanlıkta yalnız değillerdi.