Chapter XI Son Koridor

Blackwood Memorial Hospital'ın koridorları ilk kez bu kadar sessizdi.
Sessizlik...
Öyle derindi ki Ethan kendi kalp atışlarını duyabiliyordu.
Alarm lambaları kırmızı renkte yanıp sönüyor, tavandan kopan beton parçaları yere düşüyordu.
Hoparlörlerden mekanik bir ses yankılandı.
"Son Protokol etkinleştirildi."
"Tesisin tamamen çökmesine on dakika kaldı."
Ethan derin bir nefes aldı.
Önünde yalnızca tek bir kapı kalmıştı.
Kapının üzerinde paslanmış metal harflerle iki kelime yazıyordu.
SON PROTOKOL
Kapıyı yavaşça itti.
İçerisi devasa bir kontrol odasıydı.
Yüzlerce monitör...
Eski bilgisayarlar...
Kırık camlar...
Ve odanın tam ortasında büyük, metal bir kontrol paneli.
Ekranda tek bir seçenek yanıp sönüyordu.
SON PROTOKOLÜ BAŞLAT
Ethan elini butona uzattı.
Tam basacağı sırada arkasından ağır bir nefes sesi geldi.
Yavaşça arkasını döndü.
Daniel Mercer...
Kapının önünde duruyordu.
Bu kez gözlerinde öfke yoktu.
Sadece yorgunluk...
Ve yıllardır bitmeyen acı.
Daniel birkaç adım yaklaştı.
Sarsılan tavandan tozlar dökülüyordu.
Bir süre boyunca ikisi de konuşmadı.
Sonunda Daniel boğuk sesiyle fısıldadı.
"...Bitir."
Ethan'ın gözleri doldu.
"Bu senin seçimin olmak zorunda değil."
Daniel başını iki yana salladı.
"...Ben... çoktan öldüm."
O an Ethan her şeyi anladı.
Daniel artık kurtarılamazdı.
Blackwood yalnızca bir hastane değildi.
Burası insanların umutlarının gömüldüğü bir mezardı.
Ethan yavaşça kontrol paneline döndü.
Parmağını düğmenin üzerine koydu.
Kısa bir sessizlik...
Ve düğmeye bastı.
Bütün bina şiddetle sarsıldı.
Sirenler aynı anda çalmaya başladı.
Kırmızı ışıklar hızla yanıp sönüyordu.
Hoparlörlerden son bir anons duyuldu.
"Son Protokol onaylandı."
"Tesis kendini imha sürecine girdi."
Tavandan büyük parçalar kopmaya başladı.
Camlar tek tek patladı.
Koridorlar dumanla doldu.
Ethan çıkışa doğru koşmaya başladı.
Arkasından gelen çökme sesleri bütün hastaneyi inletiyordu.
Tam merdivenlere ulaştığında son kez arkasına baktı.
Daniel hâlâ kontrol odasının kapısında duruyordu.
Yavaşça başını eğdi.
Sanki vedalaşıyordu.
Sonra ağır çelik kapılar kapanmaya başladı.
Daniel karanlığın içinde kayboldu.
Ethan son gücüyle hastanenin ana kapısından dışarı atladı.
Arkasından dev bir patlama yükseldi.
Blackwood Memorial Hospital...
Yıllardır sakladığı bütün sırlarla birlikte çökmeye başladı.
Toz bulutları gökyüzünü kapladı.
Duvarlar birer birer yıkıldı.
Dakikalar sonra geriye sadece sessizlik kaldı.
...
Aradan haftalar geçti.
Polis enkazı araştırdı.
Hiçbir ceset bulunamadı.
Kimse Ethan'ın anlattıklarına inanmadı.
Gazeteler bunu eski binanın çökmesi olarak yazdı.
Blackwood dosyası bir kez daha kapatıldı.
Ethan ise yaşadıklarını unutamadı.
Bir gece evine döndüğünde kapısının önünde küçük, isimsiz bir zarf buldu.
İçinden eski, yanmış bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta Blackwood Memorial Hospital'ın bodrum katı görünüyordu.
Arkasına tek cümle yazılmıştı.
"Koridor henüz kapanmadı."
Ethan'ın elleri titredi.
Tam o anda telefonu çaldı.
Numara görünmüyordu.
Aramayı açtı.
Kimse konuşmadı.
Sadece derinden gelen tanıdık bir nefes sesi duyuldu.
Ve ardından...
"Tak..."
"Tak..."
"Tak..."
Hat kapandı.
Ethan yavaşça pencereye yürüdü.
Perdeyi araladı.
Sokağın karşısında...
Simsiyah bir siluet hareketsiz duruyordu.
Yüzü seçilmiyordu.
Ama Ethan, o gözleri tanıyordu.
Siluet yavaşça arkasını döndü.
Karanlığın içinde kayboldu.
Ethan perdeyi kapattı.
Ama artık biliyordu.
Blackwood yıkılmıştı...
Fakat karanlık hâlâ yaşıyordu

SON