𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑰𝑰𝑩𝒍𝒂𝒄𝒌𝒘𝒐𝒐𝒅

Arabanın motorunu kapattığım anda sessizlik üzerime çöktü.

Bir süre direksiyonun başında oturmaya devam ettim.

Sadece birkaç metre önümde duran Blackwood Memorial Hospital'a bakıyordum.

Bina, gecenin içinde devasa bir gölge gibi yükseliyordu.

Yıllar önce burası insanların hayatını kurtardığı bir yerdi.

Şimdi ise herkesin uzak durduğu bir yer haline gelmişti.

Telefonumu çıkardım.

Saat:

23:29

Mesajda yazan saate sadece bir dakika kalmıştı.

"Geç kaldın Ethan."

Gönderen kişinin bunu nasıl bildiğini hâlâ anlamıyordum.

Beni tanıyordu.

Adımı biliyordu.

Ama ben onu tanımıyordum.

Çantamı omzuma taktım ve arabadan indim.

Soğuk hava yüzüme vurdu.

Etrafıma baktım.

Hastanenin otoparkında yıllardır hareket etmemiş eski araçlar duruyordu.

Bir ambulans...

Üzeri paslanmış bir polis aracı...

Ve camları kırılmış birkaç araba.

Sanki herkes bir anda burayı terk etmişti.

Kameramı çıkardım.

Fotoğraf çekmeye başladım.

Çıt.

İlk fotoğraf.

Çıt.

İkinci fotoğraf.

Üçüncü fotoğrafı çekerken kameranın ekranında garip bir şey fark ettim.

Hastanenin üst katındaki pencerelerden birinde...

Bir gölge vardı.

Başımı kaldırıp pencereye baktım.

Hiçbir şey yoktu.

Kaşlarımı çattım.

Tekrar kameraya baktım.

Fotoğrafta da hiçbir şey görünmüyordu.

"Yorgunluktan herhalde..." diye düşündüm.

Ama içimdeki his aksini söylüyordu.

Yavaşça giriş kapısına doğru ilerledim.

Yerde eski belgeler ve parçalanmış dosyalar vardı.

Bir tanesini elime aldım.

Üzerindeki yazılar neredeyse silinmişti.

Ama bir kelime hâlâ okunuyordu.

BLACKWOOD.

Dosyayı yerine bıraktım.

Tam o sırada...

Tak.

Bir ses duydum.

Hastanenin içinden gelmişti.

Olduğum yerde durdum.

Kapıya baktım.

Belki eski bir bina sesiydi.

Belki rüzgâr...

Ama birkaç saniye sonra aynı ses tekrar geldi.

Bu kez daha yakından.

Tak... Tak... Tak...

Birisi kapının arkasına vuruyordu.

El fenerimi kaldırdım.

"Orada biri mi var?"

Cevap gelmedi.

Sadece sessizlik.

Telefonum titredi.

Yerimde sıçradım.

Yeni mesaj.

Bilinmeyen numara.

"İçeride olduğunu biliyorum."

Mesaja baktım.

Parmaklarım istemsizce titredi.

Ardından ikinci mesaj geldi.

"Kameranı kullan. Sana gerçeği gösterecek."

Yavaşça kameramı kaldırdım.

Ekrandan kapıya baktım.

Normalde boş olan giriş...

Kameranın ekranında farklı görünüyordu.

Kapının arkasında...

Bir insan silueti vardı.

Nefesimi tuttum.

Kamerayı indirdim.

Kapıya baktım.

Hiç kimse yoktu.

Tekrar kamerayı kaldırdım.

Siluet hâlâ oradaydı.

Bir adım geri çekildim.

Bu artık bir oyun değildi.

Blackwood Memorial Hospital'da yalnız değildim.

Kapının koluna uzandım.

Soğuktu.

Çok soğuktu.

Yavaşça bastırdım.

Kapı gıcırdayarak açıldı.

İçeriden ağır bir hava dışarı çıktı.

Karanlık koridorlar beni bekliyordu.

Ve ben...

O kapıdan içeri adımımı attım.