𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑽𝑰𝑰 Kapının Ardındaki Sessizlik

Paslı anahtar hâlâ elimdeydi.
Kapının üzerindeki B-47 yazısı, fenerimin titrek ışığında daha da ürkütücü görünüyordu.
İçeriden gelen son fısıltı hâlâ kulaklarımdaydı.
"Ethan..."
Boğazım kurumuştu.
Beni tanıyordu.
Ama nasıl?
Bu hastaneye hayatımda ilk kez geliyordum.
Yavaşça anahtarı kilide yerleştirdim.
Metal, yıllardır kullanılmamış gibiydi.
Anahtarı çevirmeye çalıştım.
İlk denemede dönmedi.
Biraz daha güç uyguladım.
Tak...
Paslı kilit sonunda hareket etti.
Koridorda yankılanan ses, sanki bütün hastaneyi uyandırmıştı.
Derin bir nefes aldım.
Elimi kapının koluna uzattım.
Soğuktu.
Neredeyse buz gibiydi.
Yavaşça bastırdım.
Gıııırrr...
Kapı ağır ağır açıldı.
İçeriden yüzüme keskin bir kimyasal kokusu vurdu.
Fenerimi kaldırdım.
Burası sıradan bir oda değildi.
Eski bir laboratuvardı.
Duvar boyunca kırılmış cam tüpler...
Yere saçılmış dosyalar...
Devrilmiş metal masalar...
Paslanmış deney ekipmanları...
Sanki herkes bir anda kaçmıştı.
Adımlarımı dikkatlice attım.
Ayakkabımın altında kırık camlar eziliyordu.
Odanın tam ortasında büyük bir masa vardı.
Üzerindeki kalın toz tabakasının arasında tek bir dosya temiz görünüyordu.
Sanki biri onu kısa süre önce bırakmıştı.
Dosyayı açtım.
İlk sayfada büyük harflerle şunlar yazıyordu:
PROJECT B-47
Altında ise daha küçük bir not vardı.
"Deney yalnızca gönüllü hastalar üzerinde uygulanacaktır."
Sayfaları çevirdim.
İlk raporlar umut vericiydi.
Deneklerin hafızalarını güçlendirmek...
Sinir sistemini onarmak...
Beyin hasarını tedavi etmek...
Her şey bir tedavi projesi gibi görünüyordu.
Fakat ilerleyen sayfalarda yazılar değişmeye başladı.
"Denek 47 saldırgan davranışlar göstermeye başladı."
Bir sonraki sayfa...
"Personel kayıpları artıyor."
Sonraki...
"Laboratuvar karantinaya alındı."
Ve son sayfa...
Sadece tek bir cümle.

"Onu artık durduramıyoruz."
O anda...
Laboratuvarın köşesinden hafif bir metal sesi geldi.
Başımı hızla çevirdim.
Kimse yoktu.
Sadece sallanan eski bir sandalye.

"Burada biri mi var?"
Sesim titriyordu.
Cevap gelmedi.
Masanın üzerinde eski bir kasetçalar gözüme çarptı.
Yanındaki kasetin üzerinde el yazısıyla şunlar yazıyordu:
SON KAYIT
Kaseti yerine taktım.
Birkaç saniye cızırtı duyuldu.
Sonra yorgun bir adamın sesi konuşmaya başladı.

"Ben... Başhekim Richard Hale..."
Sesi nefes nefeseydi.
"Eğer bunu dinliyorsan... demek ki karantina başarısız oldu."
Kaset birkaç saniye sustu.
Ardından uzaktan çığlıklar duyuldu.
Adam tekrar konuştu.
"B-47 artık bir hasta değil..."
"O... değişti."
Bir patlama sesi duyuldu.
Arka planda insanlar bağırıyordu.
Başhekim son kez konuştu.

"Kapıyı sakın..."
Kaset bir anda kesildi.
Sessizlik.
Kasetçalar durmuştu.
Tam o anda...
Laboratuvarın girişindeki ağır metal kapı büyük bir gürültüyle kapandı.

BAM!
Olduğum yerde sıçradım.
Koşup kapıya gittim.
Kolunu çevirdim.
Açılmıyordu.
Bir kez daha denedim.
Yine kilitliydi.
Arkamdan...
Yavaş, derin bir nefes alma sesi geldi.
Odanın içinden.
Fenerimi yavaşça sese doğru çevirdim.
Karanlığın içinde önce hiçbir şey göremedim.

Sonra...
İki solgun göz...
Bana doğru bakıyordu.
Ve gözler...
Kıpırdamadan gülümsüyormuş gibi parladı.